Eylem dışında da konuştuğumuz Fransızlar hep Taksim‘deki olayları sordu bize, aynı şey Amsterdam‘da da başımıza geldi. Türk olduğumuzu söylediğimizde ilk söyledikleri şey Taksim’ deki direniş ve yaşanan olaylardı. Bir çoğu sandığımızın aksine Türkiye ile çok ilgili hatta bilgililer.

Çok fazla gazete Türkiye’nin aksine, manşetine Taksim Gezi Parkı‘nı taşımıştı. Kahvaltıda, yemekte, sokakta gazetelerde bir şekilde hep karşımıza Taksim haberleri çıktı, insanlar gerçekten konuya çok ilgiliydi.

Masumlar Çeşmesi etrafındaki gösteri oldukça renkliydi, binaların camlarında, pankartlarda, çocukların ellerinde, sokaklarda Türk Bayrağı asılmış ve çeşitli sloganlar yazılmıştı.

Ülke sınırları dışında bir eyleme katılmak bizim için oldukça güzel bir deneyim oldu. Desteğe devam Diren Gezi Parkı…

The post Paris’ten Gezi Parkı için destek verdik.. first appeared on Gezente.com.

The post Balat Uçurtma Şenliği’ndeydik.. first appeared on Gezente.com.

Hamdım, Piştim, Yandım Mevlana’nın sevdiğim bir sözü, binanın Mevlana’nın torunu tarafından yaptırılmış olması ve hatta üstüne defalarca yanması aklıma bu sözü getirdi. Bir nevi küllerinden yeniden doğan Anka kuşu gibi bina da defalarca yangın, deprem gibi afetlere maruz kalmış ve yeniden yapılmış, kaderine inat hala dimdik ayakta duruyor…

Restorasyonlar sırasında ise bir çok süs eşyası, toprak kaplar ve mutfak araçları bulunmuş ve Mevlevihane’nin çeşitli odalarında sergileniyor. Her ayın ilk ve son Cuma günü ve Cumartesileri  de semah gösterileri düzenleniyor. Daha önce izlemediyseniz sizin için güzel bir deneyim olacaktır. Bu fotoğrafta da semah gösterilerinin yapıldığı bölüm var, semah gösterilerinde önce siyah pelerinleri üzerlerinde gelen Semazenler saygı gösterisi olarak hocalarının elini öptükten sonra Semah‘a başlıyorlar. Bu gösteri müziğiyle disipliniyle gerçekten insanı içine çeken ve derin bir huzur duymanızı sağlıyor.

Ben yıllar önce Kapadokya‘da ilk izlediğimde çok  etkilenmiştim. Mevlevihane  bugünkü halini Sultan III. Selim’in gerçekleştirdiği yenileme sonrasında almış. Mevlevihaneyi oluşturan yapılar da 19. yüzyıl içinde son şeklini almış. Başından bir çok felaket geçen bu güzel bina nihayetinde bu haline kavuşmuş.

Biz gittiğimizde maalesef sadece içini dolaşabildik, Semah gösterisi yoktu. Üst kata çıktığımda ise orada ebru sanatından örnekler, ve çeşitli eşyalar gördüm.

Farklı bir şey yapmak isterseniz sizde gidip Mevlevihane’yi gezebilir ve Semah gösterisini izleyebilirsiniz. Daha fazla fotoğraf için ise Objektifimden linkine tıklamanız yeterli.

 Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git

The post Hamdım, Piştim, Yandım; Galata Mevlevihanesi first appeared on Gezente.com.

