Cafe’ye oturduktan sonra birer menü istiyoruz garsondan ve ne yesek diye düşünüyoruz.

Karşımızda Fransızca menüsü olan bir menü gelse de yazılanlar bilindik kelimeler olunca anlamakta pek sıkıntı çekmiyoruz. Siparişi verdikten sonra yarım saat kadar gelmesi için bekliyoruz tam da bizim siparişleri unuttular diye düşünürken nihayet yemeğimiz geliyor. Eşim fazla acıkmadığı için vejeteryan omlet (15 Euro) ısmarlıyor ben de bir Confit de canard (ördek- 22 Euro ) ve salata alıyorum.

Omlet bilindik bir omlet olduğu için tadı da normal, Fransızlara özel bir numarası yok, ördekte üstü biraz kuru kalmış ama tadı fena değil. Yanında gelen salatanında bir numarası yok gayet sıradan. Fiyatlarına göre daha iyi yemek yemeği umsakta çok fazla önemsemiyoruz, zira biz buraya daha çok Paris’in havasını solumak için tercih ettiğimizden geldik.

Yemekten sonra Chocolat Chaud (sıcak çikolata 13,60 Euro) sipariş veriyoruz. Sıcak çikolatası çok güzel, çok lezzetli buluyorum.

Keyifle sıcak çikolatalarımızı içerken bir yandan da garsonları seyrediyorum. İtalyanlar gibi el kol hareketlerini oldukça kullanıyorlar. Garsonlar biraz Fransız aksanına takık durumda yemeklerin adını söylediğimde Fransızca’sını söyleyerek düzeltiyorlar ve gülümsüyorlar. Gülümsedikleri için bu tutumlarını önemsemiyorum.

Uzun süre oturup keyfini çıkarmak istesekte saat 22:00 yi geçtiğinden artık otele dönüp dinlenme vakti diye düşünüyoruz.

Albert Camus‘yu düşünüyorum, yazdıklarını düşünüyorum. Simon de Beauvoir‘u hayal ediyorum bu cafede.. Onlarla farklı zamanlarda olsakta aynı mekanda aynı manzaraya bakıyor olmak ne büyük keyif benim için. Gezilerimde işte en çok bu yaşanmışlıkların anılarını düşünmek ve hayal etmek keyif veriyor bana. Hayal etmek ve düş kurmak benim işim..

Bir nefes daha çekiyorum ve tüm büyük yazarlara bir selam gönderiyorum içimden, ardından Paris sokaklarına dalıp o karmaşada kaybolup onlardan biri oluyoruz. Ne çok kalabalığız ve ne çok yalnızız oysa…

Restoranın adresi:

Cafe de Flore

172 Boulevard Saint Germain

750006 Paris

The post Paris’te akşam yemeği için Cafe de Flore’deyiz… first appeared on Gezente.com.

Ulucami

Cami Osmanlı İmparatorluğunun ilk Camii Kebir’i ve kapalı namaz kılma alanı bakımından Türkiye’nin en büyük camisi.  3 ana kapısı bulunuyor birde  1740 yılında açılan 200 yıldan fazla kullanıldıktan sonra kapatılan, Hünkar Kapısı olarak adlandırılan 4. kapı var. Caminin batı minaresi cami sırasında yapılmış ama cami duvarları üzerinden değilde hemen yan tarafında yerden yükseliyor, doğu minaresi ise o dönemde burada Beyazıd’ın damadı Emir Han’ın ahırları olduğundan saygıda kusur etmeyip yıktırmak yerine sonradan yaptırılıyor. Caminin girişinde yapım yılı ve adı bulunuyor. Kapıdan içeri girip, üzerimize verilen örtüleri sararak dolaşıyoruz. Cami içi gerçekten çok ama çok büyük. İçeride bir şadırvan var ama sadece erkekler girebilir yazdığından uzaktan fotoğraf çekmekle yetiniyorum. Bu şadırvan sonradan eklenmiş ilk eklendiği zaman üzeri açıkmış ve buradan yağan yağmur suları şadırvan havuzunda toplanırmış aynı zamanda

Ulucami

içeriye ışık girmesi de sağlandığından çift yönlü kullanılıyor. Evliya Çelebi 1640 yılında orada bulunmuş, Seyahatnamesinde  şadırvan içinde alabalıkların yüzdüğünden ve fıskiyenin suyunun Allah’a tesbih edercesine 33 ayrı yerden döküldüğünden bahsetmiş. Ayrıca o dönemde üstü açık olan bu alan hava sirkülasyonu sayesinde doğal klima görevi de görüyormuş. Şuan şadırvanın üzeri cam ile kapatılmış durumda, ve bu şekilde içeriye bolca ışık giriyor.

