Kariye Müzesi’ne çokta uzak olmayan bir yerde bulunan Müze, Doğu Roma döneminde yapılmış, Pammakaritos manastırına ait bir kilise.  İmparator  VIII. Mikhael Palailogos’un yeğeni Protostratos Mikhael Dukas Tarkhaniotes tarafından 1292-1294 yılları arasında yaptırılmış olup Hz. Meryem’e adanmış kiliselerden biri. Ayasofya müzesine bağlı olan bu ufak ama şirin kilise ye ait bilgileri yine kendilerine ait web sayfasından almak mümkün. Kilise  İstanbul’un fethinden sonra 1454 yılında patrikhane olarak kullanılmış. 3. Murat’ın  1601 yılında Gürcistan ve Azerbaycan’ı fethetmesiyle, fethin hatırası olarak camiye dönüştürülmüş ve adına da Fethiye Cami denilmiş. Bu sırada tabi ki kilisenin içine bir mihrap kısmı, ayrıca  minare ve medrese kısmı da eklenmiş. Cumhuriyet döneminde birçok yerde yapıldığı gibi burası da bir müzeye dönüştürülmüş. İyi ki de dönüştürülmüş diyorum çünkü bu tarz eserler eğer koruma altına alınmazsa kısa sürede yok olup gidiyor. Manastırken Kilise’ye, Kilise iken Cami’ye, Cami iken Müze’ye dönüşmüş kendi bahtının kararsızlığı içinde kalan bu yapı başka birşeye dönüşmeden gidip görmenizde fayda var.

Müze çarşamba günleri dışında her gün 09.00-18.00 saatleri arasında gezilebilir. Müzeyi ilk gördüğümde küçük Ayasofya demiştim, nedense bana onun mimarisini anımsatıyor. Çok minyatür bir versiyonu tabi ki de. Kilisenin tavanlarında kullanılan mozaiklerin bir kısmı malesef tahrip edilmişse de halen göz alıcı. Bu tahribatın nedeni ise Kilise camiye çevrildikten sonra duvarlarının sıva ile kaplanmamış oluşu. Eğer sıva ile kapatılmış olsalardı bugün çok daha fazla mozaik gün ışığına çıkarılmış olurdu…Müzede dolaşırken kimsecikler yok, görevli dışarıda hala karpuz yemekle meşgul. Fazla gelen giden ziyaretçi de olmuyor sanırım. Biz bulunduğumuz sırada bir kişi bile gelmedi ta ki biz çıkarken gelen 2 turiste kadar. İçeride uzun süre oyalanıyor, rahat rahat mozaikleri inceliyoruz. İçeri sızan ışık hüzmeleriyle Hz. Meryem’in ruhu sanki içeride dolaşıyor gibi hissettiriyor bana. Bu oyalanma faslını biraz abartmış olacağız ki görevli bize bakmaya geliyor nihayet. Ben ise o sırada girişte bulunan kilisenin tarihini anlatan yazıyı okumakla meşgulum. Görevli ise gayet uslu durduğumuza kanaat getirdikten sonra yeniden arkadaşlarının yanına dönüyor.

Bizde daha sonra müzenin bahçesine çıkıyoruz. Bahçenin arka tarafında ufak bir ev var, galiba bekçi falan kalıyor burada. Arka tarafta bir kaç ağaç gölgesinde biraz dinleniyoruz. Cami’nin minaresini inceliyorum bu sırada. Cami, namaz saatlerinden 20 dakika önce ziyarete açılıyor, içerideki süslemeler zarar görmesin diye böyle bir uygulama yapılıyormuş. Bi,z kapalı olduğundan minaresini gezemiyoruz malesef. Buradan ayrılmaya karar verdikten sonra bahçesinin bir kaç fotoğrafını daha çekiyorum. Görevli ve arkadaşları o sırada kapının önünde sandayelerde oturmuş hala birşeyler yemekle meşguller. Kapıdan çıkarken tepsilerinde peynir, kahvaltılık, çay gibi başka yiyecekler de olduğunu farkediyorum.

Eğer buralara kadar gelmişşeniz önce Kariye Müzesi’ni gezin derim. Orayı gezdikten sonra Fethiye Müzesi’ne nasıl giderim diye düşünüyorsanız onu da ben sizin için düşündüm. Şöyle oluyor:

Daha Büyük Görüntüle

Fotoğraflar için OBJEKTİFİMDEN sayfasına git…

The post Manastırdan Müze’ye dönüşmenin Hikayesi… “Fethiye Müzesi” first appeared on Gezente.com.

