Hamdım, Piştim, Yandım Mevlana’nın sevdiğim bir sözü, binanın Mevlana’nın torunu tarafından yaptırılmış olması ve hatta üstüne defalarca yanması aklıma bu sözü getirdi. Bir nevi küllerinden yeniden doğan Anka kuşu gibi bina da defalarca yangın, deprem gibi afetlere maruz kalmış ve yeniden yapılmış, kaderine inat hala dimdik ayakta duruyor…

Restorasyonlar sırasında ise bir çok süs eşyası, toprak kaplar ve mutfak araçları bulunmuş ve Mevlevihane’nin çeşitli odalarında sergileniyor. Her ayın ilk ve son Cuma günü ve Cumartesileri  de semah gösterileri düzenleniyor. Daha önce izlemediyseniz sizin için güzel bir deneyim olacaktır. Bu fotoğrafta da semah gösterilerinin yapıldığı bölüm var, semah gösterilerinde önce siyah pelerinleri üzerlerinde gelen Semazenler saygı gösterisi olarak hocalarının elini öptükten sonra Semah‘a başlıyorlar. Bu gösteri müziğiyle disipliniyle gerçekten insanı içine çeken ve derin bir huzur duymanızı sağlıyor.

Ben yıllar önce Kapadokya‘da ilk izlediğimde çok  etkilenmiştim. Mevlevihane  bugünkü halini Sultan III. Selim’in gerçekleştirdiği yenileme sonrasında almış. Mevlevihaneyi oluşturan yapılar da 19. yüzyıl içinde son şeklini almış. Başından bir çok felaket geçen bu güzel bina nihayetinde bu haline kavuşmuş.

Biz gittiğimizde maalesef sadece içini dolaşabildik, Semah gösterisi yoktu. Üst kata çıktığımda ise orada ebru sanatından örnekler, ve çeşitli eşyalar gördüm.

Farklı bir şey yapmak isterseniz sizde gidip Mevlevihane’yi gezebilir ve Semah gösterisini izleyebilirsiniz. Daha fazla fotoğraf için ise Objektifimden linkine tıklamanız yeterli.

 Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git

The post Hamdım, Piştim, Yandım; Galata Mevlevihanesi first appeared on Gezente.com.

Sergiye girdiğimizde ise korktuğum şey başıma geldi fotoğraf çekmek yasaktı. O nedenle bu yazıda cep telefonu ile gizli gizli çektiğim fotoğraflar var. Fotoğraf çekmenin neden yasak olduğunu anlamış değilim flaş kullanılmadan bana göre çekilmesinde bir sıkıntı yoktu. Zaten her ne kadar yasak denildiyse de herkes cep telefonu ile şakır şakır fotoğraf çekiyordu o da ayrı konu. Sergiye ilk girdiğinizde ipek yolu ve Çin tarihi ile ilgili 5 bin yıllık tarihi akışı gösteren bir pano ile yola adımınızı atıyorsunuz. Bu kısımda Çin tarihine ait çok önemli bilgiler de paylaşılmış. M.Ö 1300 lü yıllara ait eserlerinde yer aldığı ilk kısımda oldukça güzel tunç işlemeleri göze çarpıyor. Özel merasimlerde, dini ayinlerde kullanılan içecek kaplarına ve üzerindeki desenlere bayıldığımı söylemeliyim. Ayrıca üzerinde yaklaşık M.Ö 1000 li yıllara ait olduğu yazılan bütün halde bu zamana ulaşmış bazı çömlekler de beni oldukça şaşırttı. Oldukça yeni gibi görünüyorlardı, üzerinde kırık ve ekleme izleri de yoktu.

İkinci ve üçüncü kısımda ise  Shang, Batı Zhou, İlkbahar-Sonbahar (M.Ö. 770-7) ve Qin (M.Ö. 221-206) hanedanlıkları dönemlerine ait eserler bulunuyor. Bu tunç eserler ve içki kapları çok güzel. Yeşim taşına olan inanışlarından kaynaklı yeşimden yapılmış olan kaplar, özellikle altı balık motifinde olan bir tane vardı çok beğendiğim eserler arasındaydı. Tabiki Buda inanışlarından dolayı Budizm dininde yer alan parçalar da vardı. Serginin bir bölümü de Çin de saray yaşantısına ait önemli detaylar veren ahşap paravanlar üzerine bir sanatçının yaptığı resimler var. Bu kısımda resimlerdeki detayların saray hayatındaki anlamları Çin’de ki müzik kültürü ve onların hayatına yansıma anlatılıyor.