Ulucami

İçeride dolaşırken bize rehberlik eden arkadaşımız duvardaki Vav harfini gösteriyor. Ucunda lale motifi var, Lale süsleme sanatında Allah’ı sembolize ediyor, Vav harfi ise Allah’ın birliğini ifade ediyor. Cami yapımı devam ederken Somuncu baba kapıda ekmek dağıtıyormuş ve bir namaz vakti içeride namaz kılan birini görmüş bu kişinin Hızır Peygamber olduğunu anladığında kolunu tutup bırakmamış kim olduğunu kimseye söylemeyeceğim ama bana her namaz vakti buraya geleceğine dair söz ver demiş. Hızır Peygamber’de kendisine hangi vakit geleceğim bende kalsın ama söz veriyorum her gün geleceğim demiş. Bu inanış nedeniyle özellikle bu Vav harfi önünde namaz kılan bir kalabalık mutlaka oluyor. Bir gün Hızır Peygamber ile beraber namaz kılmak umuduyla buraya gelen bir çok insan var. Bu sırada sanatçı Mahmut Tuncel’in önümüzde olduğunu farkediyoruz yanındaki biri de Vav harfi ile ilgili ona bilgi veriyor. Burada fotoğraf çektikten sonra dolaşmaya devam ediyoruz.

Ulucami

Cami içinde beni en çok şaşırtan yere Mimber’e geliyoruz, beni şaşırtmasının sebebinden bahsedeceğim. Devaklı Abdülaziz oğlu Mehmet tarafından inşa edilen taç kapısı, sert ceviz ağacından inşa edilmiş ve  hiç çivi kullanılmamış. Mimberin kenarlarında ise süslemeler var bu süslemeler uzun süre dikkatlerden kaçmış, son yıllarda yapılan bir inceleme sırasında üzerindeki kabartmaların rastgele yapılmadığı Kainatı temsil ettiği anlaşılmış. Ortada Güneşi temsil eden ve ölçüleri bakımından gerçek ölçeğinin belli bir oranda küçültülmüş hali olan bu kabarma o zamanlar sedefle kaplıymış ve etrafında ise diğer gezegenler tam olarak güneşe uzaklıkları ve büyüklükleri ile doğru orantılı olarak yerleştirilmiş. Mimberin Batı tarafında ise Galaxi sisteminin kabartması yapılmış iki tarafın birleşimi ise Kainat’ı simgeliyor.

Ulucami

O devirde bu kadar detaylı bilgilerin nasıl olunupta elde edildiği ve buraya işlendiği hala çok gizemli. Bu konuda uzman bir araştırmacı bunları yapan sanatkarın yada hamisinin astronomi meraklısı olduğunu söylüyor. Oldukça şaşırtıcı bir durum gerçekten bu tarz gizemli konulara bayılıyorum. Zaten her gittiğim yerde mutlaka bir hikaye, rivayet, olağan üstü olaylar anlatılıp duruyor. Bunların hangisi doğru hangisi yanlış ben de bilmiyorum. Ama hikaye anlatmayı seviyorum, bu nedenle duyduklarımı da yazmak istiyorum. Bana göre tarihi daha ilgi çekici yapan ise bu olağan üstü olaylar. Mimberin detaylarını hem ışık yetersizliğinden hemde akşam vakti namaz kılanları rahatsız etmek istemediğimden çekemiyorum.