Kariye (Chora) Kilisesi, 6. yüzyıldan başlayan bir hikayeye sahip, küçük ama çok güzel bir kilise. Osmanlı döneminde  ve 20. yy ikinci yarısında onarımlardan geçmiş, Hz. İsa Peygambere adanmış bir kilise. İlk önce manastır olarak 534 yılında Justinianus döneminde Aziz Theodius tarafından yapılmış. Daha sonra 11. yüzyılda 1. Aleksios’un kayınvalidesi Maria Doukaina tarafından yeniden inşa ettirilmiş. 1204-1261 yıllarındaki Latin istilasinda harap olan manastır Theodoros Metokhites tarafından 14. yüzyılda onarılmış. Wikipedia dışında çeşitli kaynaklardan müze hakkında bir kaç yazı alıyorum elime bu yazıları okuyarak müzeye kadar geliyorum. Müze, ara sokaklardan geçilerek ulaşılan, çınar ağaçlarının gölgesinde gördüğünüzde sizi oldukça şaşırtacak kadar korunmuş bir yapı.

Müzenin giriş kapısının karşısında kahvaltı da yapabileceğiniz büfeler ve restoranlar var. Sabah erkenden yola koyulduğumuz için acıkıyoruz. Bir şeyler yemeğe karar veriyoruz. Restoranda sabah neminden nasibini almamış bir sandalye bulmaya çalıştıktan sonra oturuyoruz. Turist kafileleri gelmeye başlıyor, turistlerin benden önce burayı keşfetmiş olmasına biraz bozuluyorum. Rehberleri önce mekan hakkında onlara bilgi verdikten sonra içeri giriyorlar. Bizde kahvaltımızı yaptıktan sonra kapıya doğru gidiyoruz. Elimizde müze kartımız var, müze kartı olanlar extra ücret vermeden içeri girebilirler. Müze kartı olmayanlara ise almalarını tavsiye derim. Müze kart yetişkinler için 20 tl, indirimli ise 10 tl. Müze kart ve Yabancı turistler için hazırlanmış Museum Pass hakkında bilgi almak isterseniz. Web sitesini ziyaret edebilirsiniz. Müze girişindeki turnikelerde müze kartımızı okuttuktan sonra bahçesine giriyoruz. Rengarenk çiçeklerle bezeli, ağaçlıklı bir yol üzerinden kiliseye giriyoruz. Müze ile ilgili çok detaylı tarihsel bilgiler okumak isterseniz resmi web sayfasını ziyaret edebilirsiniz.

Hepsini okumayı göze alamayanlar içinde ben kısaca bahsedeyim. Kilisenin ana yapısı, Yunan haçı planından oluşturulmuş. 16 penceresi var ve bu pencereler sayesinde içeri bolca gün ışığı girebiliyor. Kilisede Bizans döneminde oldukça sık kullanılan mozaik ve fresko süsleme teknikleri kullanılmış. Fresko, suda ezilerek eritilen boyanın yaş sıva üzerine sert ve uzun kıl fırça yardımıyla uygulanma sanatıdır. Mozaik ve freskolarda Hz. İsa ve Meryem’in yaşayışları, eski ahitten alınmış tarihi bilgilerle oluşturulmuş mahşer günü, diriliş, son yargı gibi sahneler yer alıyor.

Kilise camiye dönüştürüldükten sonra bütün bu mozaik ve freskoların üzeri beyaz badana ile kapatılmış. Belki de kapatmaları iyi olmuş çünkü günümüze kadar bu sayede zarar görmeden eski canlılıkları ile ulaşabilmişler. Müzeye dönüştürüldükten sonra yeniden temizlenerek gün ışığına çıkarılan süslemeler bakıldığında sanki dün yapılmış gibi bir izlenim veriyor. Müze Çarşamba günleri hariç her gün açık. Yazın; 9:00- 19:00 arası, Kışın ise; 09:00- 16:30 saatleri arası açık.

Küçük bir kilise olduğu için burada 1 saat vakit geçirmeniz yeterli olacaktır.  İçeride bol bol fotoğraf çekiyorum duvarlarını, mozaiklerini tek tek inceleyerek bu güzel mekanı iyice belleğime kaydediyorum. Saatler ilerledikçe turist kalabalığı artmaya başlıyor. Etrafta insanlar çoğaldıkça fotoğraf çekmekte güçleşiyor. Birazda müzenin bahçesinde zaman geçirmek için dışarı çıkıyoruz. Bahçesinde yeşillikler, çiçekler, ağaçlar, rengarenk güller var. Etrafın sessizliği içinde kendimizi dinliyoruz… Kariye müzesi gezisini tamamladıktan sonra Balat sokaklarında biraz dolaşarak Balat’ın o renkli yaşamını içinde bende semtin insanları arasında kaybolup gidiyorum. Eğer sadece bu müzeyi gezmek için Fatihe kadar geldiyseniz buradan ayrılmadan çok yakınlarda olan Fethiye Müzesini de gezmenizi öneririm. Fethiye müzesi hakkında anlatacaklarımı da bir sonraki yazımda bulabilirsiniz.

The post İstanbul’da saklı bir yer; Kariye Müzesi… first appeared on Gezente.com.