O sırada arkadaşım bir kaç broşür alıyor, bunlardan biride Ali Öz‘ün fotoğraf sergisi ile ilgili.  Serginin adı “Ayıp Şehir“,  sergi tamda bizim konumuzu ve çalışmak istediğimiz bölgeyi  Tarlabaşı’nı içeriyor. Bizde hemen kalkıp gitmeye karar veriyoruz. (Sergi, Karşı Sanat – Gazeteci Erol Dernek Sokak, Hanif Han da 18 ekim 2012 tarihine kadar açık olacak. ) Sergiyi dolaşırken fotoğraf konusunda  ne kadar yolun başında olduğumu fark ediyorum. Tüm fotoğraflarda öncelikle bir derinlik var hepsi sanki size bakıyor, sizi anlıyor ve içine çekiyor. O ana gidip fotoğrafçının yanında o hikayeyi paylaştırıyor. Her fotoğrafa tek tek bakıp bir süre fotoğrafla ilgili konuşuyoruz. Bu sırada “Gençler aklınıza takılan bir şey var mı? ” diye bir ses duyuyorum. Ali Bey ile bu sayede güzel bir sohbete başlıyoruz.

Sergiden bir kaç kare..

Ali Bey; Tarlabaşı’nda yaklaşık 2 yıl çalıştıktan sonra 30 bine yakın fotoğrafın arasından bu kareleri seçtiklerini seçimde kendisine bu konuda deneyimli fotoğrafçı arkadaşlarının eşlik ettiğini anlatıyor. Bizde ne kadar yeni ve amatör bir ruhla fotoğraf çekmeye çalıştığımızdan bahsediyoruz. (Ali Bey’in bu konuda bir röportajı var onuda şuradan okuyabilirsiniz.)

Uzun fotoğrafçılık ve Gazetecilik deneyimi sayesinde yılların verdiği birikimle ortaya çıkardığı fotoğraflar gerçekten çok etkileyici. Fotoğrafların biri benim tam olarak kafamda hayal edip Tarlabaşı’nda çekmeyi düşündüğüm bir kare. Uzun süre ona bakıyorum, bir kare ile ne kadar çok şey anlatabileceğimizi düşünüyorum. Her biri sizi ayrı ayrı içine çekecek romanlar gibi.

“Ayıp Şehir” Sergisi – Ali Öz

Sergi sona ermeden gidip görmenizi tavsiye ederim. Eğer bu sefer yetişemezseniz Kasım ayında Tüyap Kitap Fuarı‘nda yeniden görme şansınız da olacak. Fotoğrafçının da izni ile sergi içinde çektiğim bazı fotoğrafları burada paylaşıyorum. Bu sergi sonrasında biraz moralimiz bozuluyor. Bunun sebebi de yapılan çalışmanın ne kadar iyi olduğunu görüp buna yakın kareler çekememek endişesi.

Hatta bu düşüncemi Ali Bey ile de paylaşıyorum gülümsüyor ve bu fotoğrafları yıllar süren bir çalışma sonucu elde ettiğini ve bir kaç saatlik bir çekimden zaten çok fazla bir şey beklememizi söylüyor. Düşününce biz de ona katılıyoruz fotoğraf çekmek, o bölgenin tarihini bilmek, insanlarını tanımak, onlarla kaynaşmak ve güven kazanmak sonucu sizi zafere ulaştıracak bir çalışma aslında. Kafamda oluşan bir çok soruyu da sohbetimiz esnasında paylaşıyorum ve sonucunda kendi adıma bir çok fikir edinmiş oluyorum. Konularında uzman ve deneyimli kişilerle sohbet etmek oldukça keyifli, size gerçekten çok farklı kapılar açabiliyorlar. Siz kafanızda oluşan ayrı dünyalara açılan o kapılardan girip çok farklı tecrübeler edinebiliyorsunuz. Nihayetinde Ali Bey ile yeniden görüşmek üzere vedalaşıp Tarlabaşı’na doğru kendi fotoğraflarımızı çekmek için  yola çıkıyoruz.