Cami içinde normalde fark edilmeyen bir örtü var. Hutbe’nin sağ tarafında yüksekçe bir yerde asılı, bu aslında Kabe’nin örtüsü Yavuz Sultan Selim, Mısır seferinden sonra halife olduğunda Kabe‘nin onarımını da üstlendiği sırada İstanbul’dan gönderdiği yeni örtülerle eskisinin değiştirilmesini sağlamış. Kabe örtülerinden kapı örtüsü ise Bursa’ya gönderilerek Ulu Cami’ye Sultan Selim tarafından bizzat asılmış. Örtü üzerinde bulundan altın işlemeler maalesef yüzyıllarca korunduğu halde son zamanlarda Cami’nin yanlış restore edilmesinden kaynaklı rutubet alması yüzünden eski parlaklıklarını yitirmişler. Sadece parlak ışıkta fark edilen bu işlemeleri bu yüzden göremiyoruz. Evliya Çelebi Ulu Cami için Bursa’nın Ayasofyası demiş ne de güzel söylemiş. Osmanlı İmparatorluğunun başkentliğini de yapmış olan bir kente zaten böylesi bir Cami yakışırdı.

Ulu cami’yi olanca ihtişamıyla bırakıp Bursa sokaklarında dolaşmaya devam ediyoruz…

The post Bursa’nın Ayasofyası; Ulu Cami first appeared on Gezente.com.

Vedil Yanic Cami

Sokaklarda dolaşırken Vedil Yaniç Cami‘si önünden geçiyoruz. Asıl adı Mahmut olan Vedil Yaniç sufidir. Yıldırım Beyazıd döneminde devlet adamı olarak hizmet vermiş, Ankara savaşına katılmış önemli komutanlardan biri aynı zamanda. Cami 1440 yılında Mahmud Çelebi tarafından yaptırılmış. Kare planlı olup, sekizgen kasnak üzerine kurulmuş. Minaresi ise cami dışında bir çeşme üzerine oturtulmuş 5 basamaklı kule biçiminde. Yol boyunca bunun gibi birçok cami ile karşılaşıyoruz. Bursa bu konuda gerçekten çok zengin çoğu yerde önünüze 1400’lü yıllardan kalma bir yapı çıkabiliyor ve oldukça da iyi durumda görünüyorlar.

Saltanat Kapısı

Bursa Kalesi

Biraz daha dolaşıyorum karşıma kocaman bir kapı çıkıyor, adı Saltanat kapısı diğer adıyla Hisar kapısı. (Yukarıdaki fotoğrafta 1912 yılındaki hali ve şu anki halini görüyorsunuz.) Bursa surlarının yapılışı M.Ö 1. yy’a kadar dayanıyor. Araştırmalara göre kale, I. Pnnias döneminde, ünlü general Hannibal‘ın tavsiyesiyle yaptırılmış, 1745 yılında Bursa ya gelen Rithard Pockoeke, kulelerden birini Theodoros Komnenûs Ifılskaris in yaptırdığına ilişkin bir yazıt görmüş. Bu surlar doğal bir kaya üzerine inşa edildiğinden oldukça sağlamlar. Ancak 1855 yılında yaşanan büyük depremde maalesef Saltanat Kapısı  hasar görmüş, daha sonra tadilatlardan geçmiş. Ama kapının hazin hikayesi asıl darbeyi dönemin Valisi Reşid Paşa tarafından 1904 yılında trafiği yavaşlattığı bahane edilerek yıkılması ile almış.  2006 yılında surların tadilat kapsamında yenilenmesi sırasında şuan gördüğümüz kapı yeniden yapılmış. Eski fotoğraflarına bakınca şimdi daha geniş inşa edildiğini fark ediyorum. Sur duvarlarında etrafta bulunan taşlarda kullanılmış. Zaten dolaşırken süslemeleri ile bu Bizans’tan kalma sütun ayakları kendilerini hemen belli ediyor. Bu kapı saraya giden yolun kapısı olduğundan Saltanat Kapısı adı verilmiş.

Kitap Evi-Kahvaltı Mekanı

Yürümek bizi oldukça acıktırıyor bir an önce kahvaltı yapmak istiyoruz. Arkadaşlarımız bizi Kitap evi isimli bir butik otele götürüyorlar. Eskiden gerçekten Kitap eviymiş ama şimdi odaları konaklama hizmeti veriyor. (Otel hakkında bilgi almak için tıklayın.) Otele girerken kapı üzerinde Evdeyiz yazısını görünce gülümsüyorum, ev sıcaklığına giriş için güzel bir başlangıç diye düşünüyorum. Basamaklardan çıkıp arka tarafta üstü açık bahçesine çıkıyoruz. Sonbahar olduğundan etrafta yapraklar ve büyük iğde ağacından yerlere dökülmüş iğdeler var. Küçükken o mayhoş adıyla iğdeyi çok severdim. Mahallemizde bir iğde ağacı vardı ve olgunlaştığında onlardan yerdik. İğde ağacının hemen altındaki masaya oturuyoruz. O sırada Lodos çıkıyor ve biraz rüzgarlı bir havada kahvaltı siparişi veriyoruz.

