– Gustave Courbet  (The Artist’s Studio, Young Man Sitting, L’Origine du monde)

– Jean-François Millet  (Spring, The Gleaners)

– Jean-Baptiste Camille Corot  ( A Morning. The Dance of the Nymphs)

– Alexandre Cabanel  (The Birth of Venus, The Death of Francesca da Rimini and PaoloMalatesta)

-Jean-Léon Gérôme  (Portrait of the baroness Nathaniel de Rothschild, Reception of Condé in Versailles, La Comtesse de Keller)

– Pierre Puvis de Chavannes ( Young Girls by the Seaside, The Young Mother also known as Charity, View on the Château de Versailles and the Orangerie)

– Eugène Boudin (Trouville Beach)

– Camille Pissarro  (White Frost)

– Édouard Manet (Olympia, The Balcony, Berthe Morisot With a Bouquet of Violets, The Luncheon on the Grass)

– Edgar Degas  (The Parade, also known as Race Horses in front of the Tribunes, The Bellelli Family, The Tub, Portrait of Edouard Manet, Portraits, At the Stock Exchange, L’Absinthe)

– Paul Cézanne (Apples and Oranges)

-Claude Monet (The Saint-Lazare Station, The Rue Montorgueil in Paris. Celebration of June 30, 1878, Wind Effect, Series of The Poplars, Rouen Cathedral. Harmony in Blue)

– Odilon Redon (Caliban)

– Pierre-Auguste Renoir  (Bal au moulin de la Galette, Montmartre)

– Jules Desbois  (Destitution)

– Ferdinand Hodler (Der Holzfäller – The Woodcutter)

– Gustave Caillebotte (The Floor Planers)

– Édouard Detaille  (The Dream)

– Vincent Van Gogh (Self Portriat,The Siesta, The Church at Auvers, View from the Chevet, The Italian Woman, Starry Night Over the Rhone, Portrait of Dr. Gachet)

– Eugène Jansson (Proletarian Lodgings)

– Paul Signac (Women at the Well)

– Félix Vallotton ( Misia at Her Dressing Table)

– Georges-Pierre Seurat ( The Circus)

– Pierre Bonnard ( The Chequered Blouse)

– André Devambez  (The Charge)

– Paul Sérusier  (The Talisman, the Aven River at the Bois d’Amour)

– Maurice Denis  (Portrait of the Artist Aged Eighteen, Princess Maleine’s Minuet or Marthe Playing the Piano, The Green Trees or Beech Trees in Kerduel, October Night -panel for the decoration of a girl’s room)

– André Derain (Charing Cross Bridge, also known as Westminster Bridge)

– James McNeill Whistler ( Arrangement in Grey and Black: The Artist’s Mother, also known as Whistler’s Mother

The post Orsay Müzesi’ndeki Eserler first appeared on Gezente.com.

Eyfel kulesi ne de güzel görünüyor öyle değil mi.

Sıfırıncı kata indiğinizde ise görmeniz gereken en önemli eser kuşkusuz “Code of Hammurabi (Hammurabi Kanunları)” 1760 yılında Mezotopamya‘da bulunan tarihin en eski yazılı kanunları. Kanunlar Akatça dilinde yazılmış bu sözleri yazdıranın Tanrı Şamaş olduğu söylendiğinden kanunlar Tanrının sözleri olarak kabul ediliyor. Biz Hammurabi kanunlarını görebilmek için uzun süre arıyoruz, 2 güvenlik görevlisine soruyoruz ama yolu bulamıyoruz çünkü yüzlerce eser içinde nerede olduğunu bulmak bir bulmaca gibi. Nihayet bir güvenlik görevlisi hala bulamadığımızı görünce kolumuzdan tutup önüne kadar getiriyor. Kendisi getirmese ben orada olduğunu hayatta bulamazdım.

Son olarak Sully kanadını geziyoruz. 2. katta “The Turkish Bath” isimli tablo ilginizi çekecektir. Mısır eserlerini de bu kanatta  görebilirsiniz.

Her katını dolaşamıyoruz diğerlerine nazaran daha az tanınmış eser var. İlgi alanınıza göre gezmenizi öneririm. Biz yaklaşık 6 saat müzede dolaşarak ancak gezebiliyoruz. Daha önceden müzeden saat 14:00 te ayrılırız diye planlamıştım. Çünkü aynı gün başka bir müzeye d’Orsay müzesine de gitmeyi planlıyordum. Biz 15:30 da ancak çıkabildiğimiz için d’Orsay müzesine gidip gitmemekte önce bir karasızlık yaşıyoruz sonra gitmeye karar veryoruz. Louvre önünde oturup birer Sandwiç yiyor, yorgunluktan bitap düşen ayaklarımızı biraz dinlendiriyoruz. Louvre müzesi bahçesinde oturup etrafı seyretmek bir zamanlar burada Kraliçelerin nedimeleri ile süzüldüğünü düşünmek çok hoş.

Son bir kaç yıldır Fransa ve İngitere tarihi hakkında okuduğum kitaplar ve romanlar beni ister istemez o dünyaya götürüveriyor. Ne aşklar ne entrikalar dönmüş bu bahçelerde diye düşünüyorum. Müze herkesin dediği gibi bir günde bitecek bir yer değil kaybolmadan çıkmayı başarabilirseniz oda büyük bir başarı sayılır. Ben daha önce de bu bilgilendirmeleri okuduğum için her tabloyu göreceğim diye kendimi yormuyorum. Önceden belirlediklerimin peşine düşüyorum bu şekilde bile zaten çok fazla oda dolaşıp yüzlerce eser görebiliyorsunuz. İsimlerini okuyamadan önünden geçtiklerimi saymıyorum bile. Müze  yılda yaklaşık 8 milyon ziyaretçi alıyor. Avrupa’da öğrenci iseniz giriş ücretsiz ama bizim üniversitelerin kartları bir işe yaramıyor. Bizim gittiğimiz gün ayın ilk Pazarı olduğundan ücretsiz, ama normalde giriş 12 Euro civarında.

Etrafta bir çok ana okulu öğrencisi görürseniz şaşırmayın öğretmenleri daha o yaşlarda alıp onları müzeye getirip burada ders anlatıyor veya resim çizdiriyor. Sanat aşkı küçüklüklerinden itibaren içlerine işliyor.

Louvre müzesi Paris’e giderseniz ve zamanınız varsa mutlaka gitmenizi önereceğim bir yer resme merakınız olmasa da bu eserler sizi büyüleyecektir. Eğer biraz sanatla ilgiliyseniz de günlerce çıkmak istemeyeceğiniz güzellikte bir yer. Biz ön tarafa geçip cam piramidin önünde fotoğraf çektikten sonra biraz daha dolaşıp buradan ayrılıyor ve d’Orsay müzesine geçiyoruz. O da başka bir yazıda anlatacağım bir macera olacak şimdilik bu kadar. Herkese iyi haftalar diliyorum…

The post Louvre Müzesi / Part III first appeared on Gezente.com.

Burada Mary atları denen heykeller var. Bu atları Guillaume Coustou yapmış atlar aslında 19. yy dan beri Place de la Concorde‘un bitişiğinde bulunuyormuş daha sonra yerlerine kopyaları koyularak orjinalleri müzeye taşınmış. Burası oldukça etkileyici bir avlu gittiğinizde görmenizi tavsiye ediyorum.

Denon ile Sully kanadı arasında görülmesi gereken çok önemli bir heykel var. “The winged victory of Samothrace (Semadirek Kanatlı Zaferi – Semadirekli Nike)” Yunan mitolojisi zafer tanrıçası Nike’nin MÖ 3. yüzyıldan kalma mermer heykeli. Nike‘ın bu kanatlara benzeyen simgesi de bu eserden yola çıkılarak hazırlanmış diye bir rivayette var. Bu devasa heykelin yanına gelip zafer işareti yaparak fotoğraf çekilmeyi unutmayın.

Buradan Richelieu kanadına geçiyoruz. Bu kanadın 2. katının sanırım en güzel eserleri, “Johannes Vermer‘in The Lace Maker (Dantel Ören Kız)”, “A. Dürer‘in ilk kez 13 yaşında kendi portresini çizerek başarısını kanıtladığı daha sonra 1493 yılında yeniden çizdiği Self Portrait”, Ressamının belirsiz olduğu ama  Kraliçe Marguerite de Valouis‘in kocası Fransa kralı IV. Henry‘nin metresi olan Gabrielle‘ e ithafen onun uygunsuz resimlerini yaptırdığı “Gabrielle d’Estrees  and Her Sister” isimli tablo, “J. van Eyck‘in The Virgin of Chancellor Rolin” adlı eseri..

Ayrıca “Nicolas Poussin‘nin The Four Seasons” adlı eserini  çok beğendiğimi söylemeliyim uzun uzun odadaki 4 eseri inceliyorum.

Gabrielle d’Estrees  and Her Sister isimli tablo..

Nicolas Poussin’nin The Four Seasons eserleri..

Albrecht Dürer‘in Self Portrait isimli eseri..

J. van Eyck‘in The Virgin of Chancellor Rolin isimli eseri..

Richelieu kanadı 1. katta Napoleon III odaları var. Napolyon’un kaldığı odalar alabildiğine şaşalı avizeler, yemek masaları, koltuklar her biri göz alıcı güzellikte. Bu bölüme gelince uzun süre çıkmak istemiyorsunuz.

Napolyon odaları bir kaç bölümden oluşuyor asıl büyük salondan sonraki odalara da bakın derim hatta koridoru geçin eserler bitti sanıyorsunuz ama başka bölümleri de var.

Napolyon’un tahtı ve girilmesi yasak olan ama kapısından bakabileceğiniz yatak odası da var.

The post Louvre Müzesi Part II / Napolyon’un Odaları first appeared on Gezente.com.

Louvre Müzesinin Panaromik fotoğrafı…

Saat 8:50, daha müze açılmadı diye sevinirken gördüğüm uzuuuuun kuyruk karşısında şoka giriyorum. İndiğimiz yerden kuyruğun sonunu bulmamız sanırım 5-10 dakika alıyor. Yüzlerce insan sırada bekliyor bu kuyruk biter mi  diye bakarken nihayet sonunu buluyorum. Önümüzde bir grup Japon turist var derken arkamıza da bir grup Japon turist geliyor, aradan 10 dakika geçtikten sonra da tur rehberi olduğunu anladığımız bir adam arkamızdaki gurubu alıp önümüze geçiriyor. Biz n’oluyo sırada biz varız diye itiraz edince öndeki gurubunda ona ait olduğunu grubu bir arada tutması gerektiğini falan söylüyor geri kalanında da Japonca konuşmaya başlayıp bizi deli ediyor. Sırada yaklaşık 1 saat bekliyoruz bu sürede yanımıza aldığımız sandwiçleri yemeye başlıyoruz.

Eşim arada bir gidip kuyruk ilerliyor mu diye bakıyor. Japon kafilesi öne geçince arkamıza da 3 Türk geliyor onlarla konuşuyoruz. Burada beklerken Ortaçağ hendekleri dikkatimi çekiyor. Philippe Auguste‘nin kalesine ait ikiz kulelerin tabanı ve açılır kapanır köprünün desteği bu kazı alanında açıkça görülebiliyor.

Aynı zamanda burada sıra beklerken bir çok mağaza gözümüze çarpıyor arada gidip bazı vitrinlere göz atıyor ve fotoğraf çekiyorum. Saat 9:45 gibi nihayet içeri giriyoruz. Kuyrukta beklerken yorulduğumuz için bir şeyler daha atıştırıp dinleniyoruz.

Louvre Müzesi’nin Hdr başka bir fotoğrafı..