Tarlabaşı

Tarlabaşı’nın tarihi 1554 yılında ülkeler arası elçilik bulundurma zorunluluğu ile önem kazanıyor. O dönemlerde elçilikte çalışanların yerleşip yaşadığı bir bölge. Daha sonra elçiliklerin Ankara’ya taşınması orada çalışanların işsiz kalmasına yol açıyor, bunun üstüne birde devletin almaya başladığı vergiler de eklenince burada yaşayan azınlıklar ülkeyi terk etmek durumunda kalıyorlar. Tarlabaşı yıllar sonra İstanbul’a başlayan göç dalgası ise buradaki sahipsiz evlere farklı kültürden insanların yerleşmesi ile bambaşka bir yaşam alanına dönüşüyor. Bu sırada bazı evlerin yıkılarak Tarlabaşı bulvarının açılmış olması da bölgeyi kendi içine dönük dışarıdan bağımsız yaşayan bir topluluk haline getiriyor.

Tarlabaşı

Bu yıl ise şu günlerde bir yıkım ile karşı karşıya kalan bölge yavaş yavaş boşaltılıyor ve binaların etrafı yıkıma hazırlanmak için izole ediliyor. Şu ara Savaş sonrası bir şehrin görüntüsünü andırıyor. Bizde bu yıkımı yerinde görmek, arşiv için saklamak ve projemizde fotoğraflayarak kullanmak düşüncesiyle oraya gidiyoruz. Giderken de biraz tedirginiz çünkü burada fotoğrafçılar pekte sevilmiyor diye söylentiler duyuyoruz. Tarlabaşı’na girdiğimizde önce bilgi almak için oradaki esnaf ile sohbet ediyoruz. Her biri ayrı dertli kendi sorunlarını paylaşıyor. Evlerinin düşük bir ücret karşılığı ellerinden alındığını anlatıyorlar. Bir çok evde tapusuz olduğundan hak iddia edemediklerinden yakınıyorlar. Sohbet ettiğimiz biri hemen aşağıdaki sokakta 5 katlı apartmanı olduğunu 200 bin TL karşılığı devlete sattığını şimdi devletten almak istediğinde ise devletin ondan daire için 700 bin TL talep ettiğini bunun üzerine mahkemeye başvurduğunu anlatıyor. Bölge sakinleri durumdan şikayetçi ve ellerinden bir şey gelmediğini söylüyor. Yaralarına merhem olmasakta onları dinliyoruz. Çekim yapabileceğimiz yerler hakkında tavsiyeler alıyoruz.

Tarlabaşı

Tarlabaşı sokaklarında dolaşıp çok güzel kareler yakalıyoruz. Bazı evler geçen hafta yapılan “Renovation Tarlabaşı” şenliğinde boyanmış içi ve dışı grafitiler ve resimlerle ile süslenmiş oldukça ilgi çekiciler. Ölmeden önce süslenmiş makyajını yapmış ve en güzel takılarını takmış soylu bir hanım efendi gibi karşımızda duruyorlar. Sokaklarda yaklaşık 2 saat kadar dolaşıp akşam gün batımına doğru oradan ayrılıyoruz. Güzel ve yorucu geçen bir günü daha sonlandırmış oluyoruz.

The post “Ayıp Şehir” de bir Semt; Tarlabaşı… first appeared on Gezente.com.

Kariye Müzesi’ne çokta uzak olmayan bir yerde bulunan Müze, Doğu Roma döneminde yapılmış, Pammakaritos manastırına ait bir kilise.  İmparator  VIII. Mikhael Palailogos’un yeğeni Protostratos Mikhael Dukas Tarkhaniotes tarafından 1292-1294 yılları arasında yaptırılmış olup Hz. Meryem’e adanmış kiliselerden biri. Ayasofya müzesine bağlı olan bu ufak ama şirin kilise ye ait bilgileri yine kendilerine ait web sayfasından almak mümkün. Kilise  İstanbul’un fethinden sonra 1454 yılında patrikhane olarak kullanılmış. 3. Murat’ın  1601 yılında Gürcistan ve Azerbaycan’ı fethetmesiyle, fethin hatırası olarak camiye dönüştürülmüş ve adına da Fethiye Cami denilmiş. Bu sırada tabi ki kilisenin içine bir mihrap kısmı, ayrıca  minare ve medrese kısmı da eklenmiş. Cumhuriyet döneminde birçok yerde yapıldığı gibi burası da bir müzeye dönüştürülmüş. İyi ki de dönüştürülmüş diyorum çünkü bu tarz eserler eğer koruma altına alınmazsa kısa sürede yok olup gidiyor. Manastırken Kilise’ye, Kilise iken Cami’ye, Cami iken Müze’ye dönüşmüş kendi bahtının kararsızlığı içinde kalan bu yapı başka birşeye dönüşmeden gidip görmenizde fayda var.

