Trabzon

Bir hafta sürecek olan turumuz için saat 04:00 te uyandık. 05:30’da taksiye binerek tur servisinin bizi alacağı yer olan Londra Kamping Yenibosna tesislerine doğru yola çıktık. Servise bindik ve Kadıköy‘deki diğer bekleme noktasına giderek oradan diğer yolcuları da alıp Sabiha Gökçen Havaalanı’na doğru yolumuza devam ettik. Havaalanına yaklaştıkça oldukça sisli bir hava bizi karşıladı. Sis yüzünden görüş mesafesi oldukça düşmüştü. Bu durum beni biraz endişelendirdi çünkü uçuş fobim var ve her yolculuk öncesi içimde bir tedirginlik oluşuyor.

Uzun bir check-in kuyruğu sonunda bağajları teslim ederek giriş kapısına doğru yöneldik. Rehberimizi gördük, açıkça belirtmek gerekirse başımıza gelecekleri sanki o andan itibariyle sezmişim gibi rehber bende nedense iyi bir izlenim bırakmadı. Bugüne kadar ki turlarımızda hep aynı firmayı tercih etmemizin nedeni rehberlerinden genel olarak memnun kalmış olmamızdı ama bu sefer daha ilk gördüğümde oldukça yaşlı ve ağır kanlı biri olmasından dolayı umarım rehberliği iyidir diye düşündüm. Neyse ki sis dağıldı ve güneş yüzünü gösterdi. Uçağa bindik kaptan pilotumuz konuştu yolculuk 1 saat 15 dakika sürüyormuş. Uçağımız 08:15 te hareket edecekti ama malesef açıklanmayan nedenlerden ötürü 08:45 te hareket etti. Bir de Pegasus tam zamanında kalktığını iddia eden reklam yapıyorlar, ne zaman binsek rötarlı.

Sarsıcı bir inişle birlikte 10:00 da Trabzon Havaalanı‘na iniş yaptık. Yolculuğumuzun ilk aksilikleri Trabzon havaalanında bir yolcunun bavulunun kaybolması ile başladı. Uzun süre bavul bekledik neticesinde bavul ortalıklarda görünmeyince tura başlamaya karar verdi rehber ama sabah kahvaltı yapacağımız saat geçtiği için bize kahvaltı yaptırmadan direkt tura başladı. Kahvaltı konusunu kendisine sorduğumuzda “Brunch yaparız” dedi ama yemeğe bizi 13:00 te götürdüğünden Brunch da yalan oldu.

Trabzon Atatürk köşkü

Nihayetinde yola çıkıp ilk olarak Atatürk Köşkü‘ne gittik. 3 katlı beyaz bir köşk. Atatürk köşkü Soğuksu semtinde bir çam korusu içinde bulunuyor. 1890 yılında Konstantin Kabayanidis tarafından yazlık olarak yapılmış. 1923’ten itibaren hazineye aktarılmış ve Atatürk’te 1934 ve 1937 yıllarında bu köşkte iki kere konaklamış. 11 Haziran 1937 gecesi bütün mal varlığını Türk milletine armağan etme kararını bu köşkte almış ve durumu anlaran bir dilekçeyi burada yazarak Başbakana göndermiş.

Trabzon Atatürk köşkü

Trabzon Atatürk köşkü

Trabzon Atatürk köşkü

Atatürk’ün ölümünden sonra ise eşyalar restore edilerek müze olarak kullanılmaya başlanmış. Köşk içindeki eşyaları da fazlasıyla bakımsız ve eski buldum; bakımsızlıklık halıların üzerindeki kir ve tozdan zaten kendini belli ediyordu. Köşkün maneviyatı önemli olduğu için bir süre içinde dolaşıp bir zamanlar Atatürk’ün içinde dolaştığı odalarında gezmek onun baktığı eşyalara bakmak, kitaplarını görmek çok güzel.

Trabzon Atatürk köşkü

Trabzon Atatürk köşkü

Yağmur suları çatıdan toplanıp alt katta depolanıyor ve bahçe sulanmasında kullanılıyor. Kalorifer sistemi de çok özel döşenmiş mesela yemeklerin ısıtılması için salonda bir göz sistemi kurulmuş. Burada yemekler pişirildikten sonra gelir ve soğumadan bu sıcak suyun geçtği gözlerde bekletilerek servis edilirmiş. Oldukça güzel düşünülmüş bir sistem.

Trabzon Atatürk köşkü

Trabzon Atatürk köşkü

Trabzon Atatürk köşkü

Atatürk köşkü için verilen 20 dakikalık mola oldukça kısa olduğundan katları hızlıca dolaşıp bahçenin arka tarafına geçiyorum Köşkün bu açıdan da fotoğraflarını çekmek istiyorum ama o kadar kalabalık ki boş bir anını yakalamak nerdeyse imkansız gibi. Ben de çok fazla oyalanmadan bahçesini dolaşıyorum burada da bir kaç poz çektikten sonra Ata’mıza veda ederek Ayasofya Müzesi‘ne doğru yola çıkıyorum.