Tarihinden bahsetmek gerekirse, Louvre Müzesi aslında 1200’lü yıllardan beri süre gelen  bir saray. Paris‘i Viking akınlarından korumak için Kral Philippe Auguste tarafından bir kale olarak yapılmış. Bugünkü sarayın ilk temelleri ise  1. François döneminde atılmış ve kendisinden sonra 400 yıl boyunca  gelen tüm krallar saraya bir bölüm ekleyerek bugünkü haline gelmesini sağlamış. 17. yy da Richelieu için Palais Cardinal (Kardinal Sarayı) olarak inşa edilmiş ve onun ölümünden sonra kraliyet ailesine geçmiş. XIV. Louis‘in çocukluğu bu sarayda geçmiş. Saray 18. yy da Orleans dükleri idaresi altında bir kumar ve sefalet yuvası haline gelmiş. Kardinalin, Moliere’in oyunlarının sahnelendiği tiyatrosu 1763’te çıkan bir yangında yıkılınca yerine Comedie Française inşa edilmiş. Devrimden sonra yeniden kumar merkezine dönüşen saray 1815 yılında Louis- Philippe tarafından eski saygınlığına kavuşturulmuş. 1872-76 yılları arasında restore edilip devlet mülkiyetine geçmiş.

Louvre Müzesi’ne girişte ilk gözünüze çarpacak olan şey camdan ters Piramit hemen burada bir fotoğraf çektirmeden içeri girmeyeni dövüyorlar. Burası aynı zamanda da Vinci’nin Şifresi kitabı ve filminde geçen ve filmin son sahnesinde gösterilen kutsal kasenin yani Hz. Meryem‘in gizli mezarının olduğu yerin hemen üstü. Filmi izleyenler hemen hatırlayacaklardır…

Louvre Müzesi’ne girmeden önce mutlaka kat planlarının olduğu haritayı indirmenizi öneriyorum. Louvre Plan‘a tıklayarak Pdf dosyasını indirebilir yada buradan Louvre Müzesi sitesinden de göz atabilirsiniz. Bu planlar aynı zamanda müzenin girişindeki İnfo’da veriliyor. Oradan da temin edebilirsiniz. Benim size önerim müze çok büyük olduğundan mutlaka gitmeden bu planın çıktısını alıp görmek istediğiniz eserlerin hangi katta, hangi odada olduğunu işaretlemeniz.

Biz telefonumuza aynı zamanda Louvre top 100 diye bir uygulama indirdik. Hem eserler hakkında bilgi veriyor hem de hangi kanatta ve hangi oda da olduğunu anlatıyor, çok işimize yaradı size de mutlaka bunu kullanmanızı öneriyorum. Uygulama iphone için mevcut Android için olanı bulamadım.   Ben bu uygulamayı önceden indirip 100 eseri de incelemiş ve hangileri hangi katta diye haritaya da işaretlemiştim. Olur da uygulama çalışmaz, bir sorun olursa diye. Benim kadar temkinli olmasanız da önceden bir göz atmanızı öneririm.

Müzeyi gezmeye Denon kanadından başlıyoruz. En popüler eserler burada olduğundan bu kanattan başlamak bana daha mantıklı geliyor. Ayrıca Mona Lisa‘da bu kanatta bulunuyor.

Denon kanadına girdikten sonra hangi katta olduğumuzu bulmamız biraz zaman alıyor kaçıncı katta olduğunuza dair bir yazı yok. Varsa bile ya Fransızca idi yada biz göremiyoruz, sonrasında görevliye sorup haritada nerede olduğumuzu öğrenip gezimize başlıyoruz. Müzedeki eselerle ilgili çok daha geniş bir yazıyı daha sonra yazmayı düşünüyorum. Bu nedenle bu yazıda eserlerden çok bahsetmeyeceğim.

Aşağıdaki fotoğraf İslam Eserleri bölümünden bir kare…

Denon kanadında “Apollon galerisi, Asya, Afrika, Amerika kıtası eserleri, İtalyan, İspanyol ve Kuzey Avrupa‘ya ait eserler ve İslam eserleri” de  bulunuyor. Denon kanadı 1. katta en popüler eserler; Mona Lisa, hemen karşısındaki duvarı boydan boya kaplayan “The Wedding Feast at Cana- Veronese”, “The Winged Victory of Samothrace”, “The Consecration of the Emperor Napoleon I” sayılabilir. İtalian paintings 17th-18th c. kısmında “da Vinci‘nin Vaftizci Yahya” eseri ve detaylarını daha sonra yazacağım bir çok eser var, bu bölümde de çok güzel tablolar var. Sıfırıncı katta  “Psyche and Cupid”, “Captive (The Dying Slave)”, “St. Mary Magdalane”, “Venüs and Mars” aklıma gelen eserler arasında… -1. katta ise daha çok Hz. İsa figürlü heykeller bulunuyor.

Louvre Müzesine gelenlerin en çok ziyaret ettiği, dünyada en bilinen ve adından söz edilen eser Leonardo da Vinci‘nin muhteşem Mona Lisa‘sı.. Kimi kaynaklar gizemli gülümsemesini gizli aşığı olduğu yönünde yorumluyor, kimisi çarpık veya zedelenmiş dişlerini göstermemek için o şekilde gülümsediğini kimileri ise da Vinci’nin annesi çizdiğini ve onun gizemini yansıttığını söylüyor. Yıllardır Mona Lisa hakkında araştırmalar yapıp onlarca eser okudum iddialar farklı olsa da bu tabloyu Leonardo da Vinci ölene dek çantasında taşımış ve yaptığı en mükemmel iş olduğunu söylemiş. Sırlarla dolu bu tablo hakkında daha sonra çok kapsamlı bir yazı yazacağım için detaylarına burada daha fazla girmiyorum. Her şekilde güzel bir eser.. Başında bekleyen 2 güvenlik görevlisi etrafını çevreleyen güvenlik şeritleri, ardında durduğu cam ve önündeki yüzlerce insana bakarsanız Louvre Müzesi’ndeki hiçbir esere yapılmayan muamelenin bu eser için uygulandığını görürsünüz. Şöhretli olmak bir tablo bile olsanız insanların size ancak uzaktan hayranlıkla bakabilmesine olanak veriyor.

“Paolo Veronese‘nin The Wedding Feast at Cana” isimli tablosu, küçücük ama ihtişamı büyük Mona Lisa karşısındaki dev duvarı boydan boya kaplayan devasa bir eser. Ama nedense bütün bonusları Mona Lisa kapmış. Ben bu eseri daha önce kitaplarda ve internette görüp çok merak etmiştim. Merak ettiğim kadar büyüleyici bir eser.

Veee muhteşem bir eser daha “Jacques-Louis David‘in çok ünlü tablosu The Consecration of the Emperor Napoleon I (Napolyon’un Taç Giyme Töreni)”, neoklasisizm örneği olan bu tabloda, 1804 tarihinde Notre Dame katedralinde Napolyon‘un eşi  Josephine de Beauharnais‘e taç giydirme sahnesi anlatılıyor. Bu tablo hakkında çok enterasan hikayeler var. Tabloyu anlatacağım bir yazıda bunlardan sonra bahsedeceğim.

Benim hikayesinden çok etkilendiğim ve gittiğimde mutlaka görmeliyim diye not aldığım eserlerden biri de, “le Radeau de la Méduse  (Medusa’nın Salı) isimli Théodore Géricault” tarafından çizilen tablo. Ressam o dönemde yaşanan bir gemi kazasından çok etkilenmiş ve kazazedelerden ikisi ile görüşüp onların anlattığı bir anı çizmiş, daha gerçekçi olsun diye de kazada ölenlerin cesetlerini morgta incelemiş. Bu tablonun çok trajik bir hikayesi var bu hikayeyi de daha sonra yazacağım detaylarıyla. Şimdilik tablonun fotoğrafını paylaşıyorum, gittiğinizde görmenizi önereceğim eserlerden biri.

Denon kanadı heykeller bölümünden bir kaç heykel..

 Louvre Müzesi daha bitmedi devamını sonra ekleyeceğim.. İyi Haftalar..

Louvre müzesi 2. bölüm için tıklayın.

Louvre müzesi 3. bölüm için tıklayın.

The post Louvre Müzesi / Part I first appeared on Gezente.com.

Balkan Şehitligi

Ölüler bile meydanda olduğu gibi bırakılmış, hastalıklar insanlara bulaşmaya devam etmiş ve resmen bir kıyım yaşanmış. Onların anısına yapılan şehitlikte, iki tane anıt bulunuyor. Biz de araçtan inip bölgeyi dolaşmaya başlıyoruz. Yüz yıl önce 1913 yılında yaşanan bu acı olaylar bugün bile hala acısını hissettirmeye devam ediyor. Dolaştığınız yerlerde bunların yaşandığını bilmek içimde bir acı yaşatıyor her seferinde bana. Aynı acıyı Gelibolu yarım adasında, Conk bayırında dolaşırken de yaşamıştım.

Balkan Şehitligi

Balkan Şehitligi

Balkan Şehitligi

Esir alınan askerler günlerce aç bırakıldıktan sonra komutanlarıyla işkenceye maruz bırakılmış, daha sonra Meriç nehrinde ateşe ve su kuyularına atılarak feci şekilde öldürülmüşler. 300.000 kadar Türk şehit edilmiş toplamda, bu bilgileri anıtın önündeki açıklamalardan öğreniyorum.

Balkan Şehitligi

Savaş her daim geride çok acı hatıralar bırakmıştır . Günlük hayatta çoğu zaman bu tür şeyleri düşünmeden yaşıyoruz ama ne zaman bunun gibi şehitlikleri gezsem kendimi kötü hissediyorum. Şehitlikteki anıtların önünde çiçekler açmış rengarenk, sanki onlar için bırakılmış gibi. Şehitlikten ayrılırken ardımda çiçekleri, hüzünlü anıları bırakıyorum..

The post Edirne; Balkan Savaşı Şehitliği’ndeyiz.. first appeared on Gezente.com.

Bursa Ulu Cami‘sindekinden daha ileri düzeyde bir plana sahip olan yapıda, yan neflerdeki yuvarlak kasnaklı kubbelerde pandantifler, orta nefteki sekizgen kasnaklı kubbede ise mukar naslarla geçişler sağlanmış ve mihrap önünde prizmatik üçgenlerle kubbeye geçilmiştir. Son cemaat yerinin tuğladan örülmüş olması bu kısmın muhtemelen 15. yy da yapıya eklenmesinden kaynaklanmaktadır.

 Cami’de vaaz kürsününü görünce ilginç hikayesi aklıma geliyor. Hacı Bayram Veli, 2. Murat zamanında Camiye gelip vaaz vermiş, daha sonra ona duyulan saygıdan ötürü vaaz kürsüsünü şuandaki imamlar kullanmamaya başlamışlar. Osmanlı padişahlarından II. Ahmed ve II. Mustafa‘nın  kılıç kuşanma törenleri de bu Cami’de yapılmış. Ayrıca Padişahlar sefere çıkmadan önce Cami’ye gelip kılıçla hutbe verir ve bu şekilde halka yeni bir seferin başlangıcını müjdelerlermiş.

 Caminin beyaza boyanmış duvarları ve payeleri üzerinde 18. ve 20. yüzyıllarda yazılmış çeşitli yazılar var. Bunların bazıları 1. Mahmud zamanında, bazısı da 1863 yılındaki onarımda ilave edilmiş. Sonraki dönemlerde de zamanın ünlü hattatları yazılarını buraya vermiş veya yerine yazmışlar. Minberin sağındaki altın yaldızlı besmele de 2. Abdülhamid‘in imzası görülmekte. Ayrıca Kabe‘den getirildiği rivayet edilen ve mihrabın sağında bulunan Kabe Taşı, özel bir ziyaret noktasıdır. Bu taşın önünde iki rekat namaz kılanların duaları kabul edilir şeklinde bir inanç yaygındır. Aşağıdaki fotoğrafta Kabe’den gelen taş görülüyor.

