O döneme ait filmler izlemiştim hala da anlatılanları dinliyor ya da bir şekilde medyadan ulaşıyorum ama yine de bu kadar kötü hissetmemiştim. Ölen insanlara ait fotoğraflar, kadınlar, erkekler kaçışan insanlara ait fotoğraflar…Hepsi de gerçekten kimin kimi niye öldürdüğünü bilmediği bu kargaşada saklanmaya ve hayatta kalmaya çalışan insanlar. Kimileri bunu başarmış kimileri ise maalesef kurşunların hedefi olmuş. Oldukça etkileniyorsunuz ister istemez. Gazete haberlerini okuyarak sergiyi gezmeye devam ediyorum.

Bu gazete reklamında gözüme çarpan şey Ajda Pekkan‘ın fotoğrafı Neşe Karaböcek‘in altında ve daha küçük, Sezen Aksu‘nun fotoğrafı Hülya Koçyiğit‘in Fotoğrafının altında ve daha küçük yayınlanmış. Ayrıca o dönemde Hülya Koçyiğit’te sahnelerdeymiş… 

Bir üst katta sergiye adını veren olayların nasıl yaşandığı anlatılıyor. Antalya‘da ilk kez duvar resimleri yapmaları için yerli ve yabancı bazı sanatçılar davet edilmiş. Çalışmalarında özgür olmaları ve yasaklanmamaları içinde önceden eskiz hazırlamadan direk duvara çizerek resimlerini yapmaya başlamışlar.  Ne yazık ki bazı insanlar bu resimleri sabote etmek için brandalarla üzerini örtmüş yada boyalarla tahrip etmişler. Duvar resminden korkuyorlar adı da bana göre buradan çıkmış. Halkın bir kısmı resimlere tepki verirken bir kısmı da oldukça sevmiş ve desteklemiş.

Serginin son katında ayrıca tuval üzerine yağlı boyalar var. Yağlı boya tablolar da benim ilgimi çok fazla çekiyor. Ara sıra kendimde amatör olarak resim yaptığımdan özellikle resim sergilerinde tabloların başından uzun süre ayrılamıyorum. Uzun uzun bakıp inceliyor o resmin her fırça darbesindeki duyguyu hissetmeye ve ressamın ruh halini anlamaya çalışıyorum. Bu katta hem biraz oturup dinleniyor hemde güzel tabloları izleyerek hayallere dalıyoruz.

 Sergi bugün ne yazık ki sona eriyor. Güzel bir pazar günü geçirmek isterseniz  İstiklal caddesinde No:136 da Salt Galery içinde ziyaret edebilirsiniz. Yada buradan  internet sitelerine girip detaylı bilgi alabilirsiniz.

Sergide en beğendiğim tablolarla sizi baş başa bırakıyorum güzel bir Pazar günü geçirmeniz dileğiyle..

The post Duvar Resminden Korkuyorlar Sergisindeyiz… first appeared on Gezente.com.

Sergiye girdiğimizde ise korktuğum şey başıma geldi fotoğraf çekmek yasaktı. O nedenle bu yazıda cep telefonu ile gizli gizli çektiğim fotoğraflar var. Fotoğraf çekmenin neden yasak olduğunu anlamış değilim flaş kullanılmadan bana göre çekilmesinde bir sıkıntı yoktu. Zaten her ne kadar yasak denildiyse de herkes cep telefonu ile şakır şakır fotoğraf çekiyordu o da ayrı konu. Sergiye ilk girdiğinizde ipek yolu ve Çin tarihi ile ilgili 5 bin yıllık tarihi akışı gösteren bir pano ile yola adımınızı atıyorsunuz. Bu kısımda Çin tarihine ait çok önemli bilgiler de paylaşılmış. M.Ö 1300 lü yıllara ait eserlerinde yer aldığı ilk kısımda oldukça güzel tunç işlemeleri göze çarpıyor. Özel merasimlerde, dini ayinlerde kullanılan içecek kaplarına ve üzerindeki desenlere bayıldığımı söylemeliyim. Ayrıca üzerinde yaklaşık M.Ö 1000 li yıllara ait olduğu yazılan bütün halde bu zamana ulaşmış bazı çömlekler de beni oldukça şaşırttı. Oldukça yeni gibi görünüyorlardı, üzerinde kırık ve ekleme izleri de yoktu.