Kitap Evi-Kahvaltı

Kahvaltıda geniş seçenekler var. Tek kişilik kahvaltıyla iki kişi doyabilirsiniz neredeyse. Kahvaltı ile birlikte derin bir sohbete başlıyoruz. Çok uzun zamandır görüşmediğimiz den anlatılacak o kadar çok şey var ki. Esen rüzgarın ve hafiften yağan yağmurun kahvaltıyı etkilemesi bile mümkün olmuyor. Geniş plaj şemsiyelerin den getiriyorlar ve biz yağmurun altında kahvaltıya devam ediyoruz.   O kadar uzun süre konuşuyoruz ki 10:30 gibi geldiğimiz mekandan ancak saat 16:00 da ayrılabiliyoruz. O da ben etrafı gezmek istediğim için yoksa sohbete sabaha kadar devam edebiliriz zira oldukça keyifle sohbet ediyoruz. Buradan ayrılıp uzun zamandır görmek istediğim Ulu Cami‘ye gitmeyi planlıyoruz.

Bursa Ulu Cami

Kitap Evi’ nin hemen önünde muhteşem bir Bursa manzarası var. Hemen aşağıda Ulu Cami’nin minareleri ve Camiyi rahatça görebiliyorsunuz. Manzara önünde durup bir süre izliyor ve fotoğraf çekiyorum. Bu ovaya baktığımda Osmanlı ordusunu, yaşadıkları savaşları ve o dönemi düşünüyorum. Muazzam ordular önünde giden Padişahları düşünüyorum, ne kadar fantastik gelse de şuanda o zamanlar belkide tüm bunlar olağan şeylerdi. İleride puslu bir gökyüzü ve Lodos bize yağmur başlamadan yola devam etmemiz gerektiğini fısıldıyor. Ulu Cami hakkında ki görüşlerimi ise bir sonraki yazıya saklıyorum..

The post Bursa’da kahvaltı sohbetleri… first appeared on Gezente.com.

Araçtaki yerimizi aldıktan sonra Diyarbakır merkezde kahvaltımızı almak için Hasan Paşa2 hanına doğru yola çıkıyoruz.Yol üzerinde surları görüyoruz. Ne zaman yapıldığı kesin olarak bilinmeyen surlar M.S. 349 yılında Roma İmparatoru Konstantinus tarafından genişletilerek bazı kısımları onarılmış. Kalede dört ana kapı (Dağ Kapı, Urfa Kapı, Mardin Kapı ve Yeni Kapı) ve 82 adet burç var. Aracımız bu noktada yavaşlıyor birkaç kare fotoğraf çektikten sonra Hasan Paşa hanına varıyoruz. Han iki katlı, ikinci katı balkonlarla çevrili ve burada birçok kahvaltı veren mekan mevcut. Hanın taş duvarları ortasında bulunan çeşme ve mekanın güzelliği bizi büyülüyor. İçeri girdiğimizde masalarımızı hazırlanmış olarak buluyoruz. Bir kuş sütü eksik derler ya işte o cinsten. Van’ın meşhur otlu peyniri, tulum peyniri, Diyarbakır’a özgü peynirler, reçeller, kızartmalar, bal, tereyağı, domates, salatalık, menemen, sucuklu yumurta, aklıma gelmeyen birçok şey… Bir kahvaltıda başka ne olabilir ki.

Kahvaltının ardından mekanın içinde de fotoğraf çektikten sonra Cahit Sıtkı Tarancı’nın evine doğru yola çıkıyoruz.Hepimizin aklına 35 yaş şiiri geliyor. Şu anda müze olarak kullanılan, ortasında havuzu ve Cahit Sıtkı Tarancı’ ya ait bir heykel bulunduran 4 tarafı çevrili ev oldukça büyük görünüyor. Burada ayrı kapılardan girerek evin bölümlerini geziyoruz. Banyosu, oturma odası, ailesine yazdığı mektuplarında olduğu oda, misafirleri ağırladığı bölüm, içinde o günün koşullarını yansıtan kıyafetleri ile cansız mankenler tarafından yansıtılmış. Evin içini gezdikten sonra avlusunda ağaçların arasında oturup kuş cıvıltılarını ve rehberin anlatımlarını dinliyoruz. Öyle huzurlu bir ortam ki keşke burada yaşasaydım diye içimden geçiriyorum. Büyük üstat ile ayrı zamanlarda aynı ortamda bulunmak içimin tarifsiz bir coşku ile dolmasına neden oluyor. Gözlerimi kapatıp bir süre daha huzuru dinliyorum ve havayı içime çekiyorum.