Edirne Eski Cami’yi ikinci kez ziyaret etmiş oldum. Tarihi, yapısı, hikayeleri ile yaşayan bir anı defteri gibi… Yolunuz Edirne’ye düştüğünde Selimiye Cami‘nin hemen karşısındaki bu güzel yapıyı görmeden geçmeyin derim. Keyifli bir hafta geçirmeniz dileğiyle..

The post Edirne “Eski Cami” deyiz… first appeared on Gezente.com.

İlk olarak fotoğraf gezisi grubu ile toplu fotoğraflar çekildik sonra hepimiz serbest bırakıldık. Önce eşimle Selimiye Arastası’na girdik. Burada bir çok dükkan var. Selimiye Arastası Sultan III.Murat zamanında Selimiye Camisi’ne gelir sağlamak amacıyla yaptırılmış. Boyu 225 metre, 73 kemeri ve 4 kapısı var.Aralıklı olarak uzun dönemli restorasyonlar geçirmiş. 124 dükkanlı bu alışveriş cenneti tüm turistlerin ilgi odağı. Özellikle Edirne’ye özgü meyveli sabunlardan almak isterseniz küçük boyları 5 ile 7 tl den başlayan 30 tl’lere kadar varan fiyatlardaki sabunlardan almalısınız. Geçen yaz bu çarşıdan oldukça fazla hediyelik aldığımdan bu sefer bir şey satın almadım. Ama rengarenk sabunları, el işi örneklerini, havluları, aynalı çalı süpürgelerini ve şekerleri görmek ve fotoğraf çekmek için görülmesi gereken çok hareketli bir yer.

Buradan ayrılıp Mimar Sinan’ın ustalık eserim diyerek övündüğü Selimiye Camisi’ne girdik. Mimar Sinan’ın bu kadar övünmesinin tabiki sebepleri var bunu Cami’yi gördüğünüzde daha iyi anlıyorsunuz. Edirne’nin en yüksek tepesine inşa edilen Cami Kanuni Sultan Süleyman‘ın oğlu 2. Selim’in emri ile yapılmış. Cami’yi diğerlerinden ayıran ve bu kadar önemli yapan nedenlerden biri tek kubbeli oluşu. Kubbe 31,28 m çapında olup Süleymaniye ve Ayasofya‘dan dahi büyük. Tek kubbeli yapısıyla Allah’ın birliğini, pencerelerinin beş kademi oluşu İslam’ın beş şartını, 99 penceresi Cenab-ı Hakkın 99 adını, vaaz kürsülerinin 4 tane olması 4 hak mezhebi, külliyenin toplam 32 kapısının olması İslam’ın 32 farzını, minarelerinin 6 yolunun olması imanın 6 şartını, minarelerinde toplam 12 şerefenin bulunması da 2. Selim’in Osmanlı’nın 12. Padişahı olmasını simgeler. Özellikle tek kubbeli yapısının büyüklüğü ve matematiksel olarak yapılmasının 13 bilinmeyenli denklemi çözmek için, Mimar Sinan’ın çözümü bulmak için 4 ana işlemden farklı 5. bir işlem geliştirdiği ve bunu kullandığı söylenir.

Mimar Sinan şerefelere çıkan merdivenleri de oldukça farklı yapmış. 3 şerefeye çıkan 3 kişi de merdivenlerde birbirini görmüyor taaki en yukarıya çıkana dek. Her anlamda mimari dehasını konuşturan Mimar Sinan farklı çözümlerle Cami’nin bu güne dek yıkılmadan hatta tek bir çatlak bile almadan gelmesini sağlamış. Cami yüksek bir yere yapılması ve ihtişamlı yüksekliği ile Rodop Dağları‘ndan ve Uzunköprü‘nün Süleymaniye Köyü‘nden bile  görülebilmekte. İçine girdiğinizde tek kubbeli yapısı, gözünüzün gördüğü halde algılayamadığı bir büyüklük duygusu oluşturuyor.

Gerçekten çok büyük ve ferah bir yer, fotoğraf çekmek için oldukça geniş açılı bir lens gerekir. Ben de bir kaç farklı kare çekip onları panoramik bir açıyla gösterebileceğim açılar peşindeyim. Bir süre içeride fotoğraf çekiyorum. Bir süre oturup detayları izliyorum, Mimar Sinan’ın aklından geçenleri anlamaya çalışıyorum. Mimar Sinan’a büyük bir hayranlık duyduğumdan daha önceki yazılarımda da bahsetmişimdir. Benim için çok özel bir yeri var ve onun eserleriyle ilgili kitaplar okumaktan oldukça keyif alıyorum. Sadece Mimar Sinan’ın İstanbul’daki eserlerini anlatan bir kitap hediye etmişti eşim bir süre önce ve kitabı bir kaç kere okuduğumu söyleyebilirim. Okudukça dehasına her seferinde bir kez daha saygı duyuyorum, sanırım gelmiş geçmiş en büyük yeteneklerimizden biri.

Cami içinde çektiğim aşağıdaki dikey Panoramik fotoğraf belki büyüklüğü hakkında size fikir verebilir. İnsanların fotoğraftaki yeri ve Caminin boyutlarını gerçekten ihtişamlı bir şekilde ortaya çıkarıyor.

Caminin içi İznik çinileriyle süslenmiş. Malesef ki çinilerin bir kısmı 1877-78 Osmanlı-Rus savaşında, Rus generali Skobelef tarafından sökülerek Moskova‘ya götürülmüş.

Kubbedeki işlemelerin güzelliğin ise seyrine doymak mümkün değil. Osmanlı zamanında yapılan bir çok eser hattatların elinde ayrı bir ruha bürünüyor sanki. Bunda dönemin genellikle en becerikli ustalarının elinden çıkmış olmalarının avantajı var. Cami’nin kuzeye, güneye ve avluya açılan 3 kapısı var. Revaklar ve kubbelerle süslü avlunun ortasında mermerden işlenmiş çok güzel bir şadırvan var.

Dış avluda ise Sıbyan Mektebi, Darül Kurra, Darül Hadis, medrese, imaret bulunuyor. Sıbyan Mektebi günümüzde Çocuk Kütüphanesi, medrese ise müze olarak kullanılıyor. Mimar Sinan’ın ustalık eseri bu güzel yapı, bugün bile benzerlerinden ayrılıyor. Yolunuz Edirne’ye düşerse uğramadan geçmeyeceğinizi düşünüyorum ve şiddetle tavsiye ediyorum. Hem mimari anlamda hemde manevi boyutta ayrı bir güzelliği ve yeri var.

The post Mimar Sinan’ın Ustalık Eseri; Selimiye Cami first appeared on Gezente.com.

Süleymaniye Cami

1550 yılında yapımına başlanan Camii’nin inşaa edilme süresi 7 yıl sürmüştür. Cami temelleri atıldıktan sonra temelin yerleşmesi ve sağlamlaşması için yapımına 1 yıl ara verilmiştir. Bu süreç içinde Sultan Süleyman’ın parasının bittiği ve Cami’yi devam ettiremeyeceği söylentileri yayılır. Tahmasb Han bunu duyunca Kanuni Sultan Süleyman’a içi mücevher dolu bir kutu gönderir ve gönderiliş nedenini anlatan bir mektup yazar. Kanuni  Sultan Süleyman bu alaycı üsluba çok sinirlenir ve Mimar Sinan’a gönderilen mücevherlerin Cami’nin harcına katılmasını söyler. Mimar Sinan’da bu mücevherleri minarelerden birinin taşları arasına yerleştirir. Güneş vurduğunda parıldayan bu minareye Cevahir Minaresi denir. Evliya Çelebi bu mücevherlerin güneş ısısından etkilenerek eski parlaklığını yitirdiğini söyler.

Süleymaniye Cami

13 Haziran 1550’de Şeyhülislam Ebussuud Efendi tarafından ilk temel taşı koyularak yapıma başlanan Cami inşaatı sırasında Anadolu’nun etrafından her biri usta binlerce kişi çalışmak için getirtilir. Sayısız demirci, duvarcı, nakkaş, kurşun döşeyici, aşçı, hamal gibi insanlarda bu sırada görev almışlardır. Cami’nin 4 sütunu da farklı yerlerden getirtilir. İstanbul’daki Kız taşından, Topkapı Sarayı‘ndan, İskenderiye‘den ve  Baalbek harabelerinden getirtilir. İskenderiye’den gelen taşın taşınması için özel bir gemi yaptırıldığından da bahsedilir. Caminin beyaz mermerleri Marmara Adası‘ndan, yeşil mermerleri ise Arabistan‘dan getirtilmiş. Cami’nin 4 minaresi avlunun dört köşesinde yükselir.

Süleymaniye Cami

Camiye bitişik olan ikisinde üçer, diğerlerinde ikişer şerefeden toplam 10 şerefe bulunur. Dört minare Kanuni’nin İstanbul’da hüküm süren dördüncü, on şerefe ise Osmanlı İmparatorluğu‘nun onuncu padişahı olmasını sembolize eder. Kubbeyi ve üstündeki kagir örtüyü taşıyan dört büyük fil ayağı payenin her biri 8 tonluk bir yükü temele yaymaktadır. Mimar Sinan bunları dinin dört direği Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali’ye armağan olarak sunar… Cami içine girdiğimizde bizi büyüklüğü ve sağladığı derinlik algısı ile oldukça etkiledi. Her bir detaya sıkılmadan saatlerce bakabilirsiniz. Devrin büyük sanatkarı sarhoş İbrahim’in yaptığı renkli camlar her mevsim güneş açılarının değişkenliğine göre renk değiştirecek şekilde yapılmış.   Mimar Sinan hayranı turistlerin yanımızda oturup ondan övgüyle bahsetmelerini dinlemek gerçekten çok hoştu. Zaman zaman biz bu büyük üstadların kıymetini yeterince bilmiyoruz diye düşünsem de. Önünden her gün geçtiğimiz onlarca yapı tarihin derinliklerini ve gizemlerini barındırıyor oysaki.

Süleymaniye Cami

İçeride otururken akustiğin nasıl olduğunu duymak istiyorum ama vaaz veren bir hocada olmadığından bunu duyma imkanım olmuyor. Oysaki Mimar Sinan akustiği denerken neredeyse Kanuni’nin hışmına uğruyordu. Bunun hikayesi de şöyle; halk arasında uzayıp giden Cami inşaatı yüzünden sürekli aslı astarı olmayan dedikodular çıkmaktadır. Yine bunlardan biri Kanuni Sultan Süleyman’ın kulağına gider. Mimar Sinan’ın inşaatı bitiremediği gibi bir de içinde oturup nargile tüttürdüğü aslında kendi eserine aşık olduğu ve delirdiği söylenmektedir. Kanuni bu olayı görmek için bir hışımla Cami’ye gider. Bir de ne görsün Mimar Sinan Cami’nin ortasına oturmuş nargile fokurdatıyor. Bir hışımla söylenir ” Cami’nin ortasında oturup nargile içildiği görülmüş şey midir? Derhal bir izaat ver Mimar başı! ” Mimar Sinan’da bunun üzerine aslında nargile içmediğini zaten nargile içinde tütün dahi olmadığını sadece suyu fokurdatarak Cami’nin çeşitli yerlerinden akustiği test ettiğini bu sayede Kuran okunmaya başladığında Cami’nin en uç köşesinde oturan kişi ile ortadakinin aynı seviyede Kuran’ı duyup duyamayacağını test ettiğini söyler… Mimar Sinan ayrıca Cami içinde ilginç bir hava temizleme mekanizması kurmuştur. Pencerelerden gelen hava akımlarını hesaplayarak içeride kirlenen ve ısınan havayı ve kandillerin isini belirli bir noktada, giriş kapısının üzerindeki bir odada toplayabilmiştir. Toplanan islerden yapılan mürekkebin en iyi mürekkep olduğu ve bununla çok güzel hatlar yazıldığı rivayet edilir.