Serginin bir kısmında gözüme çarpan tavuk ve horoz seramiklerine dikkat etmenizi öneririm oldukça şaşırtıcı bir detay. Daha önce çok fazla toprak kap veya seramik parçası gördüm müzede ama tavuk ve horoz sanırım ilk kez görüyorum.. Bu hoş detay beni oldukça gülümsetiyor. Bunun dışında tunçtan yapılmış ve ayna olarak kullanılmış eşyaların üzerindeki detaylar gerçekten görülmeye değer. Kadınların her zaman ki gibi süslerine olan düşkünlüklerini gösteren güzel örnekler. Sergide ilerlemeye devam ettiğiniz zaman bir duvarı boydan boya panoramik bir şekilde kaplanmış bir resimle karşılaşacaksınız. Çin tarihinin dönemlerini çok detaylı bir şekilde gösteren bu çalışma yanlış hatırlamıyorsam orjinali 12. yy civarında kopyası ise 18. yy da yapılmış. Bu resimde o dönemlerdeki mimariyi sokakların ne kadar geniş olduğu, günlük yaşamda dininde, eğlencenin de her zaman var olduğu detaylara ulaşabiliyorsunuz.

En son girdiğimiz bölüm ise Yeraltı ordusuna ait eserlerin olduğu aynalarla derinlik hissinin verildiği bölüm. Açıkçası ben bu bölümde çok daha fazla asker heykeli beklediğimden hayal kırıklığı yaşadım sadece 4 adet asker ve girişteki at bulunuyor. Ama bu hayal kırıklığı sadece daha fazlasını görmeyi umduğumdan kaynaklanıyordu. Heykeller gerçek boyutları ile oldukça heybetli görünüyorlar. Bu kısımda atların Çin hanedanlığı sürecinde ne kadar önemli olduğundan bahsedilmiş. Yeraltı heykellerini gün yüzüne çıkarmak için yapılan kazılarda iki tip ata rastlanmış. Tekerlekli araçlara koşulan atlar ve süvari atları. Yay ve ok kullanan askerlerin de aralarında bulunduğu birlikler pratik savaş düzeninde konumlanmış iken atlılarda ahşap arabaları ile bu birliklerin arkasında duruyormuş.

Atlar 5 bin yıl önce ilk olarak Kuzey Çin’de ehlileştirilmiş. M.Ö 4 yy dan itibaren Çin’e karşı Kuzey ve Kuzeybatı bozkırlarındaki atlı göçebeler tehdit oluşturuyorlarmış. Önce Hunlar sonra da Mançurlar dünyanın en iyi atlı birliklerini kurmuşlar. Han döneminde yaklaşık M.Ö 200’e gelindiğinde Çinliler atlı savaş arabasını bırakıp atlı birliklere yönelmiş ve birliklerin gücünü artırma arzusu cins atları bulmak için seferlere çıkılmasına yol açmış. Atlı birliklerle ilgili en büyük ilk icat M.Ö 300 de göğüs kayışı ve üzenginin Çin’de bulunmuş olması. Bu icat Avrupa’ya M.S 2 yy ortalarında ulaşabilmiş. Bu sayede biniciye üzengi üzerinde durarak savaşma imkanı tanımış. Bu sayede üzerlerinde ağır silahlar ve zırhlar taşıyarak çok daha çevik ve hızlı hale gelmişler. At arabası ile savaşmanın zorluğunu tek bir atlının çevikliği ile karşılaştırırsak aslında bu icadın bir savaşın gidişatını nasıl değiştirebileceğini kolayca fark edebiliriz. (Atlar hakkındaki bu önemli detayları serginin bu bölümünden alıntıladım.)