İkinci ve üçüncü kısımda ise  Shang, Batı Zhou, İlkbahar-Sonbahar (M.Ö. 770-7) ve Qin (M.Ö. 221-206) hanedanlıkları dönemlerine ait eserler bulunuyor. Bu tunç eserler ve içki kapları çok güzel. Yeşim taşına olan inanışlarından kaynaklı yeşimden yapılmış olan kaplar, özellikle altı balık motifinde olan bir tane vardı çok beğendiğim eserler arasındaydı. Tabiki Buda inanışlarından dolayı Budizm dininde yer alan parçalar da vardı. Serginin bir bölümü de Çin de saray yaşantısına ait önemli detaylar veren ahşap paravanlar üzerine bir sanatçının yaptığı resimler var. Bu kısımda resimlerdeki detayların saray hayatındaki anlamları Çin’de ki müzik kültürü ve onların hayatına yansıma anlatılıyor.

Serginin bir kısmında gözüme çarpan tavuk ve horoz seramiklerine dikkat etmenizi öneririm oldukça şaşırtıcı bir detay. Daha önce çok fazla toprak kap veya seramik parçası gördüm müzede ama tavuk ve horoz sanırım ilk kez görüyorum.. Bu hoş detay beni oldukça gülümsetiyor. Bunun dışında tunçtan yapılmış ve ayna olarak kullanılmış eşyaların üzerindeki detaylar gerçekten görülmeye değer. Kadınların her zaman ki gibi süslerine olan düşkünlüklerini gösteren güzel örnekler. Sergide ilerlemeye devam ettiğiniz zaman bir duvarı boydan boya panoramik bir şekilde kaplanmış bir resimle karşılaşacaksınız. Çin tarihinin dönemlerini çok detaylı bir şekilde gösteren bu çalışma yanlış hatırlamıyorsam orjinali 12. yy civarında kopyası ise 18. yy da yapılmış. Bu resimde o dönemlerdeki mimariyi sokakların ne kadar geniş olduğu, günlük yaşamda dininde, eğlencenin de her zaman var olduğu detaylara ulaşabiliyorsunuz.

En son girdiğimiz bölüm ise Yeraltı ordusuna ait eserlerin olduğu aynalarla derinlik hissinin verildiği bölüm. Açıkçası ben bu bölümde çok daha fazla asker heykeli beklediğimden hayal kırıklığı yaşadım sadece 4 adet asker ve girişteki at bulunuyor. Ama bu hayal kırıklığı sadece daha fazlasını görmeyi umduğumdan kaynaklanıyordu. Heykeller gerçek boyutları ile oldukça heybetli görünüyorlar. Bu kısımda atların Çin hanedanlığı sürecinde ne kadar önemli olduğundan bahsedilmiş. Yeraltı heykellerini gün yüzüne çıkarmak için yapılan kazılarda iki tip ata rastlanmış. Tekerlekli araçlara koşulan atlar ve süvari atları. Yay ve ok kullanan askerlerin de aralarında bulunduğu birlikler pratik savaş düzeninde konumlanmış iken atlılarda ahşap arabaları ile bu birliklerin arkasında duruyormuş.

Atlar 5 bin yıl önce ilk olarak Kuzey Çin’de ehlileştirilmiş. M.Ö 4 yy dan itibaren Çin’e karşı Kuzey ve Kuzeybatı bozkırlarındaki atlı göçebeler tehdit oluşturuyorlarmış. Önce Hunlar sonra da Mançurlar dünyanın en iyi atlı birliklerini kurmuşlar. Han döneminde yaklaşık M.Ö 200’e gelindiğinde Çinliler atlı savaş arabasını bırakıp atlı birliklere yönelmiş ve birliklerin gücünü artırma arzusu cins atları bulmak için seferlere çıkılmasına yol açmış. Atlı birliklerle ilgili en büyük ilk icat M.Ö 300 de göğüs kayışı ve üzenginin Çin’de bulunmuş olması. Bu icat Avrupa’ya M.S 2 yy ortalarında ulaşabilmiş. Bu sayede biniciye üzengi üzerinde durarak savaşma imkanı tanımış. Bu sayede üzerlerinde ağır silahlar ve zırhlar taşıyarak çok daha çevik ve hızlı hale gelmişler. At arabası ile savaşmanın zorluğunu tek bir atlının çevikliği ile karşılaştırırsak aslında bu icadın bir savaşın gidişatını nasıl değiştirebileceğini kolayca fark edebiliriz. (Atlar hakkındaki bu önemli detayları serginin bu bölümünden alıntıladım.)