Süleymaniye Cami

Mimar Sinan’ın Cami’nin inşaatı sırasında başına gelenler sadece bunlar değil 7 yıllık inşaat süresince halk arasında bir çok dedikodu çıkmış bunların bazıları Padişahın da kulağına giderek onun hiddetlenmesine neden olmuş. Bu kadar uzun sürmesinin nedeninin Mimar Sinan’ın işi gevşek tutması yüzünden olduğunu hatta kubbenin yıkılma tehlikesi geçirdiğini bu nedenle iskelelerin etrafından sökülemediği gibi söylentiler Kanuni’nin yine bir hışımla soluğu Mimar Sinan’ın yanında almasına neden olmuş.

Süleymaniye Cami

Mimar Sinan’ın aslında bu süreç içinde uğraştığı tek proje Süleymaniye Cami değildi elbette. Su kemerleri, başka camiler, medreseler, Ferhat Paşa Sarayı gibi yapılar da inşa etmiş zamanını hiç boş kullanmamış her zaman en iyisini hedeflemiş ve her seferinde kendini aşmıştı.

Süleymaniye Cami

Ancak Padişah yine de ona öfkelenir. “Neden zamanını boş işlere harcarsında benim Cami’mi bitirmezsin tez cevap ver bana bu Cami ne zaman bitecek?” der. Mimar Sinan da iki ay sonra Sultanım der. Kanuni bu cevaba inanmasa da gider. Etrafındaki insanlar Padişaha bunun bir hayal olduğunu o süre içinde Cami’nin asla ibadete hazır hale gelemeyeceğini söylerler.

Süleymaniye Cami

Mimar Sinan da gece gündüz çalışarak ve işlerin hızlanması için en iyi duvarcıları ve doğramacıları çağırmaya devam ederek çalışan sayısı artırır. Belirtilen tarih dolduğu gün sabah namazıyla Kanuni Sultan Süleyman Cami’ye gelir aslında Mimar Sinan’ın inşaatı bitiremediğini düşünmektedir. Oysa ki Cami’ye geldiğinde Mimar Sinan’ın kapının önünde elinde Cami’nin anahtarı ile beklediğini görür. Mimar Sinan anahtarı Kanuni Sultan Süleyman’a uzatır ama Kanuni anahtarları ona geri vererek “Bu bina eylediğin Tanrı evini sıdk-u safa ve dua ile yine senin açman uygundur.” der.

Süleymaniye Cami-Mimar Sinan’ın Mezarı

100 den fazla deprem görmüş olan bu güzel Cami’nin tek bir çatlağının bile olmaması Mimar Sinan’ın kalfalık eserinin bile aslında ne kadar büyük bir şaheser olduğunu bize gösteriyor. Cami’nin bahçesinde Sultan Süleyman’ın mezarı var. Cami’nin hemen yan tarafında ise oldukça küçük ve gösterişsiz olan Mimar Sinan’ın mezarı bulunmaktadır.

Süleymaniye Cami-Mimar Sinan’ın Mezarı

İstanbul’a ve İmparatorluğun dört bir yanında yüzlerce şaheser bırakmış olan Mimar Sinan Süleymaniye Cami’sinin köşesinde sessizce onu izler gibi durmaktadır. Mustafa Sai Çelebi‘nin kaleminden çıkan türbe kitabesinin üzerinde yazılanlar her şeyi özetliyor aslında;

“Geçdi bu demde cihandan pir-i mimaran Sinan”…

The post Mimar Sinan’ın Kalfalık eseri; Süleymaniye Cami first appeared on Gezente.com.

Hamdım, Piştim, Yandım Mevlana’nın sevdiğim bir sözü, binanın Mevlana’nın torunu tarafından yaptırılmış olması ve hatta üstüne defalarca yanması aklıma bu sözü getirdi. Bir nevi küllerinden yeniden doğan Anka kuşu gibi bina da defalarca yangın, deprem gibi afetlere maruz kalmış ve yeniden yapılmış, kaderine inat hala dimdik ayakta duruyor…

Restorasyonlar sırasında ise bir çok süs eşyası, toprak kaplar ve mutfak araçları bulunmuş ve Mevlevihane’nin çeşitli odalarında sergileniyor. Her ayın ilk ve son Cuma günü ve Cumartesileri  de semah gösterileri düzenleniyor. Daha önce izlemediyseniz sizin için güzel bir deneyim olacaktır. Bu fotoğrafta da semah gösterilerinin yapıldığı bölüm var, semah gösterilerinde önce siyah pelerinleri üzerlerinde gelen Semazenler saygı gösterisi olarak hocalarının elini öptükten sonra Semah‘a başlıyorlar. Bu gösteri müziğiyle disipliniyle gerçekten insanı içine çeken ve derin bir huzur duymanızı sağlıyor.

Ben yıllar önce Kapadokya‘da ilk izlediğimde çok  etkilenmiştim. Mevlevihane  bugünkü halini Sultan III. Selim’in gerçekleştirdiği yenileme sonrasında almış. Mevlevihaneyi oluşturan yapılar da 19. yüzyıl içinde son şeklini almış. Başından bir çok felaket geçen bu güzel bina nihayetinde bu haline kavuşmuş.

Biz gittiğimizde maalesef sadece içini dolaşabildik, Semah gösterisi yoktu. Üst kata çıktığımda ise orada ebru sanatından örnekler, ve çeşitli eşyalar gördüm.

Farklı bir şey yapmak isterseniz sizde gidip Mevlevihane’yi gezebilir ve Semah gösterisini izleyebilirsiniz. Daha fazla fotoğraf için ise Objektifimden linkine tıklamanız yeterli.

 Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git

The post Hamdım, Piştim, Yandım; Galata Mevlevihanesi first appeared on Gezente.com.

Bu kilisenin inşa ediliş hikayesinden bahsetmek istiyorum. Patrik 4. Dionisios  1672 de mezarlık yapmak için Mehmet Çelebi’nin 30 dönümlük tarlasını Yoannis Topazi adına satın almış ve bu arazi mezarlık ve hastane olarak kullanılmış.

İçine de ahşap bir kilise inşa edilmiş. Daha sonra  13 Ağustos 1867 de ise ahşap kilise yıkılarak yerine şu anki kilise inşaatına başlanılmış. Yaklaşık 13 sene kadar yapımı devam edip nihayetinde  Kutsal Haç Yortusu günü olan 14 Eylül 1880′ de ibadete açılmış. Kilise Neogotik cephesi ve neoklasik çan kulesi ile oldukça dikkat çekici bir görünüme sahip. Kilisenin içindeki  İsa, Meryem ve aziz tasvirlerini, ressam Sakellarios Maglis mermer süslemelerini ise Aleksandros Krikelis’e  yapmış. Bir süre bu detayları inceliyorum ve güzel bir hava da bu detaylar daha da göz alıcı görünüyor.

İçeri girdiğimizde bir ayinin yeni bitmiş ve kapıdan çıkanların ellerinde kutsanmış ekmeklerden olduğunu fark ediyorum. Tamda fotoğraf çekmeye hazırlanırken arkadaşım sanırım fotoğraf çekmek yasak diyor.

İçeride turistlerin dolaştığını ve cep telefonlarıyla fotoğraf çektiğini görünce bir tane de ben çekiyorum ama görevli ikaz ediyor bizde koşulları zorlamıyoruz. İçeride biraz dolaşıyoruz, en beğendiğim bölümü kubbe içindeki işlemeleri ve resimleri oluyor. 12 havariye ithafen 12 adet penceresi var ve bu pencereler renkli gül desenli camlarla kaplanmış. Tam öğle vakti olduğundan camlardan içeriye yansıyan ışık rengarenk bir şölene dönüşüyor o anı fotoğraflamayı çok isterdim. Üzerinize değen bu rengarenk ışık huzmeleri arasında kilisenin ruhu sanki size işlemek istiyormuş gibi hissediyorsunuz. Kilise haç planlı inşa edilmiş ve iki adet çan kulesine sahip. İkonların çoğu geleneksel Bizans tarzı yerine Batı tarzında son yıllarda büyük bir restorasyondan geçen kilise en son 23 Mart 2003’te yeniden ibadete açılmış.

Kilisede dolaşıp görevlilerden bilgi aldıktan sonra yenide dışarı çıkıyoruz. Biraz daha fotoğraf çekip buradan ayrılıyoruz.

The post Ayia Triada (Kutsal Üçlü) Rum Ortodoks Kilisesi first appeared on Gezente.com.

Sergiye girdiğimizde ise korktuğum şey başıma geldi fotoğraf çekmek yasaktı. O nedenle bu yazıda cep telefonu ile gizli gizli çektiğim fotoğraflar var. Fotoğraf çekmenin neden yasak olduğunu anlamış değilim flaş kullanılmadan bana göre çekilmesinde bir sıkıntı yoktu. Zaten her ne kadar yasak denildiyse de herkes cep telefonu ile şakır şakır fotoğraf çekiyordu o da ayrı konu. Sergiye ilk girdiğinizde ipek yolu ve Çin tarihi ile ilgili 5 bin yıllık tarihi akışı gösteren bir pano ile yola adımınızı atıyorsunuz. Bu kısımda Çin tarihine ait çok önemli bilgiler de paylaşılmış. M.Ö 1300 lü yıllara ait eserlerinde yer aldığı ilk kısımda oldukça güzel tunç işlemeleri göze çarpıyor. Özel merasimlerde, dini ayinlerde kullanılan içecek kaplarına ve üzerindeki desenlere bayıldığımı söylemeliyim. Ayrıca üzerinde yaklaşık M.Ö 1000 li yıllara ait olduğu yazılan bütün halde bu zamana ulaşmış bazı çömlekler de beni oldukça şaşırttı. Oldukça yeni gibi görünüyorlardı, üzerinde kırık ve ekleme izleri de yoktu.

İkinci ve üçüncü kısımda ise  Shang, Batı Zhou, İlkbahar-Sonbahar (M.Ö. 770-7) ve Qin (M.Ö. 221-206) hanedanlıkları dönemlerine ait eserler bulunuyor. Bu tunç eserler ve içki kapları çok güzel. Yeşim taşına olan inanışlarından kaynaklı yeşimden yapılmış olan kaplar, özellikle altı balık motifinde olan bir tane vardı çok beğendiğim eserler arasındaydı. Tabiki Buda inanışlarından dolayı Budizm dininde yer alan parçalar da vardı. Serginin bir bölümü de Çin de saray yaşantısına ait önemli detaylar veren ahşap paravanlar üzerine bir sanatçının yaptığı resimler var. Bu kısımda resimlerdeki detayların saray hayatındaki anlamları Çin’de ki müzik kültürü ve onların hayatına yansıma anlatılıyor.