The post Doğu Karadeniz, Batum ve Doğu Anadolu Turumuz / Atatürk Köşkü- Trabzon first appeared on Gezente.com.

Kariye Müzesi’ne çokta uzak olmayan bir yerde bulunan Müze, Doğu Roma döneminde yapılmış, Pammakaritos manastırına ait bir kilise.  İmparator  VIII. Mikhael Palailogos’un yeğeni Protostratos Mikhael Dukas Tarkhaniotes tarafından 1292-1294 yılları arasında yaptırılmış olup Hz. Meryem’e adanmış kiliselerden biri. Ayasofya müzesine bağlı olan bu ufak ama şirin kilise ye ait bilgileri yine kendilerine ait web sayfasından almak mümkün. Kilise  İstanbul’un fethinden sonra 1454 yılında patrikhane olarak kullanılmış. 3. Murat’ın  1601 yılında Gürcistan ve Azerbaycan’ı fethetmesiyle, fethin hatırası olarak camiye dönüştürülmüş ve adına da Fethiye Cami denilmiş. Bu sırada tabi ki kilisenin içine bir mihrap kısmı, ayrıca  minare ve medrese kısmı da eklenmiş. Cumhuriyet döneminde birçok yerde yapıldığı gibi burası da bir müzeye dönüştürülmüş. İyi ki de dönüştürülmüş diyorum çünkü bu tarz eserler eğer koruma altına alınmazsa kısa sürede yok olup gidiyor. Manastırken Kilise’ye, Kilise iken Cami’ye, Cami iken Müze’ye dönüşmüş kendi bahtının kararsızlığı içinde kalan bu yapı başka birşeye dönüşmeden gidip görmenizde fayda var.

Müze çarşamba günleri dışında her gün 09.00-18.00 saatleri arasında gezilebilir. Müzeyi ilk gördüğümde küçük Ayasofya demiştim, nedense bana onun mimarisini anımsatıyor. Çok minyatür bir versiyonu tabi ki de. Kilisenin tavanlarında kullanılan mozaiklerin bir kısmı malesef tahrip edilmişse de halen göz alıcı. Bu tahribatın nedeni ise Kilise camiye çevrildikten sonra duvarlarının sıva ile kaplanmamış oluşu. Eğer sıva ile kapatılmış olsalardı bugün çok daha fazla mozaik gün ışığına çıkarılmış olurdu…Müzede dolaşırken kimsecikler yok, görevli dışarıda hala karpuz yemekle meşgul. Fazla gelen giden ziyaretçi de olmuyor sanırım. Biz bulunduğumuz sırada bir kişi bile gelmedi ta ki biz çıkarken gelen 2 turiste kadar. İçeride uzun süre oyalanıyor, rahat rahat mozaikleri inceliyoruz. İçeri sızan ışık hüzmeleriyle Hz. Meryem’in ruhu sanki içeride dolaşıyor gibi hissettiriyor bana. Bu oyalanma faslını biraz abartmış olacağız ki görevli bize bakmaya geliyor nihayet. Ben ise o sırada girişte bulunan kilisenin tarihini anlatan yazıyı okumakla meşgulum. Görevli ise gayet uslu durduğumuza kanaat getirdikten sonra yeniden arkadaşlarının yanına dönüyor.

Bizde daha sonra müzenin bahçesine çıkıyoruz. Bahçenin arka tarafında ufak bir ev var, galiba bekçi falan kalıyor burada. Arka tarafta bir kaç ağaç gölgesinde biraz dinleniyoruz. Cami’nin minaresini inceliyorum bu sırada. Cami, namaz saatlerinden 20 dakika önce ziyarete açılıyor, içerideki süslemeler zarar görmesin diye böyle bir uygulama yapılıyormuş. Bi,z kapalı olduğundan minaresini gezemiyoruz malesef. Buradan ayrılmaya karar verdikten sonra bahçesinin bir kaç fotoğrafını daha çekiyorum. Görevli ve arkadaşları o sırada kapının önünde sandayelerde oturmuş hala birşeyler yemekle meşguller. Kapıdan çıkarken tepsilerinde peynir, kahvaltılık, çay gibi başka yiyecekler de olduğunu farkediyorum.

Eğer buralara kadar gelmişşeniz önce Kariye Müzesi’ni gezin derim. Orayı gezdikten sonra Fethiye Müzesi’ne nasıl giderim diye düşünüyorsanız onu da ben sizin için düşündüm. Şöyle oluyor:

Daha Büyük Görüntüle

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Manastırdan Müze’ye dönüşmenin Hikayesi… “Fethiye Müzesi” first appeared on Gezente.com.