Atı gördükten hemen sonra ise sergiye geliş amacım diyebileceğim Terracotta askerleri heykellerini nihayet görebildim. Söylediğim gibi salona ilk girdiğimde her tarafın aynalarla kaplı olmasından dolayı uzaktan yüzlercesi varmış gibi görünen ama sadece 4 adet heykelin olduğu salonda heykellerin hemen arkasında ise Çin’deki asıl sergilendikleri yere ait fotoğraf duvarı boylu boyunca kaplamış bu da mekana ayrı bir derinlik duygusu katmış. Yoksa bu devasa heykeller gözümüze oldukça yavan gelebilirmiş diye düşünüyorum. Bu heykeller 1974 yılında keşfedilmiş ve ilk kazı çalışmalarına başlanmış. Eserlerin çıkarıldığı alanın yüz ölçümü  yaklaşık 20 bin metre kare. 30 yıl içinde 1. kazı alanının sadece 2 bin m karesi kazıldığı düşünülürse tüm alan açıldığında ortaya çıkacak ordu ve eserleri hayal bile edemiyorum açıkçası. Tahminen 7 binden fazla eserin gün ışığına çıkarılması hedefleniyormuş. Oldukça büyük rakamlar öyle değil mi?

Bu heykellerin hepsine birer numara verilmiş ve neyi temsil ettiği anlatılmış. 1 numaralı heykel yani en sağdaki diz çökerek oturan asker okçu birliğindeki askerlerden biri, Qin imparatorluğunun piyade birliğine bağlı askerin tek dizi üzerinde oturarak ok atma eğitimi aldığı anlaşılıyor. 2 numaralı heykel pişmiş topraktan yapılmış zırhlı general heykeli. Bu heykel en yüksek rütbeli general. Heykelin iki eli kılıç tutma pozisyonunda yapılmış ve bu general de bir birliğe komuta etmekte. 3 numaralı heykel savaş arabası kullanıcısı adını taşıyor. Duruşundan zaten bunu da anlayabiliyoruz. Antik dönemdeki savaşlarda savaş arabası güçlü bir savaş aleti olup savaşların gidişatını belirleyen önemli bir unsur. Son heykel yani 4 numaralı olan ise zırhlı asker heykeli. Bu askerler askeri birliğin aba gücünü oluşturuyorlardı. Zırhlı askerler savaş sırasında en önde duran kıta da bulunduklarından düşman ile ilk çarpışan birlikte onlara ait. Buda onların önemini oldukça arttırıyor.

Bu heykellerin bu kadar önemli olması ve dünyanın 8. harikası sayılmasının nedeni her bir heykelin tamamen birbirinden farklı saç, yüz, saç, sakal ve kıyafet detaylarına sahip olması.  Bunların sayısının binlerle ifade ediliyor oluşu onların yapan zanaatkarların ne kadar büyük bir ustalık ve titizlikle çalıştıklarını gösteriyor.  Şu ana kadar çıkarılan askerlerin yüz şekilleri 8 kategoriye ayrılıyor. Uzun suratlı, kare yüzlü ve kırışık alınlı ve geniş çeneye sahip olan, kare yüzlü elmacık kemiği geniş yüzü yumurta şekilli olan, yuvarlak yüzlü, alnı dar dolgun yanaklı yüz gibi bir çok çeşidi var. Bu eserleri bu kadar eşsiz yapan da zaten her birinin birbirinden farklı ve kendi ne özgü oluşu. Her heykelin ayrıca saçı farklı yapılmış, o dönemin saç modasını yansıtan topuzlar, saç bantları gibi çok farklı detaylar var. Topuz modası heykellerin her birinde farklı sitillerde yapılmış. Çok ilginç bir detay bu da. Heykeller ortalama 1.7 m ile 1.9 m civarında yani ortalama bir erkek boyutunda yapılmış. Quin hanedanının gerçek boyutları da zaten bu ölçülerdeymiş. Atlar ise ortalama 1 ile 2 m boyunda yapılmış. Tüm bu detaylar ile heykeller karşınızda gerçekmişcesine duruyorlar.

Sergi 23 Şubat’a kadar Topkapı Sarayı Has Ahırlar bölümünde gösterilmeye devam edecek. Terracotta askerlerini görmek için Çin’e gitmenize gerek kalmadı. Havaların soğuduğu şu günlerde açık alanlarda yapılacak fazlaca aktivite olmadığından bol bol müze ve sergi gezilebilir diye düşünüyorum. Bu sergi de gidilecek güzel bir alternatif olabilir. Daha sıcak havalarda görüşmek üzere..

 Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Çin’in Yeraltı Ordusu Terracotta Askerleri Topkapı Sarayı’nda first appeared on Gezente.com.