Serginin bir kısmında gözüme çarpan tavuk ve horoz seramiklerine dikkat etmenizi öneririm oldukça şaşırtıcı bir detay. Daha önce çok fazla toprak kap veya seramik parçası gördüm müzede ama tavuk ve horoz sanırım ilk kez görüyorum.. Bu hoş detay beni oldukça gülümsetiyor. Bunun dışında tunçtan yapılmış ve ayna olarak kullanılmış eşyaların üzerindeki detaylar gerçekten görülmeye değer. Kadınların her zaman ki gibi süslerine olan düşkünlüklerini gösteren güzel örnekler. Sergide ilerlemeye devam ettiğiniz zaman bir duvarı boydan boya panoramik bir şekilde kaplanmış bir resimle karşılaşacaksınız. Çin tarihinin dönemlerini çok detaylı bir şekilde gösteren bu çalışma yanlış hatırlamıyorsam orjinali 12. yy civarında kopyası ise 18. yy da yapılmış. Bu resimde o dönemlerdeki mimariyi sokakların ne kadar geniş olduğu, günlük yaşamda dininde, eğlencenin de her zaman var olduğu detaylara ulaşabiliyorsunuz.

En son girdiğimiz bölüm ise Yeraltı ordusuna ait eserlerin olduğu aynalarla derinlik hissinin verildiği bölüm. Açıkçası ben bu bölümde çok daha fazla asker heykeli beklediğimden hayal kırıklığı yaşadım sadece 4 adet asker ve girişteki at bulunuyor. Ama bu hayal kırıklığı sadece daha fazlasını görmeyi umduğumdan kaynaklanıyordu. Heykeller gerçek boyutları ile oldukça heybetli görünüyorlar. Bu kısımda atların Çin hanedanlığı sürecinde ne kadar önemli olduğundan bahsedilmiş. Yeraltı heykellerini gün yüzüne çıkarmak için yapılan kazılarda iki tip ata rastlanmış. Tekerlekli araçlara koşulan atlar ve süvari atları. Yay ve ok kullanan askerlerin de aralarında bulunduğu birlikler pratik savaş düzeninde konumlanmış iken atlılarda ahşap arabaları ile bu birliklerin arkasında duruyormuş.

Atlar 5 bin yıl önce ilk olarak Kuzey Çin’de ehlileştirilmiş. M.Ö 4 yy dan itibaren Çin’e karşı Kuzey ve Kuzeybatı bozkırlarındaki atlı göçebeler tehdit oluşturuyorlarmış. Önce Hunlar sonra da Mançurlar dünyanın en iyi atlı birliklerini kurmuşlar. Han döneminde yaklaşık M.Ö 200’e gelindiğinde Çinliler atlı savaş arabasını bırakıp atlı birliklere yönelmiş ve birliklerin gücünü artırma arzusu cins atları bulmak için seferlere çıkılmasına yol açmış. Atlı birliklerle ilgili en büyük ilk icat M.Ö 300 de göğüs kayışı ve üzenginin Çin’de bulunmuş olması. Bu icat Avrupa’ya M.S 2 yy ortalarında ulaşabilmiş. Bu sayede biniciye üzengi üzerinde durarak savaşma imkanı tanımış. Bu sayede üzerlerinde ağır silahlar ve zırhlar taşıyarak çok daha çevik ve hızlı hale gelmişler. At arabası ile savaşmanın zorluğunu tek bir atlının çevikliği ile karşılaştırırsak aslında bu icadın bir savaşın gidişatını nasıl değiştirebileceğini kolayca fark edebiliriz. (Atlar hakkındaki bu önemli detayları serginin bu bölümünden alıntıladım.)

Atı gördükten hemen sonra ise sergiye geliş amacım diyebileceğim Terracotta askerleri heykellerini nihayet görebildim. Söylediğim gibi salona ilk girdiğimde her tarafın aynalarla kaplı olmasından dolayı uzaktan yüzlercesi varmış gibi görünen ama sadece 4 adet heykelin olduğu salonda heykellerin hemen arkasında ise Çin’deki asıl sergilendikleri yere ait fotoğraf duvarı boylu boyunca kaplamış bu da mekana ayrı bir derinlik duygusu katmış. Yoksa bu devasa heykeller gözümüze oldukça yavan gelebilirmiş diye düşünüyorum. Bu heykeller 1974 yılında keşfedilmiş ve ilk kazı çalışmalarına başlanmış. Eserlerin çıkarıldığı alanın yüz ölçümü  yaklaşık 20 bin metre kare. 30 yıl içinde 1. kazı alanının sadece 2 bin m karesi kazıldığı düşünülürse tüm alan açıldığında ortaya çıkacak ordu ve eserleri hayal bile edemiyorum açıkçası. Tahminen 7 binden fazla eserin gün ışığına çıkarılması hedefleniyormuş. Oldukça büyük rakamlar öyle değil mi?

Bu heykellerin hepsine birer numara verilmiş ve neyi temsil ettiği anlatılmış. 1 numaralı heykel yani en sağdaki diz çökerek oturan asker okçu birliğindeki askerlerden biri, Qin imparatorluğunun piyade birliğine bağlı askerin tek dizi üzerinde oturarak ok atma eğitimi aldığı anlaşılıyor. 2 numaralı heykel pişmiş topraktan yapılmış zırhlı general heykeli. Bu heykel en yüksek rütbeli general. Heykelin iki eli kılıç tutma pozisyonunda yapılmış ve bu general de bir birliğe komuta etmekte. 3 numaralı heykel savaş arabası kullanıcısı adını taşıyor. Duruşundan zaten bunu da anlayabiliyoruz. Antik dönemdeki savaşlarda savaş arabası güçlü bir savaş aleti olup savaşların gidişatını belirleyen önemli bir unsur. Son heykel yani 4 numaralı olan ise zırhlı asker heykeli. Bu askerler askeri birliğin aba gücünü oluşturuyorlardı. Zırhlı askerler savaş sırasında en önde duran kıta da bulunduklarından düşman ile ilk çarpışan birlikte onlara ait. Buda onların önemini oldukça arttırıyor.

Bu heykellerin bu kadar önemli olması ve dünyanın 8. harikası sayılmasının nedeni her bir heykelin tamamen birbirinden farklı saç, yüz, saç, sakal ve kıyafet detaylarına sahip olması.  Bunların sayısının binlerle ifade ediliyor oluşu onların yapan zanaatkarların ne kadar büyük bir ustalık ve titizlikle çalıştıklarını gösteriyor.  Şu ana kadar çıkarılan askerlerin yüz şekilleri 8 kategoriye ayrılıyor. Uzun suratlı, kare yüzlü ve kırışık alınlı ve geniş çeneye sahip olan, kare yüzlü elmacık kemiği geniş yüzü yumurta şekilli olan, yuvarlak yüzlü, alnı dar dolgun yanaklı yüz gibi bir çok çeşidi var. Bu eserleri bu kadar eşsiz yapan da zaten her birinin birbirinden farklı ve kendi ne özgü oluşu. Her heykelin ayrıca saçı farklı yapılmış, o dönemin saç modasını yansıtan topuzlar, saç bantları gibi çok farklı detaylar var. Topuz modası heykellerin her birinde farklı sitillerde yapılmış. Çok ilginç bir detay bu da. Heykeller ortalama 1.7 m ile 1.9 m civarında yani ortalama bir erkek boyutunda yapılmış. Quin hanedanının gerçek boyutları da zaten bu ölçülerdeymiş. Atlar ise ortalama 1 ile 2 m boyunda yapılmış. Tüm bu detaylar ile heykeller karşınızda gerçekmişcesine duruyorlar.

Sergi 23 Şubat’a kadar Topkapı Sarayı Has Ahırlar bölümünde gösterilmeye devam edecek. Terracotta askerlerini görmek için Çin’e gitmenize gerek kalmadı. Havaların soğuduğu şu günlerde açık alanlarda yapılacak fazlaca aktivite olmadığından bol bol müze ve sergi gezilebilir diye düşünüyorum. Bu sergi de gidilecek güzel bir alternatif olabilir. Daha sıcak havalarda görüşmek üzere..

 Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Çin’in Yeraltı Ordusu Terracotta Askerleri Topkapı Sarayı’nda first appeared on Gezente.com.

Claude Oscar Monet

Monet’in hayat hikayesinden bahsetmek istiyorum. Oscar Claude Monet adıyla 14 Kasım  1840 tarihinde Paris Lafitte’de bir bakkalın oğlu olarak dünyaya gelmiş. Monet’in babasının aile işi olan toptancılığa girebilmesi için Monet çok küçükken Le Havre kıyısına taşınmışlar. Monet 17 yaşındayken annesini kaybetmiş. Sanata karikatürler yaparak başlamış ve bunları satıyormuş. Eugene Boudin adında yerel bir sanatçı bu karikatürleri görmüş ve Monet’i resim yapmaya teşvik etmiş. Kır resimleri yapması için beraber gezilere çıkmışlar. Monet ” Ressam olmamı Eugene borçluyum, babama sanat öğrenmek istediğimi söyleyerek Paris’e gittim” demiştir. O dönemlerde stüdyo dışında resim yapmak alışıldık bir şey değildi, Monet Boudin ile dışarıda yaptığı çalışmalarla zaten bir farklılık yaratmaya başlamış.  Monet’in hikayesini kendi tablolarıyla anlatmaya devam etmek sanırım daha iyi olacak. Sergiye dönecek olursak koşarak geldiğimiz müze de önce bilet gişesine yönleniyoruz.

Michel Monetin bebeklik portresi 1878-1879

Girişte biletinizi aldıktan sonra sergiyi gezmeye başlamadan önce sesli rehberlerden edinmenizi öneririm. 5 tl karşılığında alacağınız bu rehber sayesinde her resmin hikayesini numaralarını tuşlayarak  öğrenebiliyorsunuz. Bu uygulama artık bir çok sergide yapılıyor ve gerçekten bizlerin resmi anlaması için büyük bir kolaylık sağlıyor. Sergi önce kronolojik sıra ile Monet’in yaşamından kesitler sunarak başlıyor. İçerideki odalarda ise Monet’in önce ailesini betimlediği resimlerle sergi başlıyor. Bu resim Michel Monet’in Bebeklik Portresi 1878-1879 arasında yapılmış. Yakından bakınca fırça darbeleri ve yönü basit vuruşlarla nasıl bu kadar güzel eserler yapabildiği yönünde beni hayrete düşürüyor. Ortaokul yıllarımda beni resme yönlendiren resim hocam sayesinde bazı teknikleri öğrenmiş kendi çapımda bir şeyler yapmaya başlamıştım. Belki de bu yüzden her tablonun dibine kadar gelip fırçanın yönüne tuvale nasıl dokunduğuna bakıp sonra daha geri gidip uzun süre resmi izliyorum. Resme o kadar yakından bakılmaz normalde ama ben detaylara o kadar düşkünüm ki her fırça darbesini yakından görmek istiyorum nedense. Bu nedenle sergileri dolaşmam biraz uzun sürüyor.

Aile portrelerinden sonra Monet’in gençlik yıllarını geçirdiği ve Boudin ile resimler yaptığı Normandiya yakınlarınındaki Le havre civarındaki resimlere geliyoruz. Burada öyle güzel manzara betimlemeleri var ki kendinizi o yıllarda hissediveriyorsunuz. Monet 1859 yılında resim yapmayı öğrenmek için Paris’e gitmiş. 1862 yılında Charles Gleyre adındaki sanat eğitmeninden ders almış. O dönemlerdeki ünlü sanatçılarla bir cafede buluşup fikir tartışmaları yaparlarmış bunlar arasında Renoir, Emile Zola, Cezanne gibi kişiler var. Arkadaşlık ettiği kişilere bakarsak nasılda bir dönemin öncüsü sanat akımını oluşturduklarına şaşırmamak gerek. Daha sonraki yıllarda Monet önce metresi sonra da karısı olan kişi ile  Camille Doncieux ile tanışmış. 1865 yılında Camille 19 yaşındayken onun ilk resmini yapmış, evlendikten 5 yıl sonrada ilk oğulları Jean doğmuş. Onları resmederken bile dışarıda doğanın içinde güneş ışıklarının çimenler üzerinde renklerin dansını yaparmış gibi resmetmiş. Resimlere bakarken kendinizi ister istemez o anların içine dahil ediyorsunuz. Muhtemelen eşi ve çocuğunu resmettiği düşünülen Argenteuil Yakınlarında Yürüyüş isimli tablosu karşısında uzun bir süre durdum. Sonra başka tablolara gidip baksam da bir kaç kere bu tabloya dönmekten kendimi alamadım.