Müze çarşamba günleri dışında her gün 09.00-18.00 saatleri arasında gezilebilir. Müzeyi ilk gördüğümde küçük Ayasofya demiştim, nedense bana onun mimarisini anımsatıyor. Çok minyatür bir versiyonu tabi ki de. Kilisenin tavanlarında kullanılan mozaiklerin bir kısmı malesef tahrip edilmişse de halen göz alıcı. Bu tahribatın nedeni ise Kilise camiye çevrildikten sonra duvarlarının sıva ile kaplanmamış oluşu. Eğer sıva ile kapatılmış olsalardı bugün çok daha fazla mozaik gün ışığına çıkarılmış olurdu…Müzede dolaşırken kimsecikler yok, görevli dışarıda hala karpuz yemekle meşgul. Fazla gelen giden ziyaretçi de olmuyor sanırım. Biz bulunduğumuz sırada bir kişi bile gelmedi ta ki biz çıkarken gelen 2 turiste kadar. İçeride uzun süre oyalanıyor, rahat rahat mozaikleri inceliyoruz. İçeri sızan ışık hüzmeleriyle Hz. Meryem’in ruhu sanki içeride dolaşıyor gibi hissettiriyor bana. Bu oyalanma faslını biraz abartmış olacağız ki görevli bize bakmaya geliyor nihayet. Ben ise o sırada girişte bulunan kilisenin tarihini anlatan yazıyı okumakla meşgulum. Görevli ise gayet uslu durduğumuza kanaat getirdikten sonra yeniden arkadaşlarının yanına dönüyor.

Bizde daha sonra müzenin bahçesine çıkıyoruz. Bahçenin arka tarafında ufak bir ev var, galiba bekçi falan kalıyor burada. Arka tarafta bir kaç ağaç gölgesinde biraz dinleniyoruz. Cami’nin minaresini inceliyorum bu sırada. Cami, namaz saatlerinden 20 dakika önce ziyarete açılıyor, içerideki süslemeler zarar görmesin diye böyle bir uygulama yapılıyormuş. Bi,z kapalı olduğundan minaresini gezemiyoruz malesef. Buradan ayrılmaya karar verdikten sonra bahçesinin bir kaç fotoğrafını daha çekiyorum. Görevli ve arkadaşları o sırada kapının önünde sandayelerde oturmuş hala birşeyler yemekle meşguller. Kapıdan çıkarken tepsilerinde peynir, kahvaltılık, çay gibi başka yiyecekler de olduğunu farkediyorum.

Eğer buralara kadar gelmişşeniz önce Kariye Müzesi’ni gezin derim. Orayı gezdikten sonra Fethiye Müzesi’ne nasıl giderim diye düşünüyorsanız onu da ben sizin için düşündüm. Şöyle oluyor:

Daha Büyük Görüntüle

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Manastırdan Müze’ye dönüşmenin Hikayesi… “Fethiye Müzesi” first appeared on Gezente.com.

Kariye (Chora) Kilisesi, 6. yüzyıldan başlayan bir hikayeye sahip, küçük ama çok güzel bir kilise. Osmanlı döneminde  ve 20. yy ikinci yarısında onarımlardan geçmiş, Hz. İsa Peygambere adanmış bir kilise. İlk önce manastır olarak 534 yılında Justinianus döneminde Aziz Theodius tarafından yapılmış. Daha sonra 11. yüzyılda 1. Aleksios’un kayınvalidesi Maria Doukaina tarafından yeniden inşa ettirilmiş. 1204-1261 yıllarındaki Latin istilasinda harap olan manastır Theodoros Metokhites tarafından 14. yüzyılda onarılmış. Wikipedia dışında çeşitli kaynaklardan müze hakkında bir kaç yazı alıyorum elime bu yazıları okuyarak müzeye kadar geliyorum. Müze, ara sokaklardan geçilerek ulaşılan, çınar ağaçlarının gölgesinde gördüğünüzde sizi oldukça şaşırtacak kadar korunmuş bir yapı.