Claude Oscar Monet

Monet’in hayat hikayesinden bahsetmek istiyorum. Oscar Claude Monet adıyla 14 Kasım  1840 tarihinde Paris Lafitte’de bir bakkalın oğlu olarak dünyaya gelmiş. Monet’in babasının aile işi olan toptancılığa girebilmesi için Monet çok küçükken Le Havre kıyısına taşınmışlar. Monet 17 yaşındayken annesini kaybetmiş. Sanata karikatürler yaparak başlamış ve bunları satıyormuş. Eugene Boudin adında yerel bir sanatçı bu karikatürleri görmüş ve Monet’i resim yapmaya teşvik etmiş. Kır resimleri yapması için beraber gezilere çıkmışlar. Monet ” Ressam olmamı Eugene borçluyum, babama sanat öğrenmek istediğimi söyleyerek Paris’e gittim” demiştir. O dönemlerde stüdyo dışında resim yapmak alışıldık bir şey değildi, Monet Boudin ile dışarıda yaptığı çalışmalarla zaten bir farklılık yaratmaya başlamış.  Monet’in hikayesini kendi tablolarıyla anlatmaya devam etmek sanırım daha iyi olacak. Sergiye dönecek olursak koşarak geldiğimiz müze de önce bilet gişesine yönleniyoruz.

Michel Monetin bebeklik portresi 1878-1879

Girişte biletinizi aldıktan sonra sergiyi gezmeye başlamadan önce sesli rehberlerden edinmenizi öneririm. 5 tl karşılığında alacağınız bu rehber sayesinde her resmin hikayesini numaralarını tuşlayarak  öğrenebiliyorsunuz. Bu uygulama artık bir çok sergide yapılıyor ve gerçekten bizlerin resmi anlaması için büyük bir kolaylık sağlıyor. Sergi önce kronolojik sıra ile Monet’in yaşamından kesitler sunarak başlıyor. İçerideki odalarda ise Monet’in önce ailesini betimlediği resimlerle sergi başlıyor. Bu resim Michel Monet’in Bebeklik Portresi 1878-1879 arasında yapılmış. Yakından bakınca fırça darbeleri ve yönü basit vuruşlarla nasıl bu kadar güzel eserler yapabildiği yönünde beni hayrete düşürüyor. Ortaokul yıllarımda beni resme yönlendiren resim hocam sayesinde bazı teknikleri öğrenmiş kendi çapımda bir şeyler yapmaya başlamıştım. Belki de bu yüzden her tablonun dibine kadar gelip fırçanın yönüne tuvale nasıl dokunduğuna bakıp sonra daha geri gidip uzun süre resmi izliyorum. Resme o kadar yakından bakılmaz normalde ama ben detaylara o kadar düşkünüm ki her fırça darbesini yakından görmek istiyorum nedense. Bu nedenle sergileri dolaşmam biraz uzun sürüyor.

Aile portrelerinden sonra Monet’in gençlik yıllarını geçirdiği ve Boudin ile resimler yaptığı Normandiya yakınlarınındaki Le havre civarındaki resimlere geliyoruz. Burada öyle güzel manzara betimlemeleri var ki kendinizi o yıllarda hissediveriyorsunuz. Monet 1859 yılında resim yapmayı öğrenmek için Paris’e gitmiş. 1862 yılında Charles Gleyre adındaki sanat eğitmeninden ders almış. O dönemlerdeki ünlü sanatçılarla bir cafede buluşup fikir tartışmaları yaparlarmış bunlar arasında Renoir, Emile Zola, Cezanne gibi kişiler var. Arkadaşlık ettiği kişilere bakarsak nasılda bir dönemin öncüsü sanat akımını oluşturduklarına şaşırmamak gerek. Daha sonraki yıllarda Monet önce metresi sonra da karısı olan kişi ile  Camille Doncieux ile tanışmış. 1865 yılında Camille 19 yaşındayken onun ilk resmini yapmış, evlendikten 5 yıl sonrada ilk oğulları Jean doğmuş. Onları resmederken bile dışarıda doğanın içinde güneş ışıklarının çimenler üzerinde renklerin dansını yaparmış gibi resmetmiş. Resimlere bakarken kendinizi ister istemez o anların içine dahil ediyorsunuz. Muhtemelen eşi ve çocuğunu resmettiği düşünülen Argenteuil Yakınlarında Yürüyüş isimli tablosu karşısında uzun bir süre durdum. Sonra başka tablolara gidip baksam da bir kaç kere bu tabloya dönmekten kendimi alamadım.