Daha sonraki salonda başlayan devasa tablolar üzerindeki Nilüfer resimlerine geçtiğimizde  tuvaller karşısında küçüldükçe küçülüyoruz sanki. Monet Nilüferleri resmetmeye kafayı bir hayli takmış. 1883 yılında Paris’in 50 mil uzağında Giverny yakınlarında  bir ev kiralamış, 7 sene sonra da bu evi satın almış. Asıl amacı evin yakınlarındaki içinde göl olan bir araziyide satın alarak içinde nilüfer yetiştirebilmekmiş. Monet satın aldığı bu bahçe için bahçıvanlar tutarak Japonya’dan söğüt, zambak ve nilüfer sipariş edip burayı bir cennet bahçesine döndürmüş. Monet bu işe o kadar kafayı takmış ki bir arazi daha satın alıp bahçesini genişletmiş ve hayatının geri kalanını ölene kadar bu bahçede yetiştirdiği nadide nilüferleri tablolarında bir şahesere dönüştürerek geçirmiş. Bu tabloların bazıları gerçekten çok büyük, söğüt ağacının tersten yansımasıyla suyun üzerindeki nilüferleri gördüğünüzde eminim çok etkileneceksiniz.

Mavi zambaklar

Monet o dönemlerde gözlerindeki kataraktın büyümesi yüzünden görme konusunda oldukça sıkıntılı günler geçirmiş. Bazı tablolarında renklerin gerçekten çok flu olduğunu ve resmin bulanık olduğunu farkedeceksiniz. Aslında Monet bu şekilde görüyor ve gördüğünü resmediyordu, bu resimlerin aslında ne kadar bulanık olduğunun farkında değildi. Kendisi nihayet 1923 yılında ameliyat olduktan sonra tablolarına bakıp gerçekte nasıl göründüklerini gördüğünde şaşırdığını ifade etmiş. Söğüt dallarının yansıdığı göleti betimlediği resimlerini bu kadar büyük yapabilmek için 12 ye 24 metre boyutlarında bir stüdyo inşa ettirmiş. Bu resimler parçalar halinde ve her biri yaklaşık 2 ile 4 metre arasında. Zambakları çizdiği bu tablo ise gerçekten çok güzel. Renklerin pastelliği beni çok etkiliyor, kendimi orada doğanın bir parçasıymış gibi hissediyorum.

Monet’in son salondaki eserleri ise bahçesindeki ağaçlar, kemerli yol üzerine olan çalışmaları. Burada Güllü yol isimli tablosu benim en çok beğendiğim tablo oldu. Bu tablosuna benzer eserlerinde izleyiciler bu resmin yolun başından mı eve giden sonundan mı yapıldığı üzerine bir tartışma içinde oluyorlar genellikle. Bende anlamak için bakıyorum ama çokta belli değil maalesef. Gözlerindeki kataraktın yarattığı bulanıklık etkisi bu çok resimlerde en fazla dikkat çeken unsur sanırım. Anlaşılmaz gibi görünen bu eserlerin karşısında bir süre oturup düşünüyorum. Uzun uzun eserleri inceleyerek, Monet’in onları yaparken neler hissettiği gibi konularda yoğunlaşıyorum. Beni her zaman olayların hikayesi daha çok ilgilendirdiğinden Monet gözleri az görüyorken neler hissediyordu. Bu resmi çizerken neler düşünüyordu gibi sorular sürekli zihnimin duvarlarında dolaşıp duruyor. Uzun süre bu salonda kaldıktan sonra serginin sonuna geldiğimizden artık ayrılıyoruz.

Monet dışında Sabancı Müzesinde sergilenen Türk ressamlarının çok güzel tabloları da var. Diğer katlardaki bu sergileri de dolaştıktan sonra biraz da hediyelik eşya kısmına bakıyoruz. Burada satılan eşyalar aslında pahalı, ama çok güzeller. Kendime Monet kitabı alıyorum daha sonra da uzun uzun okumak ve Monet’i hatırlamak için. Dışarı çıktığımızda ise akşam olmuş ve hava oldukça soğumuş durumda. Arkadaşımla kendimizi bir masal aleminden gerçeğe dönmüş gibi hissediyoruz. Bir süre bahçeden İstanbul manzarası izleyerek aklımda Monet’in nilüferleri ile evime dönüyorum.

Not:Sergi içinde fotoğraf çekimine izin verilmediğinden görseller Sabancı Müzesi internet sitesinden alınmıştır.

The post Monet’nin Bahçelerinde Gezmek… first appeared on Gezente.com.

Çiftlikköy’de Başkent 1 sitesi içinde şu an kalıntıları bulunan Helenopolis’ten kalma Kara Kilise adında çok eski bir kilise bulunuyor. (Helenopolis Altınova bölgesinide içine alan Konstantinin annesinin adının verildiği şimdiki adıyla Hersek bölgesi) Bana göre buranın en güzel tarihi kalıntısı burası. Kilise Latin haçı planına göre yapılmış 6 yy da hamam, 8 ve 9. yy arasında da kilise olarak kullanıldığını tahmin ediliyor. (Bazı kaynaklar ise buranın Roma dönemine ait su mimarisi örneği olduğunu söylüyor.)

Haçın doğu ve batı kollarının güneyinde, birer köşe odacıkları var. Doğudaki odacığın doğuya, haçın doğu koluna ve naosa açılan üç kapısı var. Batıdaki odacığın ise batıya ve haçın batı koluna açılan kapıları bulunuyor ancak şuanda kilise kalıntıları büyük oranda hasar görmüş. Sanat tarihçileri, doğudaki odacığın, dışarıya açıklığı olması nedeniyle papazların ayine hazırlanması, cin çıkarma ve kutsal yağın sürülmesi gibi amaçlarla kullanıldığını, batıdaki odacığın ise, bir takım kutsal eşyaları muhafaza etmek amacıyla kullanıldığını düşünüyorlar. Duvarlarda gördüğüm küçük delikler bana Mimar Sinan’ın akustik için kullandığı testileri anımsatıyor sanırım burada da aynı amaç için kullanılmışlar. Bazı deliklerin ise mum koymak için yapıldığını biliyorum.

Çiftlikköy’ün 11 ve 12. yy arasında sahil kesiminin dönemin zenginlerinin yazlık villaları ile dolu olduğu söyleniyor. O döneme ait bir çok eserde şuanda İstanbul Arkeoloji müzesinde sergileniyor. Bugün fotoğraf çekerken kalıntıların üzerinde o dönemlere ait çok az bir kısımda kalan sıvanmış bölüm üzerinde bazı renkler ve şekiller fark ettim. Anladığım kadarıyla kiliselerin içinde görmeye alışkın olduğumuz türden muhtemelen İsa yada Meryem figürleri yada buna benzer dini tasvirlerdi. Maalesef tamamı yok olduğundan ne olduğunu anlamak imkansız gibi bir şey , en azından ben aşağıdan bir şey göremedim. Kilise sahilde hemen deniz kenarında inşa edilmiş olmasına rağmen deniz kenarının toprak ile doldurulması sonucu şuan daha içerilerde kalmış ve bir site içinde korunmaya alınmıştır.

Çocukluğumda kalıntıların içinde saklambaç oynardık ama bu kadar yıkılmış değildi çok daha sağlamdı. Benim belki de tarihi kalıntıları bu kadar çok seviyor olmam böyle eserlerin arasında büyümüş olmamdan kaynaklanıyordur bilemiyorum. O zamanlarda oturup büyüklerimizden burası ile ilgili şehir efsaneleri dinler ve kafamda bin bir türlü hayaller kurardım. Kara kilise içinden gizli tüneller kazıldığı savaş sırasında kiliseye sığınanların bu tünelleri kullanarak Samanlı dağlarının arkasına kadar kaçabildikleri anlatılırdı.

Hatta Kilisenin üstündeki koca deliğin savaş sırasında denizden atılan bir top mermisi ile vurulduğu ve o günden beri böyle olduğu anlatılır. Babam gençlik yıllarında sahilde dolaşırken yada bir yer kazdıklarında çoğu zaman eski paralar bulduklarını söyler. O dönemlerde arkadaşları oldukça yüklü ganimette bulmuşlar ama başlarının belaya girmesini istemediklerinden dokunmadan yetkililere haber verilmiş. Bunların çoğunu şehir efsanesi sanırdım ama bazılarını babamdan bizzat dinledim oldukça değişik hikayeler. O dönemlerde etrafta çok sayıda mezarlıkta varmış halen Başkent 1 sitesi yanında eski bir mezarlık bulunuyor. Şu anda kullanılmasa da mezar taşları bulunan eski bir yer.

Çiftlikköy eski şaşalı günlerinden sonra yeniden unutulmuş bir köşede inzivaya çekilmiş yaşlı bir kadın gibi sessizce beklemiş. Uzun yıllar sonra Atatürk’ün Yalova’da bir evinin olması özellikle Termal’i çok sık ziyaret etmesi ve Yalova’da bir çiftlik kurması ile bu beldenin de çehresi tamamen değişmiş. Eski adı Kadı çiftliği iken Atatürk tarafından  1932 yılında değiştirilip Çiftlikköy adını alıp kaderinde yeni bir yol çizmiş. 1995 yılında Yalova’nın il olması ile birlikte İlçe statüsüne yükselmiş. Yalova’ya 5 km uzaklıkta olması son yıllarda Özdilek Firmasının burada tamda Yalova İzmit devlet karayolu üzerinde bir alışveriş merkezi kurması ile popüleritesi artmış sadece yaz aylarında gelen turist kalabalığından artık kış aylarında da yararlanır olmuş.

İstanbul’dan kara yoluyla yada Topçular iskelesinden geçerek geliyorsanız Çiftlikköy Yalova’dan önce sizi karşılıyor olacak. Sahile inip bir cafe’de çay yada kahve içip yolunuza devam edebilirsiniz. Ben gün batımlarını sahilinden izlemeyi, güneşin batışı sırasında bulutların her saniye değiştirdikleri renkleri, akşamın kızıllığı içinde gördüğüm renk cümbüşünü izlemeyi seviyorum. Yolum düştüğünde sahilde oturup o sessizlik içinde kendimi dinlemek bana ayrı bir huzur veriyor. Kara kiliseden çıkıp sahilde iskele üzerinde oturup uzun süre denizi, balık tutan küçük kayıkları ve İstanbul’u uzaktan başka bir aşığın gözlerinden bakar gibi seyrediyorum. Ta ki son ışık hüzmesi de gözden kaybolup etraf derin bir sessizliğe bürünene,  denizden gelen dalga sesleri dışında sadece kendimle kalana dek. Sonrası ise hep bir karmaşa ve kargaşa hali…

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Çiftlikköy’de saklı bir tarih; Kara Kilise.. first appeared on Gezente.com.

Neden olduğunu da zaten Müze bahçesine adım attığım anda önümde duran gelin arabasından anladım. Burası sık sık bu tarz çekimlerin yapıldığı İstanbul içindeki mekanlardan biri. Bu arada düğün fotoğraflarınızı burada çektirmek isterseniz size kesilen bilet birden sanki altın fiyatı gibi artıyor 300 tl ödüyor sonrasında trenlerin arasında dolaşıp sanki onlara biniyormuş gibi pozlar vermeye başlıyorsunuz. Bu fiyata 5 kişi dahilmiş, 5 kişiyi aşarsanızda normal müze giriş ücreti ödüyorsunuz. Gelinler arabaya binip fotoğraf çektiremiyor sadece bir araba varmış bu iş için kullanılan bunun dışındakilere müsade edilmiyor. Belki fiyatı gerçekten çok yüksek ama içeride fotoğraf çekilebileceğiniz binlerce obje olması ve müzenin muhteşem atmosferi acınızı hafifletiyor.