Müzenin giriş kapısının karşısında kahvaltı da yapabileceğiniz büfeler ve restoranlar var. Sabah erkenden yola koyulduğumuz için acıkıyoruz. Bir şeyler yemeğe karar veriyoruz. Restoranda sabah neminden nasibini almamış bir sandalye bulmaya çalıştıktan sonra oturuyoruz. Turist kafileleri gelmeye başlıyor, turistlerin benden önce burayı keşfetmiş olmasına biraz bozuluyorum. Rehberleri önce mekan hakkında onlara bilgi verdikten sonra içeri giriyorlar. Bizde kahvaltımızı yaptıktan sonra kapıya doğru gidiyoruz. Elimizde müze kartımız var, müze kartı olanlar extra ücret vermeden içeri girebilirler. Müze kartı olmayanlara ise almalarını tavsiye derim. Müze kart yetişkinler için 20 tl, indirimli ise 10 tl. Müze kart ve Yabancı turistler için hazırlanmış Museum Pass hakkında bilgi almak isterseniz. Web sitesini ziyaret edebilirsiniz. Müze girişindeki turnikelerde müze kartımızı okuttuktan sonra bahçesine giriyoruz. Rengarenk çiçeklerle bezeli, ağaçlıklı bir yol üzerinden kiliseye giriyoruz. Müze ile ilgili çok detaylı tarihsel bilgiler okumak isterseniz resmi web sayfasını ziyaret edebilirsiniz.

Hepsini okumayı göze alamayanlar içinde ben kısaca bahsedeyim. Kilisenin ana yapısı, Yunan haçı planından oluşturulmuş. 16 penceresi var ve bu pencereler sayesinde içeri bolca gün ışığı girebiliyor. Kilisede Bizans döneminde oldukça sık kullanılan mozaik ve fresko süsleme teknikleri kullanılmış. Fresko, suda ezilerek eritilen boyanın yaş sıva üzerine sert ve uzun kıl fırça yardımıyla uygulanma sanatıdır. Mozaik ve freskolarda Hz. İsa ve Meryem’in yaşayışları, eski ahitten alınmış tarihi bilgilerle oluşturulmuş mahşer günü, diriliş, son yargı gibi sahneler yer alıyor.

Kilise camiye dönüştürüldükten sonra bütün bu mozaik ve freskoların üzeri beyaz badana ile kapatılmış. Belki de kapatmaları iyi olmuş çünkü günümüze kadar bu sayede zarar görmeden eski canlılıkları ile ulaşabilmişler. Müzeye dönüştürüldükten sonra yeniden temizlenerek gün ışığına çıkarılan süslemeler bakıldığında sanki dün yapılmış gibi bir izlenim veriyor. Müze Çarşamba günleri hariç her gün açık. Yazın; 9:00- 19:00 arası, Kışın ise; 09:00- 16:30 saatleri arası açık.

Küçük bir kilise olduğu için burada 1 saat vakit geçirmeniz yeterli olacaktır.  İçeride bol bol fotoğraf çekiyorum duvarlarını, mozaiklerini tek tek inceleyerek bu güzel mekanı iyice belleğime kaydediyorum. Saatler ilerledikçe turist kalabalığı artmaya başlıyor. Etrafta insanlar çoğaldıkça fotoğraf çekmekte güçleşiyor. Birazda müzenin bahçesinde zaman geçirmek için dışarı çıkıyoruz. Bahçesinde yeşillikler, çiçekler, ağaçlar, rengarenk güller var. Etrafın sessizliği içinde kendimizi dinliyoruz… Kariye müzesi gezisini tamamladıktan sonra Balat sokaklarında biraz dolaşarak Balat’ın o renkli yaşamını içinde bende semtin insanları arasında kaybolup gidiyorum. Eğer sadece bu müzeyi gezmek için Fatihe kadar geldiyseniz buradan ayrılmadan çok yakınlarda olan Fethiye Müzesini de gezmenizi öneririm. Fethiye müzesi hakkında anlatacaklarımı da bir sonraki yazımda bulabilirsiniz.