İstemeyerek mekanı terk ediyor ve Ulucami’ ye doğru yürüyoruz. Ulucami Anadolu’nun bilinen en eski camisi. 639yılında Diyarbakır’ a egemen olan Müslüman Araplar tarafından şehrin merkezindeki en büyük mabedin (Martoma Kilisesi) camiye çevrilmesiyle oluşturulmuş. Zaman içinde birçok kez onarımdan geçmiş ve bugün ki halini almış. Avlusu gerçekten çok büyük etrafındaki süslemeler farklı zamanları ve farklı kültürleri anlatıyor bizlere. İşlemeler çok görkemli ve ince bir işçilikle yapılmış. Cami avlusunda birçok güvercin bizim gürültümüzden ürkmüş olacak ki havalanıyor, bize selam verir gibi üzerimizde bir tur atıp yeniden konuyorlar. Fotoğraf çekmeye başlıyorum detaylar o kadar çok ki hangisini çekeceğimi şaşırıyorum derken rehberimiz bize sesleniyor.

Surlarının en eskisi olan Keçi Burcuna gidiyoruz. Milattan önce, şehrin hakimi olan Huriler tarafından yapılan ve milattan sonra 349 yılında Roma İmparatoru Konstantinos tarafından genişletilerek bazı kısımları onarılan Keçi Burcu’nun, İmparator Justinianus tarafından bugünkü şekline getirildiği tahmin ediliyor. Keçi Burcunun, 3 bin yıl aradan sonra Cumhuriyetin 79. (2002) yılında kuruluş yıldönümü resepsiyonuna ev sahipliği yaparak açılışı gerçekleştirilmiş. Yaklaşık 3000 yıllık burcun merdivenlerinden tırmandıktan sonra etrafı gözlemlemeye başlıyoruz. Panoramik açıdan çekimler yaptıktan sonra aşağıya iniyoruz. Burcun hemen altında dükkanlar yapılmış ve içeride küçük masalar var, yerli yabancı bir çok turist oturuyor. Çok fazla zamanımız olmadığından hızlıca turluyoruz bir kaç kare fotoğraf çekiyorum, içerinin ışıklandırması çok hoş bir süre oturup etrafı izlemeyi gerçekten çok istiyorum ama maalesef rehber gitmemiz gerektiğini söylüyor ve üzülerek buradan ayrılıyoruz.

Buradan Hasankeyf ‘e doğru yola çıkıyoruz. Romalılar İran sınırını denetim altında tutabilmek için buraya bir kale inşa etmişler. Hasankeyf ‘in eski dilde Kaya Kale anlamına gelen Hısnıkeyfa kelimesinden türediği düşünülüyormuş. Tarih boyunca birçok kez kuşatma altında kalmış olan şehir, konumu itibari ile stratejik bir önem taşıyor. Kayaların içine oyulmuş evler çok güzel. Sultan Süleyman camisi en göze çarpan eserlerden biri. Hasankeyf kalesine çıkıyor ve oradan Dicle nehrini ve köprüyü fotoğraflıyoruz. Burası yıllardır gelmek istediğim yerlerden biri, sular altında kalıyor olması çok üzücü çünkü o kadar güzel tarihi eserler var ki bunları yok saymak tarihi katletmek gibi bir şey. Bölgede kayaların içine oyulmuş restoranlardan birinde öğle yemeği yiyoruz. Bazı yerlerde halen kazı çalışmaları devam ediyor tepeye doğru tırmandığımızda ”buraları gezemezsiniz kapalı” diyor bir görevli ve geri dönüp aşağı iniyor, camiyi fotoğraflamaya devam ediyorum ve Dicle’nin serin sularına bakıyorum. Ellerimi suya değdirmek istiyorum ama nehrin kenarına inecek kadar zaman tanımıyorlar maalesef.