Daha sonraki salonda başlayan devasa tablolar üzerindeki Nilüfer resimlerine geçtiğimizde  tuvaller karşısında küçüldükçe küçülüyoruz sanki. Monet Nilüferleri resmetmeye kafayı bir hayli takmış. 1883 yılında Paris’in 50 mil uzağında Giverny yakınlarında  bir ev kiralamış, 7 sene sonra da bu evi satın almış. Asıl amacı evin yakınlarındaki içinde göl olan bir araziyide satın alarak içinde nilüfer yetiştirebilmekmiş. Monet satın aldığı bu bahçe için bahçıvanlar tutarak Japonya’dan söğüt, zambak ve nilüfer sipariş edip burayı bir cennet bahçesine döndürmüş. Monet bu işe o kadar kafayı takmış ki bir arazi daha satın alıp bahçesini genişletmiş ve hayatının geri kalanını ölene kadar bu bahçede yetiştirdiği nadide nilüferleri tablolarında bir şahesere dönüştürerek geçirmiş. Bu tabloların bazıları gerçekten çok büyük, söğüt ağacının tersten yansımasıyla suyun üzerindeki nilüferleri gördüğünüzde eminim çok etkileneceksiniz.

Mavi zambaklar

Monet o dönemlerde gözlerindeki kataraktın büyümesi yüzünden görme konusunda oldukça sıkıntılı günler geçirmiş. Bazı tablolarında renklerin gerçekten çok flu olduğunu ve resmin bulanık olduğunu farkedeceksiniz. Aslında Monet bu şekilde görüyor ve gördüğünü resmediyordu, bu resimlerin aslında ne kadar bulanık olduğunun farkında değildi. Kendisi nihayet 1923 yılında ameliyat olduktan sonra tablolarına bakıp gerçekte nasıl göründüklerini gördüğünde şaşırdığını ifade etmiş. Söğüt dallarının yansıdığı göleti betimlediği resimlerini bu kadar büyük yapabilmek için 12 ye 24 metre boyutlarında bir stüdyo inşa ettirmiş. Bu resimler parçalar halinde ve her biri yaklaşık 2 ile 4 metre arasında. Zambakları çizdiği bu tablo ise gerçekten çok güzel. Renklerin pastelliği beni çok etkiliyor, kendimi orada doğanın bir parçasıymış gibi hissediyorum.

Monet’in son salondaki eserleri ise bahçesindeki ağaçlar, kemerli yol üzerine olan çalışmaları. Burada Güllü yol isimli tablosu benim en çok beğendiğim tablo oldu. Bu tablosuna benzer eserlerinde izleyiciler bu resmin yolun başından mı eve giden sonundan mı yapıldığı üzerine bir tartışma içinde oluyorlar genellikle. Bende anlamak için bakıyorum ama çokta belli değil maalesef. Gözlerindeki kataraktın yarattığı bulanıklık etkisi bu çok resimlerde en fazla dikkat çeken unsur sanırım. Anlaşılmaz gibi görünen bu eserlerin karşısında bir süre oturup düşünüyorum. Uzun uzun eserleri inceleyerek, Monet’in onları yaparken neler hissettiği gibi konularda yoğunlaşıyorum. Beni her zaman olayların hikayesi daha çok ilgilendirdiğinden Monet gözleri az görüyorken neler hissediyordu. Bu resmi çizerken neler düşünüyordu gibi sorular sürekli zihnimin duvarlarında dolaşıp duruyor. Uzun süre bu salonda kaldıktan sonra serginin sonuna geldiğimizden artık ayrılıyoruz.

Monet dışında Sabancı Müzesinde sergilenen Türk ressamlarının çok güzel tabloları da var. Diğer katlardaki bu sergileri de dolaştıktan sonra biraz da hediyelik eşya kısmına bakıyoruz. Burada satılan eşyalar aslında pahalı, ama çok güzeller. Kendime Monet kitabı alıyorum daha sonra da uzun uzun okumak ve Monet’i hatırlamak için. Dışarı çıktığımızda ise akşam olmuş ve hava oldukça soğumuş durumda. Arkadaşımla kendimizi bir masal aleminden gerçeğe dönmüş gibi hissediyoruz. Bir süre bahçeden İstanbul manzarası izleyerek aklımda Monet’in nilüferleri ile evime dönüyorum.

Not:Sergi içinde fotoğraf çekimine izin verilmediğinden görseller Sabancı Müzesi internet sitesinden alınmıştır.

The post Monet’nin Bahçelerinde Gezmek… first appeared on Gezente.com.

O sırada arkadaşım bir kaç broşür alıyor, bunlardan biride Ali Öz‘ün fotoğraf sergisi ile ilgili.  Serginin adı “Ayıp Şehir“,  sergi tamda bizim konumuzu ve çalışmak istediğimiz bölgeyi  Tarlabaşı’nı içeriyor. Bizde hemen kalkıp gitmeye karar veriyoruz. (Sergi, Karşı Sanat – Gazeteci Erol Dernek Sokak, Hanif Han da 18 ekim 2012 tarihine kadar açık olacak. ) Sergiyi dolaşırken fotoğraf konusunda  ne kadar yolun başında olduğumu fark ediyorum. Tüm fotoğraflarda öncelikle bir derinlik var hepsi sanki size bakıyor, sizi anlıyor ve içine çekiyor. O ana gidip fotoğrafçının yanında o hikayeyi paylaştırıyor. Her fotoğrafa tek tek bakıp bir süre fotoğrafla ilgili konuşuyoruz. Bu sırada “Gençler aklınıza takılan bir şey var mı? ” diye bir ses duyuyorum. Ali Bey ile bu sayede güzel bir sohbete başlıyoruz.