Müze yetişkinler için 12.5 tl, öğrenciler için 6 tl. Müzedeki bazı aktivitelere katılmak ise extra ücrete tabi. Örneğin TCG Uluç Ali Reis Denizaltısına binmek yetişkin 7 tl öğrenci 5 tl, çocuklara yönelik keşif küresi yetişkin 3tl, öğrenci 2 tl. Hasköy-Sütlüce Demiryolunda  trenle ufak bir gezi hafta sonları ücretsiz. Fenerbahçe Gemisi ile deniz turu gibi aktivitelere katılmak istiyorsanız bunu girişteki görevliye söylemeniz gerekiyor çünkü bu aktiviteler için önceden rezervasyon yaptırmanız gerekiyor. Biz biletimizi alırken extra denizaltı turuna katılmak istiyoruz. Bunun için bize randevu saati veriyorlar. Belirtilen saatte orda olmanız gerekiyor, sonrasında kaldığınız yerden Müzeyi gezmeye devam edebiliyorsunuz.

Biletimizi aldıktan sonra, hemen yan tarafta bulunan masa üzerinde sergilenen ilginç objeleri incelemeye başlıyoruz. Bu objelerden bazıları İngiliz Polisine ait şapka, Kozmonot Vilademir Lyakhov‘un 1979 da uzay yürüyüşünde kullandığı eldiveni, Boğaz köprüsüne ait bağlantı telinden bir parça, uçuş şapkaları… Ayrıca işin güzel yanı bu objelerle istediğiniz şekilde fotoğraf çekilebilirsiniz, bu konuda çok şeker bir görevli bize oldukça güzel açıklamalar yaparak yardımcı oluyor… Müze gezisine tam olarak başlamadan önce mutlaka bilet gişesinden Müze haritası almanızı öneririm. Müze, boyutları itibariyle çok büyük olduğu için gideceğiniz yerleri bu haritada çok rahat görüp buna göre gezinizi yapabilirsiniz. Müze aslında daha önce Tekel’e ait bir binanın büyük bir onarım dan geçmesi ile kurulmuş. Rahmi Koçta bu olayı güzel bir şekilde anlatmış. Ben uzun uzun yazmayacağım yazıyı şuradan okuyabilirsiniz.

Girişten sonra ilk karşımıza çıkan yerlerden biri dalgıçların kullandığı çok eski başlıklar, denizden çıkarılmış çöpler ve şipşirin bir mekan Demlik Kafe. Bu kafede güzel bir çay içerek keyifle gezinize devam edebiliyorsunuz. Daha sonra karşımıza, bilgisayarların nerdeyse atası olacak kadar yaşlı modelleri çıkıyor. 1980 den 1994 e kadar ki süreçte kullanılan, çoğumuzun hatırladığı modeller. Bunların hemen arakasında alkınıza gelen her türlü beyaz eşyanın dış iskeleti cam ile kaplanarak içini ve nasıl çalıştıklarını görmemiz sağlanmış. Bir bulaşık makinesini çalıştırıp içindeki bulaşıkların gerçekte nasıl yıkandıklarını görme imkanınız oluyor. Ben bulaşıkların iyi yıkanıp yıkanmadığını hep merak ettiğimden artık yeterince temiz olduklarını söyleyebilirim. Bu bölümün hemen üstünde çocuklarının oldukça ilgisini çekecek Matematik Dünyası kısmı var. Burada oldukça değişik yöntemlerle bazı oyuncaklar yapılmış.

Sonsuzluk aynası, kendi etrafınızda sabun köpüğünden kocaman balonlar, sizi ters gösteren ayna (sağ elinizi kaldırın aynada sol eliniz kalkıyor) yapbozlar, iki tane uçak var. Bu uçaklar hafta sonu bir eğitmen gözetiminde çocukların kokpite oturup nasıl çalıştığını kurcalamaları için oldukça güzel bir fırsat sağlıyor. Bu bölüm Almanya’da benzeri bir örneği olan Mathematikum dan esinlenerek yapılmış. Çocuklara, deneylerle matematiği sevdirmeyi amaçlıyor. Bana göre çocuklar kadar büyüklerin de ilgisini çekecek bir bölüm…

Araba ve antika eşyalara meraklı olanlar için bir cennet niteliğini taşıyacak kadar çok araba, motor parçaları, Harley davidson marka motosikletler, ilk bisikletten günümüze kadar olan süreçte ki bisiklet modelleri, çocuklar için oyuncaklar, Dünya’yı iki kez dolaşmış tekneler, denizaltı, vapur, uçak, trenler aklınıza gelebilecek herşey burada… Binlerce malzeme nasıl taşınmış, o eski harap bina aslına uygun nasıl modernize edilerek müze haline gelmiş şaşıyorsunuz. Gerçekten çok büyük bir emek harcanmış olduğu kesin.

Müze içinde dolaşırken Rahmi Koç‘a karşı önce ufaktan bir kıskançlık, sonra hafif bir çekememezlik, efendim müze saatlerce dolaşmamıza rağmen bitmek bilmeyince ufak bir öfke, sinir aşamalarından geçip kendisinden nefret ettim. Bu nefret aslında büyük bir hayranlığın ve saygının gizlenmiş hali desek sanırım yanlış olmaz. Yani inanamıyorsunuz nasıl bir özveridir, nasıl bir çalışmadır diyorsunuz. Her bir detay bu kadar mı özenle yapılır, dekorasyon bu kadar mı güzel olur şaşıyorsunuz. Dolaşırken sürekli burayı hazırlayanlara bu kadar detayı düşen mesai harcayan insanlara gıpta ettim. Hani bunları yazmasam içimde kalacak çünkü gerçekten hakkını veren bir yer.

Müzenin bir kısmında Osmanlı padişahlarının kullandığı at arabaları sıralanmış ve gerçek boyutlarındaki at mankenleriyle sunulmuş. O bölümde dolaşırken hafiften bir duman gözümüze çarpıyor ve at arabalarının her birinin arasında duman üfleyen bir cihaz olduğunu fark ediyoruz. Görevlilere bunun ne işe yaradığını sorduğumuzda ise ortamdaki nem dengesinin sağlandığını söylüyorlar. Müze son teknoloji ürünlerini kendi içinde yakalayarak geçmiş ve geleceği bir arada yaşatıyor.

Bu arada denizaltını gezmek için aldığımız randevu saati yaklaşıyor, bizde daha sonra geri dönmek üzere buradan ayrılıp denizaltına gitmek için dışarı çıkıyoruz. Türk deniz kuvvetlerinde 1971 ile 2000 yılları arasında görev almış bir subay, denizaltı ziyaretimizde bize eşlik ediyor. Bu denizaltı Kıbrıs barış harekatında kullanılmış, 95 metre boyunda, 9 bölmeli, bölme aralarında kaporta denilen kapılar mevcut. Bu kapılar kapatılıp sıkıldığında bölmeler arasındaki irtibat kesilmiş oluyor. İlk girdiğimiz yer baştopçu dairesi, burada iki tane numune torpido var. Biri klasik torpido ayarlanıp atılabiliyor 6 metre boyunda diğeri sese duyarlı pervane gürültüsünü takip eden torpido modeli. Bunlar 6 adet  torpido kovanlarına yerleştirilip atılıyor. Torpidolar barış zamanında üzerindeki başlıklar talim başlıkları ile değiştirilip kullanılıyor daha sonra yeniden regüle edildikten sonra kullanılabilir hale getiriliyor. Savaş zamanlarında ise patlayıcı özelliği olan  harp başlıkları takılıyor.

Denizaltı, su altında akülerle gidiyor 252 adet aküsü bulunuyor, iki adet akü dairesi var. Buradaki anlatım bittikten sonra diğer bölmelere geçiyoruz. Deniz altında Baş ve kıç batarya daireleri var buralarda alt kısımlarda aküler üst kısımlarda ise subayların uyudukları kameraları, büfe ve salonları mevcut. Haberleşme ünitelerini görüyoruz, oturdukları yerleri görüyoruz. Genellikle denizaltında çalışanlar işleri olmadığı zamanlarda fazla oksijen tüketmesinler diye uyumaya gönderiliyorlar. Yattıkları yerler o kadar küçük ki subayların boyu en fazla kaç santim diye soruyoruz, 1.85 boyuna kadar subayların alındığı söyleniyor. O kadar uzun boylu subayların bu küçücük yataklara nasıl sığdıklarını merak ediyorum. Bana göre kesinlikle daha kısa olmalılar zira bize anlatımları yapan kişi de fazla uzun boylu değil. Zaten olması da çok mümkün değil çünkü denizaltında her kısım bir alet edevatla doldurulmuş kafamızın üzerinden borular, kablolar geçiyor çok zor yürüyoruz iki kişi yanyana pek fazla duramıyor çok sıkışık bir yer. Anlatımlar devam ederken denizaltı dalışa hazırlandığında verilen siren sesi çalıştırılıyor.

Neredeyse kulaklarımızı sağır edecek bir gürültü kopuyor, sonra kapakların kapalı olup olmadığını gösteren ışıklar kontrol ediliyor ve dalışa hazırız. Neyseki dalmaya falan kalkışmıyoruz, zaten fobilerim derinlerden  çıkıyor ve içeride havasızlıktan da dolayı daralmaya başlıyorum. Bir süre daha anlatımlar eşliğinde dolaşıyoruz sonunda bize sertifakarımız veriliyor ve denizaltından ayrılıyoruz. Denizaltının hemen yanında eski vapurlardan biri var içinde gemi maketleri, büfe, hediyelik eşya ve cafesi buluyor. Deniz havası almak ve birşeyler yemek için üst kata kafesine çıkıyor geminin arka tarafındaki cafesinde birşeyler atıştırıyor ve dinleniyoruz. Buradan denizi, gelip giden diğer gemileri izliyoruz.

Bahçede eski bir uçak sergileniyor içine girip kokpite bakabiliyorsunuz merak edip oraya gidiyoruz. Çok küçük bir uçak sivil havalıkta kullanılmış, 6 koltuğu var sadece. Kokpitte çok küçük, ben bu uçağı kullanmaya korkardım açıkçası. Ayrıca uçağın içinde kalkış anındaki kokpit konuşmalarının bir bant kaydı yayınlanıyor, bu sayede kendinizi uçuşa hazırlanan yardımcı pilot gibi hissediyorsunuz. Uçağı gezdikten sonra yeniden arabaların yanına müzenin içine dönüyor ve kaldığımız yerden gezmeye devam ediyoruz.

Bir zeytinyağı fabrikasını geziyoruz, içeri girer girmez makineler çalışmaya başlıyor. Duvardaki bir panoda her makinenin hangi işlemlerden geçerek zeytini işlediği ışıklarla gösyeriliyor, en sonunda zeytin yağı şişelendikten sonra makineler duruyor. Harekete duyarlı dedektörler sayesinde bu tür yerlere girdiğinizde otomatik olarak çalışmaya başlayan makineler sizi şaşırtabiliyor.