Atı gördükten hemen sonra ise sergiye geliş amacım diyebileceğim Terracotta askerleri heykellerini nihayet görebildim. Söylediğim gibi salona ilk girdiğimde her tarafın aynalarla kaplı olmasından dolayı uzaktan yüzlercesi varmış gibi görünen ama sadece 4 adet heykelin olduğu salonda heykellerin hemen arkasında ise Çin’deki asıl sergilendikleri yere ait fotoğraf duvarı boylu boyunca kaplamış bu da mekana ayrı bir derinlik duygusu katmış. Yoksa bu devasa heykeller gözümüze oldukça yavan gelebilirmiş diye düşünüyorum. Bu heykeller 1974 yılında keşfedilmiş ve ilk kazı çalışmalarına başlanmış. Eserlerin çıkarıldığı alanın yüz ölçümü  yaklaşık 20 bin metre kare. 30 yıl içinde 1. kazı alanının sadece 2 bin m karesi kazıldığı düşünülürse tüm alan açıldığında ortaya çıkacak ordu ve eserleri hayal bile edemiyorum açıkçası. Tahminen 7 binden fazla eserin gün ışığına çıkarılması hedefleniyormuş. Oldukça büyük rakamlar öyle değil mi?

Bu heykellerin hepsine birer numara verilmiş ve neyi temsil ettiği anlatılmış. 1 numaralı heykel yani en sağdaki diz çökerek oturan asker okçu birliğindeki askerlerden biri, Qin imparatorluğunun piyade birliğine bağlı askerin tek dizi üzerinde oturarak ok atma eğitimi aldığı anlaşılıyor. 2 numaralı heykel pişmiş topraktan yapılmış zırhlı general heykeli. Bu heykel en yüksek rütbeli general. Heykelin iki eli kılıç tutma pozisyonunda yapılmış ve bu general de bir birliğe komuta etmekte. 3 numaralı heykel savaş arabası kullanıcısı adını taşıyor. Duruşundan zaten bunu da anlayabiliyoruz. Antik dönemdeki savaşlarda savaş arabası güçlü bir savaş aleti olup savaşların gidişatını belirleyen önemli bir unsur. Son heykel yani 4 numaralı olan ise zırhlı asker heykeli. Bu askerler askeri birliğin aba gücünü oluşturuyorlardı. Zırhlı askerler savaş sırasında en önde duran kıta da bulunduklarından düşman ile ilk çarpışan birlikte onlara ait. Buda onların önemini oldukça arttırıyor.

Bu heykellerin bu kadar önemli olması ve dünyanın 8. harikası sayılmasının nedeni her bir heykelin tamamen birbirinden farklı saç, yüz, saç, sakal ve kıyafet detaylarına sahip olması.  Bunların sayısının binlerle ifade ediliyor oluşu onların yapan zanaatkarların ne kadar büyük bir ustalık ve titizlikle çalıştıklarını gösteriyor.  Şu ana kadar çıkarılan askerlerin yüz şekilleri 8 kategoriye ayrılıyor. Uzun suratlı, kare yüzlü ve kırışık alınlı ve geniş çeneye sahip olan, kare yüzlü elmacık kemiği geniş yüzü yumurta şekilli olan, yuvarlak yüzlü, alnı dar dolgun yanaklı yüz gibi bir çok çeşidi var. Bu eserleri bu kadar eşsiz yapan da zaten her birinin birbirinden farklı ve kendi ne özgü oluşu. Her heykelin ayrıca saçı farklı yapılmış, o dönemin saç modasını yansıtan topuzlar, saç bantları gibi çok farklı detaylar var. Topuz modası heykellerin her birinde farklı sitillerde yapılmış. Çok ilginç bir detay bu da. Heykeller ortalama 1.7 m ile 1.9 m civarında yani ortalama bir erkek boyutunda yapılmış. Quin hanedanının gerçek boyutları da zaten bu ölçülerdeymiş. Atlar ise ortalama 1 ile 2 m boyunda yapılmış. Tüm bu detaylar ile heykeller karşınızda gerçekmişcesine duruyorlar.

Sergi 23 Şubat’a kadar Topkapı Sarayı Has Ahırlar bölümünde gösterilmeye devam edecek. Terracotta askerlerini görmek için Çin’e gitmenize gerek kalmadı. Havaların soğuduğu şu günlerde açık alanlarda yapılacak fazlaca aktivite olmadığından bol bol müze ve sergi gezilebilir diye düşünüyorum. Bu sergi de gidilecek güzel bir alternatif olabilir. Daha sıcak havalarda görüşmek üzere..

 Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Çin’in Yeraltı Ordusu Terracotta Askerleri Topkapı Sarayı’nda first appeared on Gezente.com.

Kariye Müzesi’ne çokta uzak olmayan bir yerde bulunan Müze, Doğu Roma döneminde yapılmış, Pammakaritos manastırına ait bir kilise.  İmparator  VIII. Mikhael Palailogos’un yeğeni Protostratos Mikhael Dukas Tarkhaniotes tarafından 1292-1294 yılları arasında yaptırılmış olup Hz. Meryem’e adanmış kiliselerden biri. Ayasofya müzesine bağlı olan bu ufak ama şirin kilise ye ait bilgileri yine kendilerine ait web sayfasından almak mümkün. Kilise  İstanbul’un fethinden sonra 1454 yılında patrikhane olarak kullanılmış. 3. Murat’ın  1601 yılında Gürcistan ve Azerbaycan’ı fethetmesiyle, fethin hatırası olarak camiye dönüştürülmüş ve adına da Fethiye Cami denilmiş. Bu sırada tabi ki kilisenin içine bir mihrap kısmı, ayrıca  minare ve medrese kısmı da eklenmiş. Cumhuriyet döneminde birçok yerde yapıldığı gibi burası da bir müzeye dönüştürülmüş. İyi ki de dönüştürülmüş diyorum çünkü bu tarz eserler eğer koruma altına alınmazsa kısa sürede yok olup gidiyor. Manastırken Kilise’ye, Kilise iken Cami’ye, Cami iken Müze’ye dönüşmüş kendi bahtının kararsızlığı içinde kalan bu yapı başka birşeye dönüşmeden gidip görmenizde fayda var.

Müze çarşamba günleri dışında her gün 09.00-18.00 saatleri arasında gezilebilir. Müzeyi ilk gördüğümde küçük Ayasofya demiştim, nedense bana onun mimarisini anımsatıyor. Çok minyatür bir versiyonu tabi ki de. Kilisenin tavanlarında kullanılan mozaiklerin bir kısmı malesef tahrip edilmişse de halen göz alıcı. Bu tahribatın nedeni ise Kilise camiye çevrildikten sonra duvarlarının sıva ile kaplanmamış oluşu. Eğer sıva ile kapatılmış olsalardı bugün çok daha fazla mozaik gün ışığına çıkarılmış olurdu…Müzede dolaşırken kimsecikler yok, görevli dışarıda hala karpuz yemekle meşgul. Fazla gelen giden ziyaretçi de olmuyor sanırım. Biz bulunduğumuz sırada bir kişi bile gelmedi ta ki biz çıkarken gelen 2 turiste kadar. İçeride uzun süre oyalanıyor, rahat rahat mozaikleri inceliyoruz. İçeri sızan ışık hüzmeleriyle Hz. Meryem’in ruhu sanki içeride dolaşıyor gibi hissettiriyor bana. Bu oyalanma faslını biraz abartmış olacağız ki görevli bize bakmaya geliyor nihayet. Ben ise o sırada girişte bulunan kilisenin tarihini anlatan yazıyı okumakla meşgulum. Görevli ise gayet uslu durduğumuza kanaat getirdikten sonra yeniden arkadaşlarının yanına dönüyor.

Bizde daha sonra müzenin bahçesine çıkıyoruz. Bahçenin arka tarafında ufak bir ev var, galiba bekçi falan kalıyor burada. Arka tarafta bir kaç ağaç gölgesinde biraz dinleniyoruz. Cami’nin minaresini inceliyorum bu sırada. Cami, namaz saatlerinden 20 dakika önce ziyarete açılıyor, içerideki süslemeler zarar görmesin diye böyle bir uygulama yapılıyormuş. Bi,z kapalı olduğundan minaresini gezemiyoruz malesef. Buradan ayrılmaya karar verdikten sonra bahçesinin bir kaç fotoğrafını daha çekiyorum. Görevli ve arkadaşları o sırada kapının önünde sandayelerde oturmuş hala birşeyler yemekle meşguller. Kapıdan çıkarken tepsilerinde peynir, kahvaltılık, çay gibi başka yiyecekler de olduğunu farkediyorum.