Sergiden bir kaç kare..

Ali Bey; Tarlabaşı’nda yaklaşık 2 yıl çalıştıktan sonra 30 bine yakın fotoğrafın arasından bu kareleri seçtiklerini seçimde kendisine bu konuda deneyimli fotoğrafçı arkadaşlarının eşlik ettiğini anlatıyor. Bizde ne kadar yeni ve amatör bir ruhla fotoğraf çekmeye çalıştığımızdan bahsediyoruz. (Ali Bey’in bu konuda bir röportajı var onuda şuradan okuyabilirsiniz.)

Uzun fotoğrafçılık ve Gazetecilik deneyimi sayesinde yılların verdiği birikimle ortaya çıkardığı fotoğraflar gerçekten çok etkileyici. Fotoğrafların biri benim tam olarak kafamda hayal edip Tarlabaşı’nda çekmeyi düşündüğüm bir kare. Uzun süre ona bakıyorum, bir kare ile ne kadar çok şey anlatabileceğimizi düşünüyorum. Her biri sizi ayrı ayrı içine çekecek romanlar gibi.

“Ayıp Şehir” Sergisi – Ali Öz

Sergi sona ermeden gidip görmenizi tavsiye ederim. Eğer bu sefer yetişemezseniz Kasım ayında Tüyap Kitap Fuarı‘nda yeniden görme şansınız da olacak. Fotoğrafçının da izni ile sergi içinde çektiğim bazı fotoğrafları burada paylaşıyorum. Bu sergi sonrasında biraz moralimiz bozuluyor. Bunun sebebi de yapılan çalışmanın ne kadar iyi olduğunu görüp buna yakın kareler çekememek endişesi.

Hatta bu düşüncemi Ali Bey ile de paylaşıyorum gülümsüyor ve bu fotoğrafları yıllar süren bir çalışma sonucu elde ettiğini ve bir kaç saatlik bir çekimden zaten çok fazla bir şey beklememizi söylüyor. Düşününce biz de ona katılıyoruz fotoğraf çekmek, o bölgenin tarihini bilmek, insanlarını tanımak, onlarla kaynaşmak ve güven kazanmak sonucu sizi zafere ulaştıracak bir çalışma aslında. Kafamda oluşan bir çok soruyu da sohbetimiz esnasında paylaşıyorum ve sonucunda kendi adıma bir çok fikir edinmiş oluyorum. Konularında uzman ve deneyimli kişilerle sohbet etmek oldukça keyifli, size gerçekten çok farklı kapılar açabiliyorlar. Siz kafanızda oluşan ayrı dünyalara açılan o kapılardan girip çok farklı tecrübeler edinebiliyorsunuz. Nihayetinde Ali Bey ile yeniden görüşmek üzere vedalaşıp Tarlabaşı’na doğru kendi fotoğraflarımızı çekmek için  yola çıkıyoruz.

Tarlabaşı

Tarlabaşı’nın tarihi 1554 yılında ülkeler arası elçilik bulundurma zorunluluğu ile önem kazanıyor. O dönemlerde elçilikte çalışanların yerleşip yaşadığı bir bölge. Daha sonra elçiliklerin Ankara’ya taşınması orada çalışanların işsiz kalmasına yol açıyor, bunun üstüne birde devletin almaya başladığı vergiler de eklenince burada yaşayan azınlıklar ülkeyi terk etmek durumunda kalıyorlar. Tarlabaşı yıllar sonra İstanbul’a başlayan göç dalgası ise buradaki sahipsiz evlere farklı kültürden insanların yerleşmesi ile bambaşka bir yaşam alanına dönüşüyor. Bu sırada bazı evlerin yıkılarak Tarlabaşı bulvarının açılmış olması da bölgeyi kendi içine dönük dışarıdan bağımsız yaşayan bir topluluk haline getiriyor.