The post İstanbul’da saklı bir yer; Kariye Müzesi… first appeared on Gezente.com.

Sanatçının web sayfasından aldığım bilgilere göre 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası’nın maçlarının bir bölümü Polonya’da oynanacak. Bu sergide aslında uzun soluklu bir projenin ilk adımı oluyor. Bir Aynada İki ülke: Türkiye ve Polonya  projesinin ilk kısmı “Top Polonyada dört köşe”. Top yuvarlık mı orada dört köşe mi gidip görmeniz için bir neden daha. Sergi kısa süre için bu açık alanda bulunacak çok fazla zaman kalmadığından İstiklal’de dolaşırken kendinizi Polonyada bulmak isterseniz bakmanızı tavsiye ederim. 10 Hazirana kadar açık olan bu sergi ve sanatçı hakkında bilgi almak için web sayfasına bakabilirsiniz. Burada bir çok çalışması hakkında bilgiler var.

Fotoğraflar arasında tamda kendimi başka diyarlara ışınlamışken birden bire etrafımı pankartlar, kameralar ve bir grup gösterici sarıyor. Kürtajın yasaklanması protesto eden göstericiler sloganlar ve pankartlar eşliğinde seslerini duyurmaya çalışıyorlar. Taksim meydanı bu tip gösterilere oldukça alışkın, her konuda eylem yapan insanları burada sıkça görmek mümkün. Herkes savunduğu davanın haklılığını duyurma çabası içinde, en azından fikirlerini savunabilme cesareti gösterdiklerinden dolayı onları destekliyorum. Grubun etrafını sarmış bir grup fotoğrafçı ve basın mensubu da buradan bir haber çıkarma peşinde. Pankartların yaratıcılıkları her zaman çok hoşuma gitmiştir, dövizlere yazılan yazılar aslında ayrı bir yaratıcılık gerektiriyor.

Keskin, ucu sivri kelimelerle bir ok gibi hedefi on ikiden vurmak tamda yapmak istedikleri şey aslında. Bir zamanlar okuduğum bir kitapta yazan bir cümleyi hatırlıyorum “kelimeler birer ok gibidir bir kaçını bir arada fırlattınmı biri mutlaka hedefini bulur” diyordu. Yazarı Amin maalouf olabilir  ama hiç emin değilim. Hükümetin yeni yasasına karşı halk kendi sözlerini burada haykırıyor birilerinin duyma ümidini taşıyarak. Grup kısa bir açıklama yapıyor, bir süre kendilerini izliyor o sırada bir kaç fotoğraf çekiyorum. Aslında bir ara bu tip bir gösteride bir süre kendileriyle sohbet edip onların ağzından birşeyler de yazmak istiyorum ama bugün malesef buna vaktim yok. Pankartların arkasında Polonya fotoğrafları orada öylece duruyor, sanki biz bunlara kendi ülkemizden de alışkınız der gibiler.