Eğer buralara kadar gelmişşeniz önce Kariye Müzesi’ni gezin derim. Orayı gezdikten sonra Fethiye Müzesi’ne nasıl giderim diye düşünüyorsanız onu da ben sizin için düşündüm. Şöyle oluyor:

Daha Büyük Görüntüle

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Manastırdan Müze’ye dönüşmenin Hikayesi… “Fethiye Müzesi” first appeared on Gezente.com.

Kariye (Chora) Kilisesi, 6. yüzyıldan başlayan bir hikayeye sahip, küçük ama çok güzel bir kilise. Osmanlı döneminde  ve 20. yy ikinci yarısında onarımlardan geçmiş, Hz. İsa Peygambere adanmış bir kilise. İlk önce manastır olarak 534 yılında Justinianus döneminde Aziz Theodius tarafından yapılmış. Daha sonra 11. yüzyılda 1. Aleksios’un kayınvalidesi Maria Doukaina tarafından yeniden inşa ettirilmiş. 1204-1261 yıllarındaki Latin istilasinda harap olan manastır Theodoros Metokhites tarafından 14. yüzyılda onarılmış. Wikipedia dışında çeşitli kaynaklardan müze hakkında bir kaç yazı alıyorum elime bu yazıları okuyarak müzeye kadar geliyorum. Müze, ara sokaklardan geçilerek ulaşılan, çınar ağaçlarının gölgesinde gördüğünüzde sizi oldukça şaşırtacak kadar korunmuş bir yapı.

Müzenin giriş kapısının karşısında kahvaltı da yapabileceğiniz büfeler ve restoranlar var. Sabah erkenden yola koyulduğumuz için acıkıyoruz. Bir şeyler yemeğe karar veriyoruz. Restoranda sabah neminden nasibini almamış bir sandalye bulmaya çalıştıktan sonra oturuyoruz. Turist kafileleri gelmeye başlıyor, turistlerin benden önce burayı keşfetmiş olmasına biraz bozuluyorum. Rehberleri önce mekan hakkında onlara bilgi verdikten sonra içeri giriyorlar. Bizde kahvaltımızı yaptıktan sonra kapıya doğru gidiyoruz. Elimizde müze kartımız var, müze kartı olanlar extra ücret vermeden içeri girebilirler. Müze kartı olmayanlara ise almalarını tavsiye derim. Müze kart yetişkinler için 20 tl, indirimli ise 10 tl. Müze kart ve Yabancı turistler için hazırlanmış Museum Pass hakkında bilgi almak isterseniz. Web sitesini ziyaret edebilirsiniz. Müze girişindeki turnikelerde müze kartımızı okuttuktan sonra bahçesine giriyoruz. Rengarenk çiçeklerle bezeli, ağaçlıklı bir yol üzerinden kiliseye giriyoruz. Müze ile ilgili çok detaylı tarihsel bilgiler okumak isterseniz resmi web sayfasını ziyaret edebilirsiniz.

Hepsini okumayı göze alamayanlar içinde ben kısaca bahsedeyim. Kilisenin ana yapısı, Yunan haçı planından oluşturulmuş. 16 penceresi var ve bu pencereler sayesinde içeri bolca gün ışığı girebiliyor. Kilisede Bizans döneminde oldukça sık kullanılan mozaik ve fresko süsleme teknikleri kullanılmış. Fresko, suda ezilerek eritilen boyanın yaş sıva üzerine sert ve uzun kıl fırça yardımıyla uygulanma sanatıdır. Mozaik ve freskolarda Hz. İsa ve Meryem’in yaşayışları, eski ahitten alınmış tarihi bilgilerle oluşturulmuş mahşer günü, diriliş, son yargı gibi sahneler yer alıyor.

Kilise camiye dönüştürüldükten sonra bütün bu mozaik ve freskoların üzeri beyaz badana ile kapatılmış. Belki de kapatmaları iyi olmuş çünkü günümüze kadar bu sayede zarar görmeden eski canlılıkları ile ulaşabilmişler. Müzeye dönüştürüldükten sonra yeniden temizlenerek gün ışığına çıkarılan süslemeler bakıldığında sanki dün yapılmış gibi bir izlenim veriyor. Müze Çarşamba günleri hariç her gün açık. Yazın; 9:00- 19:00 arası, Kışın ise; 09:00- 16:30 saatleri arası açık.