Yeniden otobüse biniyor ve Midyat’a doğru yeni bir yolculuğa başlıyoruz. Midyat’ta Sıla dizisinin çekildiği Midyat konuk evini ilk olarak göreceğiz. Yalnız otobüsten iner inmez bir çocuk ordusu tarafından kuşatılıyoruz ellerindeki incik boncuğu satmak için ya da para istemek için bağrışıyorlar. O hengamede fotoğraf makinemin güneş siperliği yere düşüyor farkında değilim. Biraz ilerledikten sonra fark ediyorum geri dönüp aramaya koyulduğumda ufak bir çocuk onu bulmuş ve ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Kendisine bulduğu için teşekkür edip Midyat Konuk evine giriyoruz. Sıla dizisini hiç izlememiş biri olarak rehberin anlattıklarını anlamıyorum çünkü dizi hakkında konuşuyor. İçeride müthiş bir kalabalık var merdivenlerden çıkmak mümkün değil. Büyük zorlukla gezmeye başlıyoruz, mekan gerçekten çok güzel mutlaka gidilip görülmeli. Çatı katına çıkıp oradan da etrafı fotoğraflıyorum. O esnada turun geri kalanında çok iyi anlaşacağımız iki değerli dost ile tanışıyoruz. Bol bol fotoğraf çekiyorum çünkü akşam saatlerine yaklaşmak üzereyiz ve güneş hafiften bulutlara kızılımsı renkler vermeye başlıyor.

Midyat Konuk Evi

Serbest zaman veriliyor ve Midyat evlerini fotoğraflamaya devam ediyorum, aynı zamanda telkari – gümüş işçiliği-yapan bir dükkana gidip kendime çok güzel bir kolye süsü ve annem için broş almayı ihmal etmiyorum. Telkari bir gümüş tel işleme sanatı, ince teller haline getirilen gümüş çok çeşitli şekillerde kullanılarak göz alıcı bileklikler, kolyeler, küpeler, broşlara dönüyor. Her gittiğim şehirden mutlaka kendim, ailem ve arkadaşlarım için sembolik hediyeler alıyorum ve bu beni çok mutlu ediyor.

Midyat Evleri

Midyat evleri

Midyat turumuzdan sonra akşam yemeği için Mardin’deki otelimize doğru yola çıkıyoruz. Otel Asur, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde yapılan yapıların sonradan restore edilmesi ile sonradan hizmete açılmış. İnternet sitelerinden gördüğüm için rehbere özellikle Selçuklu konağında kalmak istediğimi belirtiyorum. En güzeli bu konak ve muhteşem taş işçiliği ile süslenmiş inanılmaz güzel aydınlatılmış bir yer. Odaya gidince hem odayı hem de manzarasını çok beğeniyorum. Deniz manzaralı diye tabir ediyorlar çünkü tam karşımız Suriye ve onun önü Mezopotamya ovası alabildiğine uzanıyor. Mezopotamya ovası sabah saatlerinde sis bulutu ile kaplı olurmuş ve uzaktan bakınca denize benzermiş. Akşam yemeği yedikten sonra odanın terasına çıkıyor uzun uzun Suriye’nin ışıklarını izliyor ve hayallere dalıyorum. Ama dışarıdaki ışıklandırma ve akşam Mardin’i fotoğraflama hayali ile dışarı çıkmaya karar veriyor ve kendimizi Mardin sokaklarında buluyoruz. Canlı müzik yapan restoranlardan birine yöneliyoruz önce ama içerisi çok kalabalık biz daha sessiz sakin ve manzara izleyebileceğimiz bir yer arıyoruz. Düz yokuş aşağı iniyoruz Süryani mezhebi yaygın olan kentte bunun izlerini görmek mümkün.

Mardin Ulucamii

Uzaktan Mardin Ulu Camii minaresi görünüyor, belediyeye ait olduğunu düşündüğüm bir çay bahçesine oturup çay içiyoruz. Birkaç fotoğraf çekip dolaşmaya devam ediyoruz. Mardin’i gece izlemek büyük keyif, kesinlikle şunu söyleyebilirim Mardin ziyaret edilmesi gereken yerlerden birisi. Akşam turumuz sona erdiğinde otele geri önüyoruz.

The post Diyarbakır’da kahvaltı, Hasan’keyf… first appeared on Gezente.com.