Tarlabaşı

Bu yıl ise şu günlerde bir yıkım ile karşı karşıya kalan bölge yavaş yavaş boşaltılıyor ve binaların etrafı yıkıma hazırlanmak için izole ediliyor. Şu ara Savaş sonrası bir şehrin görüntüsünü andırıyor. Bizde bu yıkımı yerinde görmek, arşiv için saklamak ve projemizde fotoğraflayarak kullanmak düşüncesiyle oraya gidiyoruz. Giderken de biraz tedirginiz çünkü burada fotoğrafçılar pekte sevilmiyor diye söylentiler duyuyoruz. Tarlabaşı’na girdiğimizde önce bilgi almak için oradaki esnaf ile sohbet ediyoruz. Her biri ayrı dertli kendi sorunlarını paylaşıyor. Evlerinin düşük bir ücret karşılığı ellerinden alındığını anlatıyorlar. Bir çok evde tapusuz olduğundan hak iddia edemediklerinden yakınıyorlar. Sohbet ettiğimiz biri hemen aşağıdaki sokakta 5 katlı apartmanı olduğunu 200 bin TL karşılığı devlete sattığını şimdi devletten almak istediğinde ise devletin ondan daire için 700 bin TL talep ettiğini bunun üzerine mahkemeye başvurduğunu anlatıyor. Bölge sakinleri durumdan şikayetçi ve ellerinden bir şey gelmediğini söylüyor. Yaralarına merhem olmasakta onları dinliyoruz. Çekim yapabileceğimiz yerler hakkında tavsiyeler alıyoruz.

Tarlabaşı

Tarlabaşı sokaklarında dolaşıp çok güzel kareler yakalıyoruz. Bazı evler geçen hafta yapılan “Renovation Tarlabaşı” şenliğinde boyanmış içi ve dışı grafitiler ve resimlerle ile süslenmiş oldukça ilgi çekiciler. Ölmeden önce süslenmiş makyajını yapmış ve en güzel takılarını takmış soylu bir hanım efendi gibi karşımızda duruyorlar. Sokaklarda yaklaşık 2 saat kadar dolaşıp akşam gün batımına doğru oradan ayrılıyoruz. Güzel ve yorucu geçen bir günü daha sonlandırmış oluyoruz.

The post “Ayıp Şehir” de bir Semt; Tarlabaşı… first appeared on Gezente.com.

Sanatçının web sayfasından aldığım bilgilere göre 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası’nın maçlarının bir bölümü Polonya’da oynanacak. Bu sergide aslında uzun soluklu bir projenin ilk adımı oluyor. Bir Aynada İki ülke: Türkiye ve Polonya  projesinin ilk kısmı “Top Polonyada dört köşe”. Top yuvarlık mı orada dört köşe mi gidip görmeniz için bir neden daha. Sergi kısa süre için bu açık alanda bulunacak çok fazla zaman kalmadığından İstiklal’de dolaşırken kendinizi Polonyada bulmak isterseniz bakmanızı tavsiye ederim. 10 Hazirana kadar açık olan bu sergi ve sanatçı hakkında bilgi almak için web sayfasına bakabilirsiniz. Burada bir çok çalışması hakkında bilgiler var.

Fotoğraflar arasında tamda kendimi başka diyarlara ışınlamışken birden bire etrafımı pankartlar, kameralar ve bir grup gösterici sarıyor. Kürtajın yasaklanması protesto eden göstericiler sloganlar ve pankartlar eşliğinde seslerini duyurmaya çalışıyorlar. Taksim meydanı bu tip gösterilere oldukça alışkın, her konuda eylem yapan insanları burada sıkça görmek mümkün. Herkes savunduğu davanın haklılığını duyurma çabası içinde, en azından fikirlerini savunabilme cesareti gösterdiklerinden dolayı onları destekliyorum. Grubun etrafını sarmış bir grup fotoğrafçı ve basın mensubu da buradan bir haber çıkarma peşinde. Pankartların yaratıcılıkları her zaman çok hoşuma gitmiştir, dövizlere yazılan yazılar aslında ayrı bir yaratıcılık gerektiriyor.

Keskin, ucu sivri kelimelerle bir ok gibi hedefi on ikiden vurmak tamda yapmak istedikleri şey aslında. Bir zamanlar okuduğum bir kitapta yazan bir cümleyi hatırlıyorum “kelimeler birer ok gibidir bir kaçını bir arada fırlattınmı biri mutlaka hedefini bulur” diyordu. Yazarı Amin maalouf olabilir  ama hiç emin değilim. Hükümetin yeni yasasına karşı halk kendi sözlerini burada haykırıyor birilerinin duyma ümidini taşıyarak. Grup kısa bir açıklama yapıyor, bir süre kendilerini izliyor o sırada bir kaç fotoğraf çekiyorum. Aslında bir ara bu tip bir gösteride bir süre kendileriyle sohbet edip onların ağzından birşeyler de yazmak istiyorum ama bugün malesef buna vaktim yok. Pankartların arkasında Polonya fotoğrafları orada öylece duruyor, sanki biz bunlara kendi ülkemizden de alışkınız der gibiler.