Küçük bir kilise olduğu için burada 1 saat vakit geçirmeniz yeterli olacaktır.  İçeride bol bol fotoğraf çekiyorum duvarlarını, mozaiklerini tek tek inceleyerek bu güzel mekanı iyice belleğime kaydediyorum. Saatler ilerledikçe turist kalabalığı artmaya başlıyor. Etrafta insanlar çoğaldıkça fotoğraf çekmekte güçleşiyor. Birazda müzenin bahçesinde zaman geçirmek için dışarı çıkıyoruz. Bahçesinde yeşillikler, çiçekler, ağaçlar, rengarenk güller var. Etrafın sessizliği içinde kendimizi dinliyoruz… Kariye müzesi gezisini tamamladıktan sonra Balat sokaklarında biraz dolaşarak Balat’ın o renkli yaşamını içinde bende semtin insanları arasında kaybolup gidiyorum. Eğer sadece bu müzeyi gezmek için Fatihe kadar geldiyseniz buradan ayrılmadan çok yakınlarda olan Fethiye Müzesini de gezmenizi öneririm. Fethiye müzesi hakkında anlatacaklarımı da bir sonraki yazımda bulabilirsiniz.

The post İstanbul’da saklı bir yer; Kariye Müzesi… first appeared on Gezente.com.

Asmalı konakta öğle yemeği yiyoruz. Açık büfe olduğundan yemekleri sırayla gidip alıyoruz. Yemekler fena değil genellikle bilindik şeyler var tavuk, köfte vs salata ise güzel. Bizim için hazırlanmış yerlere yöneliyoruz, sabah otelde tanıştığımız çift ile aynı masada oturup sohbet ediyoruz, sohbet oldukça keyifli turun kalanında birbirimizin fotoğraflarını çekerek yeni bir arkadaşlığın temellerini atıyoruz ki bu arkadaşlık tur sonrası İstanbul’a döndüğümüzde de devam ediyor. Yemekte karşımıza yaşlı bir çift oturuyor aslında yaşlı demek onların enerjisine haksızlık olur orta yaşlı desek daha doğru. Sürekli alışveriş yapıyorlar ve alışveriş torbalarını da eşi taşıyor bir yandan da bize şaka ile karışık ” Hanımlar alış veriş yapar, beylerin vazifesi ise onları taşımaktır ” diyor. Birçok ülke gezmişler İtalya anılarını anlatıyorlar, uzun zaman önce gittiklerinden ama kısa zamanda yeniden gitmek istediklerinden bahsediyorlar. O kadar sevimliler ki onlara bakıp keşke ben de yaşlandığımda onlar gibi olabilsem diye içimden geçiriyorum. Pozitif enerjilerini hissedebiliyorsunuz, güzel bir sohbet eşliğinde devam eden yemek bittiğinde Asmalı Konağı ve odalarını geziyoruz bir yandan da dizi çekilirken yaşanan olaylar anlatılıyor. Diziyi takip etmediğim için bana Seymen ağa ve Bahar oldukça uzak gelse de Konağın içinde ki fotoğraflarını gördüğüm zaman hayalimde bir şeyler canlanıyor. Yatak odaları, mutfağı içinde dizi çekilirken kullanılan eşyaların bir kısmı hala muhafaza edilmekte, tabi ki bizde her köşesini fotoğraflamaktan geri kalmıyoruz.