Polonya manzaralarını ardımda bırakıp yürümeye devam ediyorum. Yunanistan İstanbul Başkonsolosluğu Sismanoglio Megaro binasında başka bir sergiye daha rastlıyorum. Yunanlı iki sanatçının Achille Samandji ve onun eserlerini derleyen damadı  Eugene Dalleggios’un gözünden İstanbul’un aslında hiç bilinmeyen sokaklarını ve orada yaşayan halkın günlük yaşamından bazı anların çarpıcı bir şekilde görebilirsiniz. Achille Samandji 1870′de İstanbul’da doğar aslında saray fotoğrafçısıdır ancak onun asıl ilgisini kimsenin gidip çekmediği fakir bölgeler çekmiştir. Bu bölgelere sıklıkla gider, halka karışıp onların çoğu dramatik anlarını, yıkılmış binalarını, taşmış dere yataklarına kurulu evlerin fotoğraflarını çeker. Sanatçı kimbilir hangi nedenlerle aşığı oldu kenti; İstanbul’u 1936′da terkeder. İki bölümden oluşan bu sergide aynı zamanda Eugene Dalleggios’un da fotoğrafları var. İstanbuldaki eski mahalleleri, sadece 2 sene faliyet gösteren ama sonra çevre halkının tepkisiyle yıkılan kiliseyi ve onlarca hikayesiyle eski İstanbulu görmek isterseniz sergi 20 Hazirana kadar ücretsiz olarak ziyaret edilebilir.

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Pankartların arasında bir sergi “Top Polonya’da dört köşe” first appeared on Gezente.com.

Serginin her katında küçük ev maketleri şeklinde odacıklar oluşturulmuş bu odacıkların içinde üç boyutlu resimler, mor ışıkla aydınlatılmış resimler gibi çeşit çeşit resimler yapılmış. Bir odada üç boyutlu gözlüklerinizi takarak farklı bir boyuta geçiyorsunuz. Bir odada tebeşirler bırakılmış odanın duvarlarına istediğinizi  yazabiliyorsunuz. Diğer oda fosforlu renklerle boyanmış. Odaların hepsi sizi alıp başka bir rüyaya davet ediyor. 1. katta sanatçılar hala çalışmalarına devam ettiğinden onları eserlerini oluştururken görme ya da konuşma imkanına da sahipsiniz.

Gidemiyor ama gitmiş kadar olmak isterseniz bu videoyu izleyebilirsiniz.

İçeride dolaşırken girişte verdikleri broşürü okuyorum içinde sergiyi çok güzel özetlemiş bir yazı var.

”EY ARAYAN

Uyan!!! Yaşlı bilgeliği öp

Hayallerini kucakla – Bırak kendini ruhlara

Boşalt hafızanı

Kurtul geçmişinden ve geleceğinden

Aç gözlerini, ruhunu aç

YAN YAN YAN

Aç kanatlarını kalbinin ateşine

Zehri iç, tat Ab-ı Hayatı

Panzehir ol

Kendi gölgeni cezbet

Körleş kendi ışığında

Aç bütün kapıları, anahtarları yut

Yenilmezliğin davulunu çal

Çevir kaderi tersine…..”

2. kata çıkıyoruz buradan alt kattaki dev Buda heykelini rahatça izlemek mümkün. Ortası bir alt salonu görecek şekilde açık olan alanda kenarları camla kaplı korkuluklarının etrafına minderler yerleştirilmiş. Oldukça keyifli bir ortam yaratılmış, minderlerde oturup müziğin dinginliğine kapılıyor ve Buda heykelini seyrediyoruz. 3. kat kapalı olduğundan direk 4. kata çıkıyoruz orada da üzerinde “Rumi” yazan boyaların dansından nasibini almış bir koltuk, üzerinde “Call God” yazan bir telefon, daktilo gibi materyaller kullanarak hazırlanmış eserler var. Son katta ise sanatçıların sergiyi oluşturma esnasında çekilmiş fotoğrafları ve bu fotoğrafların birleştirilmesinden oluşturulmuş video gösterisini izliyoruz. Sergi 24 Mayıs – 25 Temmuz tarihleri arasında İstiklal Caddesi’ndeki Borusan Müzik Evi’nde ziyarete açık olacak. Giriş ücretsiz, gününüzün güzel geçmesi için bir uğramanızı tavsiye ederim. Sergi ile ilgili daha çok fotoğraf görmek isterseniz aşağıdaki linke tıklayabilirsiniz.

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Renklerin çılgınca dans ettiği sergi; Revolution – Revelation first appeared on Gezente.com.