Polonya manzaralarını ardımda bırakıp yürümeye devam ediyorum. Yunanistan İstanbul Başkonsolosluğu Sismanoglio Megaro binasında başka bir sergiye daha rastlıyorum. Yunanlı iki sanatçının Achille Samandji ve onun eserlerini derleyen damadı  Eugene Dalleggios’un gözünden İstanbul’un aslında hiç bilinmeyen sokaklarını ve orada yaşayan halkın günlük yaşamından bazı anların çarpıcı bir şekilde görebilirsiniz. Achille Samandji 1870′de İstanbul’da doğar aslında saray fotoğrafçısıdır ancak onun asıl ilgisini kimsenin gidip çekmediği fakir bölgeler çekmiştir. Bu bölgelere sıklıkla gider, halka karışıp onların çoğu dramatik anlarını, yıkılmış binalarını, taşmış dere yataklarına kurulu evlerin fotoğraflarını çeker. Sanatçı kimbilir hangi nedenlerle aşığı oldu kenti; İstanbul’u 1936′da terkeder. İki bölümden oluşan bu sergide aynı zamanda Eugene Dalleggios’un da fotoğrafları var. İstanbuldaki eski mahalleleri, sadece 2 sene faliyet gösteren ama sonra çevre halkının tepkisiyle yıkılan kiliseyi ve onlarca hikayesiyle eski İstanbulu görmek isterseniz sergi 20 Hazirana kadar ücretsiz olarak ziyaret edilebilir.

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Pankartların arasında bir sergi “Top Polonya’da dört köşe” first appeared on Gezente.com.

Serginin her katında küçük ev maketleri şeklinde odacıklar oluşturulmuş bu odacıkların içinde üç boyutlu resimler, mor ışıkla aydınlatılmış resimler gibi çeşit çeşit resimler yapılmış. Bir odada üç boyutlu gözlüklerinizi takarak farklı bir boyuta geçiyorsunuz. Bir odada tebeşirler bırakılmış odanın duvarlarına istediğinizi  yazabiliyorsunuz. Diğer oda fosforlu renklerle boyanmış. Odaların hepsi sizi alıp başka bir rüyaya davet ediyor. 1. katta sanatçılar hala çalışmalarına devam ettiğinden onları eserlerini oluştururken görme ya da konuşma imkanına da sahipsiniz.

Gidemiyor ama gitmiş kadar olmak isterseniz bu videoyu izleyebilirsiniz.

İçeride dolaşırken girişte verdikleri broşürü okuyorum içinde sergiyi çok güzel özetlemiş bir yazı var.

”EY ARAYAN

Uyan!!! Yaşlı bilgeliği öp

Hayallerini kucakla – Bırak kendini ruhlara

Boşalt hafızanı

Kurtul geçmişinden ve geleceğinden

Aç gözlerini, ruhunu aç

YAN YAN YAN

Aç kanatlarını kalbinin ateşine

Zehri iç, tat Ab-ı Hayatı

Panzehir ol

Kendi gölgeni cezbet

Körleş kendi ışığında

Aç bütün kapıları, anahtarları yut

Yenilmezliğin davulunu çal

Çevir kaderi tersine…..”

2. kata çıkıyoruz buradan alt kattaki dev Buda heykelini rahatça izlemek mümkün. Ortası bir alt salonu görecek şekilde açık olan alanda kenarları camla kaplı korkuluklarının etrafına minderler yerleştirilmiş. Oldukça keyifli bir ortam yaratılmış, minderlerde oturup müziğin dinginliğine kapılıyor ve Buda heykelini seyrediyoruz. 3. kat kapalı olduğundan direk 4. kata çıkıyoruz orada da üzerinde “Rumi” yazan boyaların dansından nasibini almış bir koltuk, üzerinde “Call God” yazan bir telefon, daktilo gibi materyaller kullanarak hazırlanmış eserler var. Son katta ise sanatçıların sergiyi oluşturma esnasında çekilmiş fotoğrafları ve bu fotoğrafların birleştirilmesinden oluşturulmuş video gösterisini izliyoruz. Sergi 24 Mayıs – 25 Temmuz tarihleri arasında İstiklal Caddesi’ndeki Borusan Müzik Evi’nde ziyarete açık olacak. Giriş ücretsiz, gününüzün güzel geçmesi için bir uğramanızı tavsiye ederim. Sergi ile ilgili daha çok fotoğraf görmek isterseniz aşağıdaki linke tıklayabilirsiniz.

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Renklerin çılgınca dans ettiği sergi; Revolution – Revelation first appeared on Gezente.com.