Asmalı Konak gezisinden sonra Uçhisar kalesi ve Güvercinlik vadisini görmek için yola çıkıyoruz. Uçhisar kalesi bölgenin en yüksek içinde yerleşimi. 1950 yıllarına kadar bu kale gibi yüksek, içi oda oda oyulmuş peri bacasında yaşam sürüyormuş. İçinde 3 tane mezar odası var, ilk zamanlarda Hıristiyanların saklanma yeri olarak kullanılmış. Mezarlar çok küçük olduğu için burada cücelerinde yaşadığı rivayet edilirmiş. Burası güvercinlik vadisini de görebildiğiniz manzarası çok güzel bir yer. Uçhisar kalesine tırmanış biraz uzun sürüyor tahta merdivenler, yer yer ise kayaların oyulması ile yapılmış merdivenlerden, çeşitli oyukların içinden girip çıkarak kalenin üstüne tırmanıyoruz. Rehberimizin bölgeye hakim bu noktada bir süre anlatımları devam ediyor göreme bölgesini nereleri gezeceğimizi kabaca buradan gösteriyor. Fotoğraf makinemi çıkartıyorum anlatımlar devam ederken her zaman ki gibi gruptan uzaklaşarak fotoğraf çekmeye başlıyorum. Yükseklik korkum zaten had safhada ve burada korkulukta olmadığından kenarlara fazla yaklaşmamaya dikkat ederek dolaşıyorum. Kale değimiz oyuklarla dolu bu peri bacasının her yeri deyim yerindeyse delik deşik. Yürürken ayağım sürekli çukura girip duruyor etrafa bakarken birkaç kere ayağımı burkmaya ramak kalıyor. Dikkatli olmak gerekir, öğle vaktinde tırmandığımız için hava çok sıcak yanınızda şapka yoksa başınıza güneş geçebilir. Yanınızda su bulundurmanızı tavsiye ederim. Çok yoruluyorum ama manzara buna değiyor etrafı seyrettikten sonra aşağı iniş başlıyor.

Buradan güvercinlik vadisine geçiyoruz, zaten çok yakın olduğu için fazla zaman almıyor. Burada hediyelik eşya satanyerler var ve meşhur nazar boncuklu ağaçta üzerinde bolca güvercini ile burada bulunuyor. Neden mi meşhur dedim çünkü kim gitse ağacın yanında fotoğraf çekiliyor tabi ki bende bu furyadan geri kalmıyorum ağacı, etraftaki onlarca güvercini fotoğraflıyorum. Bahsetmiş miydim bilmiyorum ama burada güvercin beslenmesinin sebebi bölgenin tüflü yapısından dolayı toprağın verimsiz oluşu ve ekilip biçilebilir hale getirmek için ilk Hıristiyanlardan bu yana güvercin gübresi kullanılırmış bunu elde etmek içinde dağlarda birçok güvercin oyukları var buraya tahtalardan yuva yapılırmış buradan topladıkları gübreleri de toprağın verimini artırmak için kullanırlarmış. Güvercinler, rengarenk gökkuşağı gibi üzerimizden geçerken onlar gibi özgürce uçma düşüncesi sarıyor belleğimi. Bir süre dinleniyoruz burada da yapılacak fazla bir şey yok o nedenle Göreme açık hava müzesine gidiyoruz.