Buradan çıkıp gemileri görmeye gidiyoruz, dünyanın çevresinde iki kez tur atmış bir yelkenliyi görüyoruz. Orjinalinden farkı olmayan oyuncakçı, ayakkabıcı gibi  dükkanlara bakıyoruz. Yeniden içeri giriyor ve üst kata çıkıyoruz, burada saltanat kayığından, kanolara kadar gemicilikle ilgili herşeyi bulmak mümkün. Ayrıca müze genelindeki engelli asansörleri, rampalı merdivenleri gibi detalar sayesinde yanınızda tekerli sandalye ile gezebilecek bir engelli varsa çok rahat dolaşabileceğinizi unutmayın. Müze bu konuda gereken hassasiyeti düşünmüş. Girişte bebek arabasından, tekerlekli sandalyeye kadar size gerekebilecek herşey var. Üst katta ayrıca Atatürk’ün kişisel eşyaları ve hastayken kullandığı kanlı bir mendili de var. Gömlekleri, doktoruna hediye edilen gömlek yakaları mevcut. Bu eşyaları gördüğüm zaman çok duygulanıyorum. Özellikle de mendili gördüğüm zaman çok etkileniyorum. Atatürk’ün hastalığı sırasında çektiği acıların küçük bir kısmını bile anlamak insanı etkiliyor.

Yeniden bahçesine çıkıyoruz, dışarıdan trenlere gidiyoruz onları dolaşıyoruz, hatta hafta
sonları haliç kıyısında gezdiren bir tren bile var ama malesef biz gittiğimiz sırada çalışmıyor. Eski ingiliz otobüslerinden biri ve yanında bir cafe var, çok yorulduğumuz için orada oturuyoruz. Çocukları ile gelenler için bir atlı karınca da var dilerseniz burada da vakit geçirebiliyorsunuz. Müzenin bu kısmını da tamamladıktan sonra yolun karşısında bulunan başka bir bölümü gezmek için diğer müzeye gidiyoruz. “Kapanış saatine yaklaşıyoruz 20 dakika var” diyorlar. Çok hızlı dolaşıp çıkacağımızı belirtiyoruz ve içeride gerçektende jet hızıyla dolaşıyoruz.

Ama o kadar güzel şeyler varki keşke daha fazla zaman kalsa diye söylenmeden edemiyoruz. Müze ziyaretimiz kapılarının kapanması yüzünden bizim ayrılmak zorunda kalışımız ile malesef sonlanıyor. Gerçekten çok yoruluyoruz biraz dinlenmek için müzenin hemen yanında kurulan bir kermese gitmeye karar veriyoruz. Burada ev kadınlarının yaptığı birbirinden lezzetli yemeklerden, tatlılardan tadıp el işlerine bakıyoruz. Yola devam ederken eşim bir tekel bayisinin  yanında kedi yavrusu gördüğünü söylüyor. Kedilere olan düşkünlüğümü bildiğinden hadi, bakalım seversin diyor. Yavrular yaklaşık 1 aylık ve korkudan bir dondurma dolabının altına saklanmışlar. Anneleri ise malesef etrafta yok. Çok korkmuş oldukları belli biraz saklanarak ve ürkek gözlerle bakıyorlar.

Büfeye girip “süt varmı” diye soruyoruz. Satıcı anlamsız gözlerle bize bakıyor. Sorumu tekrarlıyorum, “küçük bir kutu süt istiyorum” diyorum. Zoraki bir tavırla yerini gösteriyor, sütü alırken “kedilere süt vereceğim bir plastik kap veya bardak gibi birşeyiniz varmı diyorum” adam yanyan bana bakıyor. Bir bardak verir misiniz diyorum, tezgah altından zorla bir bardak çıkarmaya çalışıyor. “Plastik tabak varsa daha iyi diyorum” adamın bakışları iyice kötüleşiyor. Ben hayatımda bu kadar duygusuz birini görmedim kedi yavruları zaten dükkanın yanında yaşıyor parasını verip onlara süt alacağım ama genede tersleyen bakışlarına maruz kalıyorum. Zorla tabak alıp dışarı çıkıyorum dondurma dolabının altına saklandıkları için dışarı çıkartamasamda tabağa döktüğüm sütü dolabın altına itip iki küçük yavrunun açlıktan süte saldırırak nasılda keyifle içtiklerini izliyorum. O an evdeki kedimde henüz küçük olmasa onları alıp eve götürme isteği oluşuyor içimde ama yapabileceğim çok fazla birşey yok, kedi yavrularını zaten yakalayamıyorum. Onların sütü keyifle içtiklerini seyrettikten sonra büfecinin soğuk bakışlarına karşılık bu yavruların tatlılığı ile içim ısınıyor birazda olsa. Kedilerinin yanından ayrılıp sahil boyunca yürüyerek bir hafta sonu gezimizi de böylece tamamlamış oluyoruz.

The post Rahmi Koç Müzesi first appeared on Gezente.com.

Adını satırlarımın sonunda bulacağınız bu çok değerli insan; Babası Abdullah, maliyeye ait bir görevle Afşan’dayken 980 yılında dünyaya geldi. Babası Abdullah, Samani İmparatorluğu‘nun önemli şehri Belh‘ten gelen saygın bir bilim adamıydı. Çok küçük yaşlarda okuma yazma öğrendi ve sabaha kadar mum ışığında çalışıp okuduklarını çok kısa zamanda öğrenme becerisi ile öğretmenlerini hayretler içinde bıraktı. Büyük Türk bilgini henüz 10 yaşındayken Kur’an-ı Kerim‘i ezberledi. Gündüz okuduğu problemleri düşünmek için geceleri hiç uyumaz, yorgunluktan uyuya kaldığı anlarda bile rüyasında bu sorularla uğraşır ve uyandığında soruların cevaplarını bulmuş olurdu. Bir gün Aristo’ya ait bir metafizik sorusu ile karşılaştı, uzun süre düşünmesine rağmen cevabını bulamadı. Bunun üzerine sahaflarda dolaşarak kitap aramaya başladı. Onu çok iyi tanıyan sahaflardan biri kendisine  bir kitap önerdi. ” İçinde aradığın soruların cevabını bulacaksın” dedi. Bir kitap satıcısının nasıl olupta kendisinden daha fazla şey bildiğine şaşırıp kitabı büyük bir azimle okumaya başladı. Kendisine önerilen kitap Fârabî‘nin Aristo‘ya ait bir kitabıydı ve gerçekten de aradığı sorunun cevabı bu kitabın içindeydi. Bunun için secdeye kapanıp Allah’a dua etti. Farabi adına fakir halka sadaka  dağıttı. Bu olaylar yaşandığında Farabi de henüz hayatta ve 30 yaşındaydı. 14 yaşına geldiğinde bildikleriyle kendi hocalarını geçmeye başlamıştı. Sadece belli bir alana ilgisi yoktu, bir çok konu ile yakından ilgileniyordu. Felsefe, Metafizik, Tıp, Akıl, Bilimlerin sınıflandırılması gibi çok çeşitli alanlarda her bulduğu eseri okuyor bunun üzerinde düşünüyor, çok az yemek yiyor ve  çok az uyuyordu. 16 yaşına geldiği zaman doktorlarla ameliyatlara giriyor dönemindeki tüm tedavi yöntemlerini öğreniyordu. Bununla da yetinmeyip kendisi yeni tedavi yöntemleri geliştirdi. 17 yaşındayken Samani imparatorluğu‘nun Emir’i ateşli bir hastalık geçiriyordu ve doktorlar kendisine bir şifa bulamadılar. Ölümü beklenen Emir için yeni tedavi yöntemleri geliştirerek onu sağlığına yeniden kavuşturdu. Bunun üzerine Emir onu saraya yanına aldı ve saray kütüphanesinden sınırsız yararlanma hakkı verdi. Tabiki bu durumu kıskananlar oldu Emir’e olan yakınlığı nedeniyle çevresinde dosttan çok düşman birikmeye ve onun bir hatasını aramaya başladılar. Bu sırada kütüphanede bir yangın çıktı, düşmanları bunu fırsat bilip onu kundakçılıkla suçladılar. Bu tip olaylar onun hassas kişiliğini çok etkiledi.

19 yaşına geldiğinde doktor unvanı aldı ve hastaları ücretsiz tedavi etmeye başladı. 22 yaşında iken babasını kaybetti. 24 yaşındayken Samani Hanedanlığı sona erdi, bunun üzerine buradan ayrıldı. Gazneli Mahmut‘un teklifini kabul etmeyerek Batı’ya Ürgenç‘e gitti. Buradaki Vezir bilimin önemine inanan birisiydi ve kendisine bir maaş bağlayarak orada çalışmasını sağladı. Çalışmalarını genişletmek üzere çevredeki şehirlere gidip oradaki hastalara yardımcı olmaya başladı, geliştirdiği tedavi yöntemleri ile şöhreti etrafa yayılmaya başlamıştı. O esnada bir ayaklanma çıktı ve kendisine yardımcı olan Hükümdar ayaklanma sırasında öldürüldü. Şehir çok karışıktı bu yüzden şehirden ayrılmaya karar verdi. Hazar denizi kıyısında Gorgan‘da karşılaştığı arkadaşı ile onun yaşadığı yere gitti ve bu şehirde astronomi dersleri vermeye başladı ünlü tıp kitabı Kanun’u burada yazmaya başladı.

Buradan da ayrıldıktan sonra bir süre Rey‘de Kazvin‘de çalıştı, oradan da ayrılarak İsfahan‘a yerleşti. Hayatının son yıllarını Ebu Cafer‘in hizmetinde geçirdi. Tıp alanında devrim yaratan Kanun adlı eserini ve bunun gibi çok önemli yüzlerce eseri yazdı. O dönemde Mikrop henüz keşfedilmediği halde kitabında hastalığa yol açan şeyi Mikrop’un benzeri bir tasvir ile anlatarak aslında ne kadar ileri görüşlü olduğunu göstermiş oldu. Kendisi Mide rahatsızlığından dolayı yatağa düştü ve önerilen tedavi yöntemlerini uygulamayı kabul etmedi. Son günlerinde mal varlığını fakirlere dağıttı Kur’an okudu ve çok erken bir yaşta 57 yaşında bugün hayata veda etti. Tıp tarihinde tüm dünyada 700 sene başyapıt olarak tüm Tıp okullarında okutulan Kanun adlı eseri Avrupa’da Tıp alanında bir çığır açmış ve Avrupalılar ona Hâkim-i Tıb, yani hekimlerin piri ve hükümdarı demişlerdir. Bugün hala Paris Üniversitesi’nin St Germain Bulvarı yakınındaki konferans salonunda onun portresi asılıdır. Eserlerini Türkçe yazmadığından dolayı ise kendisi Avrupa’da bir süre İranlı sanılmıştır.

Çağının her zaman önünde fikirlere sahip olan bu Türk bilim adamı İb-i Sina‘dan başkası değil elbette. Bir süredir kendisi hakkında araştırmalar yaptığım ve okuduklarım karşısında kendisine olan hayranlığımın sürekli arttığı için ve  İbn-i Sina’nın bugün ölüm yıldönümü olması nedeniyle onu anlatmak ve anmak istedim. Keyifle okumuş olmanızı dilerim… Ona ait sözlerle yazımı burada noktalıyorum.

“-İlim ve sanat ittifak görmediği ülkeyi terk eder.
– Dünya bir eğlence ve oyun yeri değildir.
-Kendinin ne olduğunu bilen insan, bazı kendini bilmezlerin, onun hakkında söylediklerinden etkilenmez.
-İnsanın ruhu kandil, bilim onun aydınlığı ve Tanrısal bilgelik de kandilin yağı gibidir. Bu yanar ve ışık saçarsa o zaman sana “diri” denilir.

-Hiç kimse görmek istemeyen kadar kör değildir.” …

The post Avrupa’da “Avicenna” adıyla tanınan ünlü İslam düşünürü ve tıp adamı kimdir? first appeared on Gezente.com.