Açıkhava müzesi girişi önünde rehber anlatımlarına başlıyor. Bu bölge Aziz Basil tarafından 4 yy civarı dini bir eğitim merkezi olarak kurulmuş. Girişte bizi ilk karşılayan yapı rahibeler manastırı. İçinde yemekhanesi, şapeli, mutfağı bulunan büyük bir yapı. Karşısında ise rahipler manastırı mevcut. Odalar birbirine tüneller yardımı ile bağlanıyor. Yine hemen girişte Aziz Basil şapeli mevcut. Yürümeye devam ediyoruz Elmalı kiliseyi görüyoruz elmalı denmesinin sebebiburadaki resimli betimlemelerden birinde melek Mikail’in elindeki yuvarlak kürenin elmaya benzetilmesidir. Kiliselerdeki resimlerin çoğu birbirine benziyor, Hz. Meryem’in bir ahır içinde Hz. İsa’yı doğurmasını anlatan İsa’nın doğum sahnesinde bir bebek ve başında bekleyen iki öküzün nefesi ile onu ısıtmaya çalışması tasvir edilmiş, diğer sahnede eşek sırtında Kudüs’e girişleri ve vaftizci Yahya’nın Ürdün nehri kenarında İsa’yı vaftiz edişi var. Genel olarak aklımda kalan sahneler bunlar ama en güzel çizimler bana göre Tokalı kilise içinde olanlar, hem renkleri hem de büyüklüğü bakımdan buradaki resimler beni daha çok etkiliyor nedense. Kilisede mavi renkler ağırlıkta, kilise 4 bölümden oluşuyor . Bunlardan tek nefli olanı Eski Kilise. Nef nedir kısaca açıklayayım; eski kiliselerde binanın ana aksi yönünde devam eden koridorlardan her birine verilen isim. Yeni Kilise, Eski Kilisenin altında. Yeni Kilisenin kuzeyinde Yan Şapel bulunuyor. İnternetten aldığım bilgileri burada da paylaşmak istedim. Tokalı kilisede eski şapel yıkılıp yenisi yapıldıktan sonra duvarlarda şu resimler çizilmiş; Tonozun ortasına aziz tasvirleri, sağ kanadına da; Müjde, Ziyaret, Bakireliğin ispatı, Beytüllahim’e yolculuk, Doğum sahneleri; sol kanattaki üst panelde; Elizabeth’in takip edilmesi, Vaftizci Yahya’nın görevlendirilmesi, Vaftizci Yahya’nın kehaneti, İsa’nın Vaftizci Yahya ile buluşması, Vaftiz sahnesi, Kana’nın düğünü; sol kanattaki orta panelde, Ekmeklerin ve balıkların çoğaltılması, Havarilerin görevlendirilmesi, Kör adamın iyileştirilmesi, Lazarus’un diriltilmesi; sağ kanattaki alt panelde; Kudüs’e giriş, Son Akşam yemeği, İhanet, İsa Platus önünde, sol kanattaki alt panelde; İsa Golgota yolunda, İsa’nın çarmıha gerilmesi, İsa’nın çarmıhtan indirilmesi, İsa’nın gömülmesi, Kadınlar boş mezar başında, İsa’nın cehenneme inişi, İsa’nın göğe yükseliş sahneleri bulunmakta. Bu panelin altında aziz tasvirleri; Girişin üstünde ise başkalaşım sahneleri yer almakta. Kilise içinde yine aydınlatma olmadığından fener eşliğinde rehberimizi dinliyoruz ve aynı anda boynumuz tutulsa da tavandaki resimleri incelemeye çalışıyoruz. Genel olarak Kiliseler oldukça tahrip edilmiş, eskiden bu bölge İstanbul’a ulaşmak için geçilmesi gereken bir geçit olduğundan sürekli uğrak noktası durumundaymış. Dolayısıyla geçen kişiler ya da ordular tarafından sürekli tahribata uğramış. Göreme açık hava müzesi gezimiz sonrasında Türk gecesine hazırlanmak için otele geri dönüyoruz.

Türk gecesinin yapılacağı mekan güzel, beğeniyorum. Geniş bir alanda ortasında yuvarlak bir sahne var sahne gösteribaşladığında 1 m kadar yükselip herkesin görebileceği bir seviyeye geliyor. Önce semah başlıyor bunun için semazenler siyah bir pelerin ile ney eşliğinde sahneye geliyorlar. Başlamadan önce hepsi hocalarının elini öpüyor ve birbirlerine selam veriyorlar. Semah başladığında dünyevi duygulardan kurtulmak adına siyah pelerinlerini çıkartıyorlar hocaları hariç. O aralarında dolaşarak semah sırasında birlerine çarpmalarını engellemek adına yönlendiriyor. Huzuru bozmamak adına salonda servis duruyor ve çatal bıçak kullanıp gürültü yapmak yasak. Etraftaki turistler büyük bir ilgi ile izliyorlar. Semahtan sonra ise halk oyunları başlıyor, en başında ufak bir gösteri yapılıyor bir damat tıraşı ve gelin alma olayı oldukça komik bir şekilde sahneleniyor. Halk oyunlarından sonra ise bütün erkeklerin merakla bekledikleri an geliyor ve sahneye dansöz çıkıyor. Ufak bir hayal kırıklığı yaşadıkları yüzlerinden hemen belli oluyor. Dansöz ortamı eğlendirmek için bir kaç turist alıp sahnede dans etmesini öğretiyor kıvıramayan erkekler oldukça güldürüyor bizi. Hele bir japon var ki kendini yerden yere atıyor ve bizde gülmekten kırılıyoruz. Gecenin sonuna doğru ise herkes piste çıkıp bir güzel kurtlarını döküyor. Gece yarısına doğru çok eğlenmiş olarak otele yüzümüzde kocaman bir tebessümle geri dönerken otobüste kıvrak müziklere eşlik ederek geceyi bitiremeyenleri izliyoruz. Çok yorgun olduğumdan hemen uyuyorum.

The post Göreme Açık Hava Müzesi’ndeyiz… first appeared on Gezente.com.